یک بازگشت‌کننده از ایران: «کسی صدای ما را نمی‌شنود»
«من همراه با پنج عضو خانواده‌ام، یک سال پیش از ایران به افغانستان برگشتم، اما تاکنون هیچ نهادی، نه کارمندان امدادرسان و نه اداره‌های دولتی، حتا یک‌بار هم وضعیت ما را سروی نکرده‌اند.
چندین بار به ریاست مهاجرین ولایت خود مراجعه کردیم، اما هیچ‌کس به صدای ما گوش نکرد. درخواست ما حتا به بخش مربوطه فرستاده نشد و هر بار به ما گفتند که منتظر امر بعدی باشید.
در حالی که در ولسوالی‌های تگاب، نجراب و اله‌سای ولایت کاپیسا، به شماری از بازگشت‌کنندگان چندین بار کمک شده است، به ما همیشه پاسخ رد داده شده است.
ما در ایران زندگی بهتری داشتیم. با تفاهم سفارت افغانستان در ایران، از مهاجرین خواسته شد که به کشور برگردند، اما پس از بازگشت، نه در کمپ مهاجرین و نه در ولایت ما، هیچ کمکی به ما صورت نگرفت.
زندگی زیر حاکمیت طالبان برای ما سخت و دشوار شده است. هیچ‌کس و هیچ نهادی صدای ما را نمی‌شنود.
من لیسانس انجینری برق دارم و چهارده پاس کمپیوتر هستم. در یک سال گذشته، پنج بار امتحان داده‌ام، اما به‌دلیل قوم‌گرایی و خویشاوندی در اداره‌ها، کامیاب نشده‌ام.
جز صبر و خدا، برای ما هیچ چاره‌ای نمانده است. به هر دری که می‌رویم، به‌خاطر تعصبات و خویشاوندی، به روی ما بسته است.
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
