باشندگان کوکچه تخار: «خرابی راه مواصلاتی مردم را با مشکلات فراوان روبه‌رو کرده است»

هنگام ورود، باید از مقابل او عبور می‌کردیم. او پایپی در دست داشت که درون آن قطعات کوچک آهن یا سرب جا داده شده بود. با آن شلاق، به گردن، دست‌ها و پاهای زندانیان می‌کوبید. من شخصا به‌دلیل کم‌بودن ریش، سه ضربه آن را تحمل کردم.

کسانی که خال‌کوبی داشتند، با خشونت لت‌وکوب می‌شدند تا سر و صورت‌شان کبود شود.

در کنار زندان مردانه، زندان زنانه نیز بود. پس از ساعت ۱۱ شب، فریاد و ناله‌های زنی را می‌شنیدم که می‌گفت: «کمک، کمک کنید. او مسلمان‌ها!»

او با چنان ترس و وحشتی فریاد می‌زد که انگار با صحنه‌ای هول‌ناک روبه‌رو شده و بر او تجاوز می‌شد. این وضعیت تا ساعت ۳ شب ادامه داشت و پس از آن صداها خاموش می‌شد، گویا روح از تن آنان جدا شده بود.

آن‌جا بود که احساس کردم افغانستان به‌سوی آبادی نمی‌رود، بلکه به‌سوی انزوا روان است. از وطن خود ناامید شدم و از آن پس، همیشه با اشک‌های جاری دعا می‌کنم که خداوند هیچ انسانی را به آن‌جا نبرد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

چندین بار به ریاست مهاجرین ولایت خود مراجعه کردیم، اما هیچ‌کس به صدای ما گوش نکرد. درخواست ما حتا به بخش مربوطه فرستاده نشد و هر بار به ما گفتند که منتظر امر بعدی باشید.

در حالی که در ولسوالی‌های تگاب، نجراب و اله‌سای ولایت کاپیسا، به شماری از بازگشت‌کنندگان چندین بار کمک شده است، به ما همیشه پاسخ رد داده شده است.

ما در ایران زندگی بهتری داشتیم. با تفاهم سفارت افغانستان در ایران، از مهاجرین خواسته شد که به کشور برگردند، اما پس از بازگشت، نه در کمپ مهاجرین و نه در ولایت ما، هیچ کمکی به ما صورت نگرفت.

زندگی زیر حاکمیت طالبان برای ما سخت و دشوار شده است. هیچ‌کس و هیچ نهادی صدای ما را نمی‌شنود.

من لیسانس انجینری برق دارم و چهارده پاس کمپیوتر هستم. در یک سال گذشته، پنج بار امتحان داده‌ام، اما به‌دلیل قوم‌گرایی و خویشاوندی در اداره‌ها، کامیاب نشده‌ام.

جز صبر و خدا، برای ما هیچ چاره‌ای نمانده است. به هر دری که می‌رویم، به‌خاطر تعصبات و خویشاوندی، به روی ما بسته است.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

از یک مشکل که نجات می‌یابیم، باز مشکل دیگری دامنگیر ما می‌شود. نمی‌دانم تقدیر ما چنین است یا روزگار در حق ما جفا می‌کند.

این حشره شباهت زیادی به ملخ دارد.

متاسفانه کشاورزان غور که وضعیت مناسبی هم ندارند حالا باید بار ضرر ناشی از این حشره را به دوش بکشند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

خیلی تلاش کردم با آنها گفت‌وگو کنم، بسیار گریه کردم و بسیار اصرار کردم اما قبول نکردند و حتا خشونت کردند.

حالا شما قضاوت کنید که من باید چه کار کنم. من یک مادر تنها هستم که جز خدا دیگر راهی ندارم. خودم از تشویش زیاد مریض شده‌ام و فشار عصبی پیدا کرده‌ام.

لطفا صدای مرا به گوش مسئولان برسانید.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

ما این موضوع را به مقام‌های بلندپایه کشور و اداره‌های مربوط در ولایت گزارش داده‌ایم، اما متأسفانه با بی‌توجهی روبه‌رو شده‌ایم. از تیم‌های دولتی شناوری و نجات نیز درخواست کمک کرده‌ایم، اما آن‌ها هم پاسخ مثبتی نداده‌اند.

چهار روز است که با هزینه شخصی خود نیرو و تجهیزات مختلف، از جمله دوربین‌های ضدآب و هر وسیله‌ای را که در توان و فکر ما بوده، تهیه و استفاده کرده‌ایم، اما تاکنون هیچ نتیجه‌ای به دست نیامده است.

حق انسانی و بشری ما نادیده گرفته شده و خانواده ما در وضعیت بسیار دشوار و دردناکی قرار دارد.

از مردم افغانستان می‌خواهیم صدای ما را بشنوند و این پیام را به گوش مسئولان و مردم برسانند تا هرچه زودتر برای یافتن و بیرون آوردن این جسد همکاری و اقدام لازم صورت گیرد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»