یافته‌های یک مطالعه در بریتانیا نشان می‌دهد که افراد دست‌کم ۸۰ درصد در بروز بیماری‌های دوران سالمندی خود مسئولیت دارند. یافته‌های این مطالعه که در نشستی در آکسفورد ارائه شده، حاکی از آنست که افراد نسبت به آنچه به طور عمومی تصور می‌شود، کنترول بسیار بیشتری بر طول عمر خود دارند.
این مطالعه توسط گروهی از کارشناسان بریتانیایی در حوزه‌های طب، فیزیولوژی، پیری و سیاست آموزشی تهیه شده و با حمایت یک نهاد پژوهشی منتشر شده است. نویسندگان آن، از جمله کریستوفر بال، مویر گری، داکتر پال چن، لزلی کنی و پروفیسور دنیس نوبل، رقم ۸۰ درصد را یک برآورد محافظه‌کارانه عنوان کرده‌اند.
با این حال، برخی کارشناسان این آمار تخمینی را ساده‌انگارانه دانسته و گفته‌اند که این مطالعه نقش عوامل اجتماعی مانند فقر، آلودگی، شرایط کار و دسترسی به خدمات صحی را نادیده گرفته است.
یک پروفیسور اپیدمیولوژی اجتماعی در دانشگاه هاروارد گفته است که این مطالعه هرچند تمرکز بر عوامل ژنتیکی را رد می‌کند، اما از بررسی نقش ساختارهای اجتماعی در نابرابری‌های صحی خودداری کرده است.
یک استاد دیگر در حوزه طب خانواده نیز به گاردین گفته است که این مطالعه علت‌های پیچیده و چندلایه بیماری در جامعه را بیش از حد ساده‌سازی کرده است.
در مقابل، برخی پژوهشگران گفته‌اند که اگرچه عوامل اجتماعی مهم هستند، اما انتخاب‌های فردی نیز نقش قابل توجهی در سلامت دارند. یک استاد بهداشت عمومی گفته است که رابطه میان وضعیت اقتصادی و سلامت نشان می‌دهد که سیاست‌های عمومی نیز بر وضعیت صحی افراد اثر مستقیم دارد.
با این حال، نویسنده اصلی مطالعه تاکید کرده است که افراد مسئولیت دارند و این مسئولیت به آنان امکان تغییر می‌دهد. او گفته است: «اگر مسئولیت با خود شما باشد، می‌توانید برای تغییر وضعیت خود کاری انجام دهید.»
در این مطالعه همچنین به پژوهش‌هایی اشاره شده که نشان می‌دهد بخش بزرگی از طول عمر انسان به عوامل محیطی و سبک زندگی قابل تغییر مربوط است، نه صرفا ژنتیک.
از جمله توصیه‌های این مطالعه می‌توان به پرهیز از غذای فرآوری‌شده، ترک کامل الکل، خواب منظم، نخوردن غذا پس از ساعت ۶:۳۰ شام و کاهش مصرف گوشت اشاره کرد.
نویسندگان این مطالعه از حکومت بریتانیا خواسته‌اند تا قوانین سخت‌گیرانه‌تری در مورد الکل، مشابه محدودیت‌های دخانیات، وضع کند.
کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، روز سه‌شنبه، ۷ دلو برای نخستین سفر رسمی راهی چین می‌شود. این نخستین سفر یک رهبر بریتانیا از سال ۲۰۱۸ به چین به شمار می‌رود.
آقای استارمر قرار است در جریان این سفر با شی جی پینگ، رئیس‌جمهور چین و لی چیانگ، نخست‌وزیر این کشور دیدار کند.
محور اصلی گفت‌وگوها توسعه همکاری‌های اقتصادی، جذب سرمایه‌گذاری و گسترش دسترسی شرکت‌های بریتانیایی به بازار چین اعلام شده است.
انتظار می‌رود پیتر کایل، وزیر تجارت بریتانیا و ده‌ها مدیر ارشد شرکت‌های بزرگ نیز او را همراهی کنند.
بریتانیا در پی جذب فناوری و سرمایه‌گذاری چین و همچنین دسترسی بیشتر به دومین اقتصاد بزرگ جهان برای خدمات مالی، صنعت موتر سازی و صادرات ویسکی اسکاتلندی است.
دولت بریتانیا این سفر را مبتنی بر «عمل‌گرایی واقع‌بینانه» توصیف کرده و تأکید دارد که در کنار حفظ گفت‌وگوی دیپلوماتیک با چین، همچنان نسبت به مسائل امنیتی و مداخلات خارجی حساس خواهد بود.
سفر استارمر در حالی انجام می‌شود که روابط لندن و واشنگتن در پی سیاست‌های تجاری و مواضع جنجالی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، با تنش‌هایی همراه شده و برخی متحدان سنتی امریکا در حال بازنگری در رویکرد خود نسبت به چین هستند.
سفر استارمر به چین در حالی انجام می‌شود که نشانه‌هایی از ترک برداشتن تلاش او برای حفظ رابطه‌ای گرم با دونالد ترامپ دیده می‌شود. این تلاش پیش‌تر با توافقی تجاری همراه شد و تعرفه‌های امریکا بر صنایع کلیدی موترسازی و هوافضای بریتانیا را کاهش داد.
بریتانیا امیدوار است این سفر به تقویت اقتصاد این کشور کمک کند، اما در عین حال با خطر خشم منتقدان سرسخت چین در داخل کشور و همچنین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا روبه‌روست.
اقتصاد بریتانیا به عنوان ششمین اقتصاد بزرگ جهان و همچنین محبوبیت آقای استارمر، هر دو به تقویت نیاز دارند.
دولت او در تحقق وعده‌های رشد اقتصادی و کاهش بحران هزینه‌های زندگی برای میلیون‌ها خانوار با مشکل مواجه بوده است.
حزب کارگر در نظرسنجی‌ها از حزب راست افراطی «ریفورم یوکی» عقب افتاده و برخی نمایندگان نگران حزب به‌طور علنی درباره جایگزینی استارمر با چهره‌ای کاریزماتیک‌تر، مانند اندی برنام، شهردار منچستر را مطرح کرده‌اند.
تحلیلگران این سفر را نشانه تلاش بریتانیا برای ایجاد توازن میان روابط با امریکا و چین و دستیابی به فضای مانور مستقل‌تر در سیاست خارجی ارزیابی می‌کنند.
ناظران بر این باورند که این سفر در کنار سفر نخست‌وزیر کانادا و صدراعظم آلمان، نشان می‌دهد اروپا و متحدان امریکا دارند رویکرد همکاری کنترول‌شده با چین را در پیش بگیرند.
