«اگر روزی برسد که مادران، خواهران و دختران ما بیش از پیش از حق آموزش، کار و حضور در جامعه محروم شوند و ما همچنان خاموش بمانیم، دیگر نباید از هرات به‌عنوان شهر علم، فرهنگ و تمدن یاد کنیم.
شهر علم و فرهنگ، شهری است که مردم آن در برابر بی‌عدالتی سکوت نکنند و از حقوق همه اعضای جامعه، به‌ویژه زنان و دختران، دفاع کنند.
وقتی دروازه‌های مکتب‌ها به روی دختران بسته شد، اگر همه ما دست در دست هم می‌دادیم، اگر کسبه‌کاران برای مدتی دکان‌های خود را می‌بستند، اگر صرافان فعالیت‌های خود را متوقف می‌کردند، اگر کارخانه‌ها و بخش‌های مختلف جامعه صدای واحدی بلند می‌کردند، شاید امروز شاهد چنین وضعیت دردناکی نبودیم.
امروز نیز در خطبه نماز جمعه گفته شد که از فردا هر زن یا دختری که با مانتو در سطح شهر دیده شود، به زندان منتقل خواهد شد. اگر چنین تصمیمی عملی شود و ما باز هم سکوت کنیم، باید از خود بپرسیم که در برابر محدودیت‌هایی که بر مادران، خواهران و دختران این سرزمین تحمیل می‌شود، چه مسئولیتی داریم.
سکوت در برابر محدودیت‌ها، راه را برای محدودیت‌های بیشتر باز می‌کند. جامعه‌ای که در برابر سلب حقوق بخشی از مردم خود بی‌تفاوت باشد، دیر یا زود همه آسیب آن را خواهد دید.
امروز هنوز دیر نشده است. همبستگی، آگاهی و مطالبه‌گری مسالمت‌آمیز می‌تواند از بدتر شدن اوضاع جلوگیری کند. آینده هرات و افغانستان در گرو آموزش، آگاهی و مشارکت همه شهروندان آن است، زن و مرد، دختر و پسر.
اگر روزی برسد که زنان این سرزمین تنها به دلیل نوع پوشش‌شان با زندان و مجازات روبه‌رو شوند و ما همچنان خاموش بمانیم، دیگر نباید به گذشته پرافتخار هرات افتخار کنیم. ارزش یک جامعه تنها در تاریخ و تمدن آن نیست، بلکه در ایستادگی مردم آن در برابر بی‌عدالتی و دفاع از کرامت انسانی سنجیده می‌شود.»
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
