«این روزها شهر هرات رنگ دیگری به خود گرفته است. مردم در فضایی سنگین، غریب و آکنده از اضطراب نفس می‌کشند. گویی دیوی سیاه با چنگال‌های آهنین، گلوی این شهر و مردمانش را می‌فشارد. حتی صدای هرم‌گون و ممتد بادهای یک‌صد و بیست‌روزه نیز بوی خفگی و اندوه می‌دهد.
در این فضای خفقان‌آلود، دیگر آواز پرندگان نیز طنین شور و شادی ندارد. شام‌های هرات، که روزگاری با روشنایی و زیبایی دل‌انگیزش شهره بود، اکنون رنگ و روی خود را باخته است. بازارهای شهر از جنب‌وجوش، هیاهو و رونق همیشگی خرید و فروش تهی شده‌اند و سکوتی سنگین بر چهره آن‌ها سایه افکنده است.
زنان این سرزمین دیگر جرئت بیرون آمدن از خانه را ندارند. دختران پاک و معصوم این شهر، پشت قفس‌های پولادین جهل، تعصب و تنگ‌اندیشی گرفتار مانده‌اند و بی‌آن‌که جرمی مرتکب شده باشند، به اسارت کشیده شده‌اند.
اندوه و هراس را می‌توان به‌روشنی در چشمان معصوم کودکان این دیار نیز مشاهده کرد. کودکانی بی‌گناه که برخی از آنان شاهد بوده‌اند چگونه مادران یا خواهرانشان در برابر دیدگانشان، به دست دیوهای انسان‌نمایی با جامه‌های سفید، به زور و اجبار از آغوش خانواده جدا شده‌اند.
فضا، فضایی سنگین و هولناک است. چنان‌که گویی روح شهر به خاموشی گراییده است. همه نگران‌اند، همه مشوش‌اند و این پرسش تلخ ذهن‌ها را می‌آزارد که: بر سر زنان و دختران مسلمان، محجبه، عفیف و پاکدامن این شهر چه خواهد آمد؟
سکوتی سنگین بر همه‌جا حکم‌فرماست. از در و دیوار، ترسی آمیخته با تأسف، حسرت و نگرانی می‌بارد. هرات، این شهر کهن و پرافتخار، امروز در هاله‌ای از ابهام و بیم فرو رفته است و مردمانش چشم‌انتظار فردایی هستند که نمی‌دانند چه سرنوشتی را برای آنان رقم خواهد زد.
راستی، سرانجام چه خواهد شد؟»
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
