«بزرگ‌ترین آرزویم این است که مانند یک انسان عادی زندگی کنم»

آنچه بیشتر از همه قلبم را می‌شکند، فقط بسته شدن درهای آموزش و کار نیست، این است که بعضی‌ها این وضعیت را درست می‌دانند. حتی در خانه خودم بارها شنیده‌ام که می‌گویند زن فقط باید آشپزی کند، خانه را تمیز کند، از فرزندان مراقبت کند و سکوت کند.

هر بار که این حرف‌ها را می‌شنوم، از خودم می‌پرسم: آیا آرزوهای من هیچ ارزشی نداشت؟ آیا تمام توانایی‌ها و رویاهایم فقط به این دلیل که زن هستم باید فراموش شوند؟

بعضی شب‌ها به دختران افغانستان فکر می‌کنم. به دخترانی که نمی‌دانند چه زمانی دوباره پشت میز درس خواهند نشست. به زنانی که هر روز بخشی از امیدشان را از دست می‌دهند، اما باز هم برای خانواده‌هایشان لبخند می‌زنند.

ما زنان افغانستان دشمن کسی نیستیم. ما فقط می‌خواهیم حق داشته باشیم که یاد بگیریم، کار کنیم، تصمیم بگیریم و برای آینده خود رویا داشته باشیم.

من این پیام را می‌فرستم چون نمی‌خواهم درد و سکوت زنان افغانستان عادی شود. پشت هر آمار و هر خبر، یک انسان ایستاده است، انسانی با قلبی پر از آرزو که فقط می‌خواهد شنیده شود.»