«بیش از ۳۰ هزار کارگر در شهرک صنعتی هرات برای لقمهای نان، هر روز رنجهای فراوانی را تحمل میکنند. ما کارگران مجبوریم ساعت ۵ تا ۶ صبح کنار جاده منتظر بسهای شرکتها باشیم تا به محل کار برسیم.
کار ما با غروب آفتاب پایان مییابد و پس از آن هم یک تا یکونیم ساعت دیگر در راه برگشت به خانه سپری میشود.
با این همه زحمت، بسیاری از کارگران روزانه تنها حدود ۲۰۰ افغانی مزد میگیرند. اگر یک روز به دلیل بیماری یا مشکل خانوادگی نتوانیم سر کار برویم، چند برابر آن از معاش ما کسر میشود.
دردناکتر از همه این است که اگر فرزند یک کارگر مریض شود، او زمانی برای بردن فرزندش به داکتر ندارد. این مسئولیت بر دوش مادر خانواده میافتد؛ مادری که خودش هم با محدودیتهای فراوان برای بیرون رفتن و رسیدگی به کارهای زندگی روبهرو است.
ریاست امر به معروف هم بیشتر باعث ترس و وحشت شده است.
چند روز است پسرم مریض است. خانمم میترسد بیرون شود و من هم نمیتوانم او را به داکتر ببرم، چون به من رخصتی نمیدهند.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
