«جناب دبیرکل سازمان ملل متحد، من این نامه را نه بهعنوان یک سیاستمدار، نه بهعنوان یک مقام دولتی و نه بهعنوان نماینده یک حزب یا جریان خاص مینویسم. من تنها یک جوان افغان هستم. جوانی که هر دختر افغانستان را خواهر خود میداند و درد او را درد خود میشمارد.
این نامه در حالی نوشته میشود که در روزهای اخیر، گزارشهای متعدد از شهر هرات افغانستان درباره بازداشت زنان و دختران منتشر شده است. این گزارشها از سوی سازمان ملل متحد و رسانههای بینالمللی بازتاب یافته است. بر اساس گزارشهای منتشرشده، دهها زن و دختر در هرات بازداشت شدهاند. در پی این رویدادها، شماری از شهروندان برای اعتراض به این وضعیت به خیابانها آمدند.
خطاب من به سازمان ملل متحد، نهادهای حقوق بشری و رسانههای جهان است:
افغانستان را فراموش نکنید.
اجازه ندهید دختران افغانستان به آماری در گزارشها تبدیل شوند.
پشت هر عدد، یک زندگی وجود دارد.
پشت هر ممنوعیت، یک رویا دفن شده است.
پشت هر بازداشت، یک خانواده نگران ایستاده است.
پشت هر دختر محروم از آموزش، آیندهای قرار دارد که از یک ملت گرفته میشود.
از شما میخواهم درباره بازداشت زنان، سرکوب اعتراضها و خشونت علیه شهروندان افغانستان سکوت نکنید.
از شما میخواهم اجازه ندهید حقیقت در میان مصلحتهای سیاسی گم شود.
ما خواهان تحقیق مستقل، شفاف و بینالمللی درباره رویدادهای هرات و تمامی موارد نقض حقوق بشری در افغانستان هستیم.»
