نامه یک جوان افغان به دبیرکل سازمان ملل متحد

کار ما با غروب آفتاب پایان می‌یابد و پس از آن هم یک تا یک‌ونیم ساعت دیگر در راه برگشت به خانه سپری می‌شود.

با این همه زحمت، بسیاری از کارگران روزانه تنها حدود ۲۰۰ افغانی مزد می‌گیرند. اگر یک روز به دلیل بیماری یا مشکل خانوادگی نتوانیم سر کار برویم، چند برابر آن از معاش ما کسر می‌شود.

دردناک‌تر از همه این است که اگر فرزند یک کارگر مریض شود، او زمانی برای بردن فرزندش به داکتر ندارد. این مسئولیت بر دوش مادر خانواده می‌افتد؛ مادری که خودش هم با محدودیت‌های فراوان برای بیرون رفتن و رسیدگی به کارهای زندگی روبه‌رو است.

ریاست امر به معروف هم بیشتر باعث ترس و وحشت شده است.

چند روز است پسرم مریض است. خانمم می‌ترسد بیرون شود و من هم نمی‌توانم او را به داکتر ببرم، چون به من رخصتی نمی‌دهند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

اکثریت مردم مظلوم بی‌خانه هستند و حتی در خیمه‌ها زندگی می‌کنند. بدبختی مردم به اندازه‌ای زیاد است که بسیاری از مهاجرانی که از پاکستان و ایران برگشته‌اند، خانه ندارند.

به‌جای این‌که به مشکل این هموطنان بیچاره رسیدگی شود، متاسفانه می‌آیند و از انگشت افگار این ملت مظلوم باز هم خون می‌کشند.

ماه‌به‌ماه پارچه‌های مالیه به خانه‌ها می‌آید. یک منزل عادی باید دو هزار و چند صد افغانی بدهد. آیا این عدالت است؟ در حالی که مردم ما نه کار دارند و نه نان، این ظلم است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

شمار زیادی از ما دانشجویان افغان که موفق به دریافت بورسیه‌های تحصیلی از کشورهای مختلف شده‌ایم، برای انجام مراحل اداری، مصاحبه‌های ویزا و تکمیل پرونده‌های خود ناچاریم به سفارت‌خانه‌های کشورهای خارجی در پاکستان مراجعه کنیم.

اما به دلیل بسته بودن یا دشوار شدن روند دریافت ویزای پاکستان، بسیاری از ما قادر به سفر نیستیم. در نتیجه، فرصت‌های مهم تحصیلی خود را از دست می‌دهیم یا با تأخیرهای جدی روبه‌رو شده‌ایم.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

آنچه بیشتر از همه قلبم را می‌شکند، فقط بسته شدن درهای آموزش و کار نیست، این است که بعضی‌ها این وضعیت را درست می‌دانند. حتی در خانه خودم بارها شنیده‌ام که می‌گویند زن فقط باید آشپزی کند، خانه را تمیز کند، از فرزندان مراقبت کند و سکوت کند.

هر بار که این حرف‌ها را می‌شنوم، از خودم می‌پرسم: آیا آرزوهای من هیچ ارزشی نداشت؟ آیا تمام توانایی‌ها و رویاهایم فقط به این دلیل که زن هستم باید فراموش شوند؟

بعضی شب‌ها به دختران افغانستان فکر می‌کنم. به دخترانی که نمی‌دانند چه زمانی دوباره پشت میز درس خواهند نشست. به زنانی که هر روز بخشی از امیدشان را از دست می‌دهند، اما باز هم برای خانواده‌هایشان لبخند می‌زنند.

ما زنان افغانستان دشمن کسی نیستیم. ما فقط می‌خواهیم حق داشته باشیم که یاد بگیریم، کار کنیم، تصمیم بگیریم و برای آینده خود رویا داشته باشیم.

من این پیام را می‌فرستم چون نمی‌خواهم درد و سکوت زنان افغانستان عادی شود. پشت هر آمار و هر خبر، یک انسان ایستاده است، انسانی با قلبی پر از آرزو که فقط می‌خواهد شنیده شود.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

من که با مادرم می‌خواستم پیش داکتر بروم، نقاب زده بودم و فقط چشم‌هایم معلوم می‌شد. حجاب من رعایت بود، اما باز هم مرا از تاکسی پایین کرد و اجازه رفتن نداد.

امروز به بهانه چادری به من اجازه بیرون رفتن نمی‌دهند. فردا شاید اصلا اجازه بیرون شدن از خانه را به ما زنان افغانستان ندهند.

چرا جهان ساکت است؟ تا چه وقت در حق ما ظلم شود؟

افسردگی گرفته‌ام. تا مجبور نشوم، از خانه بیرون نمی‌روم. همه تفریح‌گاه‌ها به روی ما بسته است.

حتی چندین بار که همراه شوهرم بودم، در بازرسی‌ها طالبان مرا ایستاد کرده و گفت چرا چادری به سر نداری، دیگر بدون چادری بیرون نشو.

از این وضعیت خسته شده‌ایم. جهان نباید در برابر ظلمی که در حق ما زنان افغانستان می‌شود، ساکت باشد.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»