قابله افغان که خانهبهخانه به محرومترین زنان در مناطق دوردست کمک میکند
یک زن قابله افغان که در یک مؤسسه بریتانیایی کار میکند، تجربه خود از کمک به محرومترین زنان در هرات را در یادداشتی در روزنامه تلگراف نوشته است.
یک زن قابله افغان که در یک مؤسسه بریتانیایی کار میکند، تجربه خود از کمک به محرومترین زنان در هرات را در یادداشتی در روزنامه تلگراف نوشته است.
این قابله که نامش افشا نشده، در یادداشت خود نوشته است که همراه با همکارانش در مؤسسه «اماسآی افغانستان» به دوردستترین مناطق غرب افغانستان سفر میکند و خانهبهخانه به محرومترین زنان، خدمات سلامت جنسی و باروری ارائه میدهد.
این قابله در یادداشت خود نوشته است که محدودیتهای اعمالشده بر زنان در افغانستان، دسترسی آنان به خدمات صحی را بهشدت دشوار کرده است. به گفته او، زنان هنگام بیرون شدن از خانه اغلب باید با یک محرم مرد همراه باشند و در زمینه سلامت جنسی و باروری نیز اجازه مراجعه به داکتران مرد را ندارند.
او که در هرات فعالیت میکند، نوشته است که پیامدهای این محدودیتها را از نزدیک دیده و شاهد رنج زنان بسیاری بوده است که به دلیل نداشتن دسترسی به ابتداییترین خدمات صحی با مشکلات جدی مواجه شدهاند.
این قابله در ادامه از دشواریهای شخصی خود برای ورود به حرفه قابلهگی سخن گفته است. به گفته او، هرچند در رشته قابلهگی آموزش دیده بود، اما به دلیل کمبود فرصتهای آموزشی عملی و کلینیکی، امکان استفاده از دانش خود را نداشت.
او همچنین نوشته است که پدرش به دلیل معلولیت قادر به کار نبود و خانوادهاش با مشکلات شدید اقتصادی روبهرو بودند؛ بهگونهای که برادرش برای کمک به تأمین مخارج خانواده ناچار شد مکتب را ترک کند.
او افزوده است که پس از مشاهده آگهی یک برنامه کارآموزی آموزشی در زمینه سلامت باروری که از سوی مؤسسه «اماسآی افغانستان» برگزار میشد، برای آن درخواست داد و پذیرفته شد. به گفته او، شرکت در این برنامه نقطه عطفی در زندگیاش بود و این فرصت را فراهم کرد تا آموزشهای عملی لازم را دریافت کند و وارد بازار کار شود.
این قابله نوشته است که اکنون در یکی از تیمهای سیار «اماسآی افغانستان» فعالیت میکند و همراه با همکارانش به مناطق محروم و دورافتاده سفر میکند. به گفته او، این تیمها بهصورت خانهبهخانه به زنان و دختران خدمات مربوط به سلامت باروری، تنظیم خانواده و دیگر خدمات اولیه صحی ارائه میکنند و تلاش دارند فضایی امن را برای گفتوگو درباره مسائل صحی زنان فراهم سازند.
او در بخشی از یادداشت خود به چالشهای فرهنگی در زمینه گفتوگو درباره روشهای جلوگیری از بارداری اشاره کرده و نوشته است که بسیاری از زنان به دلیل فشارهای اجتماعی و سنتی نمیتوانند آزادانه درباره نیازهای صحی خود صحبت کنند.
این قابله همچنین از دیدار خود با زنی دارای شش فرزند خردسال یاد کرده است. به گفته او، این زن با نگرانی از ناتوانی در تأمین آینده فرزندانش سخن گفته و پس از دریافت مشاوره، تصمیم گرفته است از یک وسیله داخلرحمی جلوگیری از بارداری (آییودی) استفاده کند. او نوشته است که این زن پس از اتخاذ این تصمیم، احساس آرامش و امید بیشتری نسبت به آینده خود و فرزندانش پیدا کرده بود.
به گفته این قابله، برنامه کارآموزی «اماسآی افغانستان» نشان میدهد که با وجود محدودیتهای موجود، هنوز امکان ایجاد فرصت برای آموزش و فعالیت زنان در بخش صحت وجود دارد. او تأکید کرده است که آموزش قابلهها و کارکنان صحی زن نهتنها به بهبود وضعیت جوامع محلی کمک میکند، بلکه به تقویت نظام صحی افغانستان نیز یاری میرساند.
طالبان پس از بازگشت به قدرت در اسد ۱۴۰۰، بهتدریج محدودیتهای گستردهای بر کار و آموزش زنان اعمال کرده است. این سیاستها دسترسی زنان به آموزش و فرصتهای شغلی را محدود کرده و بر دسترسی آنان به خدمات صحی نیز تأثیر منفی گذاشته است.
پیشتر صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) هشدار داده بود که در صورت ادامه محدودیتهای طالبان، افغانستان تا سال ۲۰۳۰ با کمبود ۲۵ هزار آموزگار و کادر درمانی زن روبهرو خواهد شد.
یوناما در بیانیهای هشدار داد که افغانستان در خط مقدم آسیبهای ناشی از تغییرات اقلیمی قرار دارد. این نهاد با اشاره به وابستگی شدید شهروندان افغانستان به بخش زراعت، بر ضرورت حیاتی احیای زمینها و حفاظت از منابع آبی تاکید کرده است.
به گفته سازمان ملل، تخریب بخش بزرگی از چراگاهها در افغانستان، فشار بر معیشت جوامع روستایی و دامداران را به شدت افزایش داده و روند نابودی محیطزیست را سرعت بخشیده است.
خشکسالیهای پیدرپی، کاهش شدید منابع آب و از بین رفتن زمینهای زراعتی، زندگی میلیونها نفر را تحت تاثیر قرار داده و پیامدهایی چون گسترش فقر، ناامنی غذایی و مهاجرتهای اجباری را برای خانوادههای روستایی به همراه داشته است.
آخرین آمارهای سازمانهای بینالمللی عمق این بحران را تایید میکند. گزارش اخیر یونیسف نشان میدهد که بیش از ۸ میلیون و ۸۰۰ هزار کودک در افغانستان با خطرات جدی اقلیمی مواجه هستند. یوناما نیز پیش از این اعلام کرده بود که ۴۰ درصد از کل زمینهای این کشور تخریب شدهاند.
پلتفرم «چشمهسار» نیز در گزارش ماه می سال جاری میلادی خود فاش کرد که ۳۰ ولایت افغانستان به دلیل کاهش چشمگیر بارندگیها و پایان زودهنگام ذخایر برف، با خشکسالیهای متوسط تا شدید دستوپنجه نرم میکنند.
این وضعیت همزمان با ۱۷ جون، روز جهانی مبارزه با بیابانزایی و خشکسالی برجسته میشود. این مناسبت سالانه از سوی سازمان ملل با هدف افزایش آگاهی عمومی در مورد خطرات بیابانزایی برگزار میشود.
سازمان ملل متحد شعار امسال این روز را «چراگاهها: آنها را بشناسید، ارزش آنها را بدانید و احیا کنید» تعیین کرده و سال جاری را به عنوان «سال بینالمللی چراگاهها و مالداران» نامگذاری کرده است.
