«حدود پانزده سال پیش ازدواج کردم. حاصل این ازدواج پنج فرزند است، چهار دختر و یک پسر. از آغاز زندگی مشترک تا امروز، بارها قربانی خشونت جسمی، روانی و تهدید به قتل از سوی شوهرم و در برخی موارد خانواده شوهرم شدهام.
در سالهای گذشته بارها بهشدت لتوکوب شدهام. در برخی موارد، دست و پایم آسیب جدی دیده و شکسته است. چندین بار نیز با زور و خشونت از خانه بیرون رانده شدهام.
من نمیخواستم فرزندان متعدد داشته باشم، اما شوهرم و خانواده او مرا مجبور کردند بارداریهایم را ادامه بدهم. پس از پایان صنف دوازدهم نیز نگذاشتند درس بخوانم. به من گفتند وظیفهام فقط خانهداری و به دنیا آوردن فرزند است.
خشونتها فقط لتوکوب نبود. بارها تهدید به قتل شدم. سرم را با زور داخل سطل آب فرو بردند. دستهایم را با شعله آتش و چاقوی داغ سوزاندند. موهایم را کشیدند و با رفتارهای تحقیرآمیز و غیرانسانی با من برخورد کردند. در اثر ضربات پیدرپی به سرم، اکنون از سردردهای شدید و مشکلات جسمی و روحی رنج میبرم.
شامگاه ۱۹ جون ۲۰۲۶، وقتی پسرم نتیجه امتحانات مکتبش را با نمرات پایینتر از انتظار به خانه آورد، پدرش شروع به لتوکوب او کرد و مرا مسئول ضعف درسی او دانست. این در حالی است که نگهداری و تربیت پنج کودک تنها بر دوش من است. بزرگترین فرزندم ۱۲ ساله است و کوچکترین فرزندم حدود سه ماه دارد.
وقتی خواستم از فرزندم در برابر خشونت محافظت کنم، خودم هدف لتوکوب قرار گرفتم. پس از آن چهار فرزند دیگرم نیز مورد خشونت قرار گرفتند. در جریان این رویداد، شوهرم قصد داشت با چاقو مرا بکشد، اما در همان لحظه دختر ششسالهام از شدت ترس بیهوش شد و همین باعث شد که او چاقو را بر زمین بیندازد.
پس از بازگشت طالبان به قدرت، احساس میکنم خشونتها در خانه بیشتر شده است. شوهرم با تکیه بر فضای موجود و نبود دسترسی مؤثر به نهادهای حمایتی و قضایی، خود را از پیگرد مصون میداند. به دلیل شرایط کنونی، محدودیتها و ترس از پیامدهای احتمالی، امکان شکایت مؤثر و دسترسی به عدالت را برای خود نمیبینم. من و فرزندانم احساس میکنیم در وضعیت بیپناهی قرار داریم.
من و فرزندانم سالهاست در شرایط دشوار و خطرناک زندگی میکنیم. اکنون بیم آن میرود که ادامه این خشونتها جان ما را با خطر جدی روبهرو سازد.
به دلیل نگرانیهای امنیتی، نام، محل سکونت و سایر مشخصات ما نباید ذکر شود. از رسانهها میخواهم با حفظ هویت قربانیان، این موضوع را بررسی و پوشش دهند تا شاید زمینهای برای حمایت و جلوگیری از ادامه خشونت فراهم شود.
من و فرزندانم از نهادهای مسئول، سازمانهای مدافع حقوق بشر و جامعه جهانی میخواهیم برای حفاظت از جان ما و دسترسی ما به امنیت و عدالت، اقدام کنند.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
