یک پزشک در غور: «دوا به مراکز صحی نمی‌رسد و بودجه حیف‌ومیل می‌شود»
«من یک پزشک در یکی از مراکز صحی ولایت غور هستم. این مرکز در فاصله ۲۲۰ کیلومتری مرکز ولایت و در مسیری صعب‌العبور قرار دارد. مردم این منطقه تنها به همین مرکز صحی امید دارند، اما مدت‌هاست حتی دواهای معمولی مانند پرستامول، سیروم رینگر و دیگر دواها به ما نرسیده است.
در فصل گرما، مردم به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. مصارف ماهانه مراکز صحی نیز پرداخت نمی‌شود و حتی برای خرید یک متر تکه برای بخش ولادت پول وجود ندارد.
وقتی کارمندان مرکز صحی به دفتر موسسه مراجعه می‌کنند، با آنان مانند برده برخورد می‌شود.
در کنار این مشکلات، یک حلقه خاص تمام صلاحیت‌های موسسه باران، تطبیق‌کننده پروژه صحتمندی، را در اختیار گرفته و بودجه را حیف‌ومیل می‌کند.
مردم محلی غور که جغرافیا و مشکلات مردم را می‌فهمند هیج مسوولیتی ندارند.
مسوولان این نهاد که اکثرا از ولایت‌های دیگر هستند به رخصتی‌های تفریحی می‌روند، اما کسی از آنان بازخواست نمی‌کند.
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
