سه افغان در ایران به اعدام محکوم شدند

حمید، یکی از باشندگان هرات، گفت که روز شنبه هنگام عبور از پل هوایی منطقه شهرنو، افراد مسلح موبایلش را سرقت کردند. به گفته او، این رویداد در یکی از مسیرهای پررفت‌وآمد شهر رخ داده است.

باشنده دیگری نیز گفت که پسر ۱۴ ساله‌اش شام چهارشنبه، هنگام بازگشت از کورس، در خروجی زیرگذر هرات هدف سرقت قرار گرفت. او گفت چند نوجوان با بهانه کمک برای بالا بردن بایسکل، حواس پسرش را پرت کردند و موبایلش را دزدیدند.

به گفته او، کودکان و نوجوانانی که از مسیرهای خلوت رفت‌وآمد می‌کنند، بیشتر در معرض چنین رویدادهایی هستند.

سرقت از خانه خبرنگار فقید

در یکی دیگر از رویدادهای این هفته، پنج فرد مسلح وارد خانه نوراحمد کریمی، فعال فرهنگی و خبرنگار فقید هرات، شدند.

به گفته منابع، مهاجمان فرزند خردسال خانواده را گروگان گرفتند و پس از سرقت اموال باارزش، محل را ترک کردند. منابع افزودند سه نفر از آنان برای پنهان کردن هویت خود لباس زنانه پوشیده بودند. این رویداد در روز روشن رخ داده است.

اوایل ماه جاری نیز افراد مسلح با معرفی خود به‌عنوان نیروهای استخبارات طالبان وارد مرکز تجارتی بهار در منطقه درب‌ملک شدند. آنان نگهبان بازار را کشتند، پسرش را زخمی کردند و اموال شش دکان را به سرقت بردند.

بررسی خبرنامه‌های فرماندهی پولیس طالبان در هرات توسط افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که در شش ماه گذشته ۸۸۲ نفر به اتهام جرایم مختلف بازداشت شده‌اند. بیش از ۹۵ درصد آنان به سرقت متهم هستند.

به گفته طالبان، موبایل، موتر، موتورسایکل، سه‌چرخه، طلا و پول بیشترین اقلام سرقت‌شده بوده‌اند. باشندگان همچنین از افزایش سرقت پنل‌های خورشیدی، بالون‌های گاز، پمپ‌های آب و وسایل خانه خبر می‌دهند.

باشندگان: بیکاری عامل افزایش جرم است

شماری از باشندگان هرات، افزایش بیکاری و وخامت وضعیت اقتصادی را از عوامل اصلی رشد سرقت می‌دانند.

مصطفی، یکی از باشندگان هرات، گفت که فرصت‌های کاری به‌شدت کاهش یافته و بسیاری از جوانان بیکارند یا به کارهای روزمزدی با درآمد اندک روی آورده‌اند. او افزود بازگشت گسترده مهاجران از ایران نیز رقابت بر سر فرصت‌های محدود شغلی را بیشتر کرده است.

برنامه توسعه سازمان ملل متحد می‌گوید بیش از ۲.۳ میلیون افغان تنها در سال ۲۰۲۵ به کشور بازگشته‌اند، روندی که فشار بر بازار کار، مسکن و خدمات عمومی را افزایش داده است. به گفته این نهاد، نرخ بیکاری در میان بازگشت‌کنندگان در غرب افغانستان بین ۸۰ تا ۹۵ درصد برآورد شده است.

بانک جهانی نیز در گزارش سال ۲۰۲۵ خود اعلام کرده که میزان بیکاری در افغانستان نسبت به گذشته دو برابر شده و زنان و جوانان بیشترین آسیب را دیده‌اند. این نهاد همچنین هشدار داده است که فقر شهری رو به افزایش است و در پایان سال ۲۰۲۴ حدود ۱۱.۶ میلیون نفر در افغانستان با ناامنی غذایی بحرانی یا شدید روبه‌رو بوده‌اند.

به گفته عفو بین‌الملل، حقوق بشر نباید به «ابزار معامله» با طالبان تبدیل شود.

عفو بین‌الملل به پرونده فریدون توفان اشاره کرده است، فردی که چند هفته پیش برای تثبیت هویت نزد نماینده طالبان در آلمان برده شد و اکنون با خطر اخراج روبه‌رو است.

همزمان، رسانه‌های آلمان از برنامه حکومت برای گسترش اخراج شهروندان افغان خبر داده‌اند. رادیوی سراسری آلمان گزارش داد که دست‌کم شش افغان بدون سابقه جرمی در معرض اخراج قرار دارند.

این رسانه به نقل از عفو بین‌الملل نوشت که دست‌کم یکی از افغان‌هایی که از سال ۲۰۲۴ از آلمان به افغانستان اخراج شده بود، پس از بازگشت کشته شده است.

روزنامه برلینر سایتونگ نیز نوشت که طالبان پیش‌تر برای گرفتن امتیازهای دیپلوماتیک، از جمله اعزام دیپلومات‌های بیشتر به آلمان، یک پرواز اخراج را متوقف کرده بود. این روزنامه همکاری برلین با طالبان را موضوعی حساس و مناقشه‌برانگیز توصیف کرد.

بر اساس برنامه تازه حکومت آلمان، اخراج شهروندان افغانستان دیگر تنها به افراد دارای محکومیت جرمی یا تهدید امنیتی محدود نخواهد بود. پولیس فدرال نیز به وزارت داخله ایالت هسن اطلاع داده است که محدودیت پیشین برای معرفی شهروندان افغان به‌منظور اخراج برداشته شده است.

این سیاست با انتقاد احزاب و نهادهای مدافع حقوق پناهجویان روبه‌رو شده است. کلارا بونگر، سخنگوی امور داخلی حزب چپ، گفت اخراج به افغانستان به‌تدریج به یک روند عادی تبدیل می‌شود و با تعهدات حقوق بشری آلمان در تضاد است.

تیمو شرنبرگ، مدیر شورای پناهندگان ایالت هسن، نیز لغو این محدودیت را «غیرمسئولانه» خواند و گفت هدف آن ایجاد نگرانی و افزایش فشار بر افغان‌های ساکن آلمان است.

حمایت برخی ایالت‌ها از گسترش اخراج‌ها

در مقابل، شماری از مقام‌های ایالتی از سیاست تازه حکومت حمایت کرده‌اند.

بئاته مایسنر، وزیر عدلیه و مهاجرت ایالت تورینگن، از اخراج مردان مجرد افغان که حکم قطعی ترک آلمان را دارند، پشتیبانی کرد. به گفته او، کسانی که شاغل‌اند و هزینه زندگی خود را تأمین می‌کنند، نباید اخراج شوند، مگر اینکه پس از اطلاع از تصمیم اخراج، کار خود را آغاز کرده باشند.

بر اساس آمار وزارت مهاجرت تورینگن، تا ۳۰ جون، ۵۲۳ شهروند افغانستان در این ایالت حکم قطعی ترک آلمان داشتند که اخراج ۴۰۸ نفر آنان به‌طور موقت به تعویق افتاده بود.

مایسنر گفت دادگاه‌های اداری در بسیاری از این پرونده‌ها تأیید کرده‌اند که مانع قانونی برای اخراج وجود ندارد و ادامه تعویق اخراج قابل توجیه نیست.

رنه ویلکه، وزیر امور اجتماعی ایالت براندنبورگ، نیز گفت این ایالت علاوه بر مجرمان، افرادی را که «چشم‌اندازی برای ماندن ندارند» اخراج خواهد کرد.

در ایالت زاکسن، آرمین شوستر، وزیر داخله، گسترش اخراج‌ها را «راه درست» خواند و گفت این سیاست شامل افرادی نیز می‌شود که برای ادغام تلاش نکرده‌اند، از کمک‌های اجتماعی استفاده می‌کنند یا در شناسایی هویت خود همکاری ندارند.

وزیر داخله ایالت زاکسن-آنهالت نیز اعلام کرد آماده‌سازی برای گسترش اخراج‌ها آغاز شده و تمرکز آن بر مردان جوان و مجردی است که حکم قطعی ترک آلمان دارند و از کمک‌های اجتماعی زندگی می‌کنند.

حنان بلخی گفت نظام صحی افغانستان باید به گونه‌ای تقویت شود که حتی در زمان وقوع رویدادهای طبیعی نیز دسترسی مردم به خدمات نجات‌بخش صحی حفظ شود.

او در صفحه اکس خود نوشت که پس از سفر اخیرش به افغانستان، با دفتر این سازمان در کابل نشستی برای بررسی نتایج و یافته‌های این سفر برگزار کرده است.

او افزود این نشست در حالی برگزار شد که مردم شرق افغانستان هنوز با پیامدهای سیلاب‌های ناگهانی و ویرانگر دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بلخی با خانواده‌های جان‌باختگان این رویداد ابراز همدردی کرد و گفت سازمان بهداشت در کنار آسیب‌دیدگان ایستاده است.

به گفته او، محور اصلی این گفت‌وگوها این بود که چگونه می‌توان مشاهدات و یافته‌های این سفر را به اقدام‌های عملی و پایدار برای بهبود نظام صحی افغانستان تبدیل کرد.

بلخی تأکید کرد که ریشه‌کن کردن بیماری پولیو اکنون دست‌یافتنی است، اما حفظ این دستاورد به تقویت نظام صحی کشور وابسته است. او سرمایه‌گذاری در خدمات صحی اولیه، آموزش و حمایت از کارکنان صحی، دسترسی پایدار به دواهای ضروری، ایجاد نظام مقرراتی موثر و تأمین بودجه پایدار را از مهم‌ترین نیازهای این بخش دانست.

خانم بلخی افزود که سیلاب‌های اخیر بار دیگر نشان داد که داشتن یک نظام صحی تاب‌آور برای پاسخ‌گویی به بحران‌ها و حفظ دسترسی مردم به خدمات حیاتی، ضرورتی اساسی است.

او همچنین هشدار داد که با احتمال کاهش کمک‌های مالی به بخش صحت، حفظ سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در این بخش بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد.

به گفته بلخی، پشتیبانی از راهبرد ملی صحت افغانستان و ادامه ارائه خدمات اساسی صحی، نه تنها برای سلامت مردم افغانستان، بلکه برای حفظ سلامت عمومی و امنیت صحی منطقه و جهان نیز اهمیت دارد.

منتقدان محمدظاهر شاه می‌گویند که دوره طولانی سلطنت او نتوانست افغانستان را به توسعه پایدار برساند و فرصت‌های مهم تاریخی از دست رفت. در مقابل، شماری از هوادارانش او را پادشاهی می‌دانند که با سیاست احتیاط و بی‌طرفی، افغانستان را در یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ جهان، از درگیرشدن در رقابت‌های قدرت‌های بزرگ و منازعات منطقه‌ای دور نگه داشت.

دکتر سید مخدوم رهین، وزیر پیشین اطلاعات و فرهنگ افغانستان، عضو شورای روم و نماینده دفتر ظاهر شاه در اجلاس بن، در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال، از شخصیت، سیاست خارجی، شیوه حکومت‌داری و زندگی شخصی آخرین پادشاه افغانستان روایت کرده است.

شاه با تدبیر

مخدوم رهین می‌گوید که محمدظاهر شاه یکی از «باتدبیرترین» پادشاهان افغانستان بود، پادشاهی دانشمند و خردمند که به باور او، جامعه افغانستان نتوانست ارزش‌های فکری و رهبری او را به‌درستی درک کند.

100%

او می‌گوید: «پادشاه دانشمند و خردمند بود، اما مردم قدر دانایی و خرد او را ندانستند.»

به گفته رهین، ظاهر شاه در کشوری فقیر سلطنت می‌کرد، اما تلاش داشت افغانستان را با وجود محدودیت‌های اقتصادی و مشکلات داخلی، به عنوان کشوری «آبرومند و باعزت» در جهان معرفی کند.

سیاست بی‌طرفی میان شرق و غرب

رهین می‌گوید یکی از ویژگی‌های مهم دوره ظاهر شاه، حفظ سیاست بی‌طرفی افغانستان در میان رقابت‌های جهانی بود.

به گفته او، ظاهر شاه در کنار توجه به مسائل داخلی، در سیاست خارجی نیز تلاش کرد میان قدرت‌های بزرگ تعادل ایجاد کند. او می‌گوید: «با وجود ماجراهای جهانی و تنش میان شرق و غرب، سیاست بی‌طرفانه حفظ شد.»

رهین روایت می‌کند که ظاهر شاه در برابر برخی فشارهای خارجی نیز مقاومت کرد، از جمله زمانی که اتحاد شوروی خواهان به رسمیت شناختن حکومت کمونیستی کوبا از سوی افغانستان بود.

او همچنین می‌گوید ظاهر شاه هیچ‌گاه حاضر نشد به خواست برخی کشورهای عربی، نام «خلیج فارس» را تغییر دهد و یا به دلیل فشار همسایه غربی از روابط با جهان عرب فاصله بگیرد.

به باور رهین، این تعادل در سیاست خارجی پس از کودتای ۱۳۵۲ خورشیدی از میان رفت و افغانستان وارد دوره‌ای از بحران‌های سیاسی و امنیتی شد.

حفظ تعادل در روابط با پاکستان و هند

رهین از خاطره‌ای از رئیس تشریفات دوره جمهوریت یاد می‌کند که نشان‌دهنده حساسیت ظاهر شاه در روابط منطقه‌ای بود.

به گفته او، زمانی که سفیر پاکستان برای دیدار نزد شاه آمده بود، ظاهر شاه از رئیس تشریفات خواست در جلسه بماند.

رهین می‌گوید بعداً شاه توضیح داد که اگر او در جلسه نمی‌بود، احتمالاً سفیر پاکستان درباره هند صحبت می‌کرد، اما حضور یک فرد دیگر باعث شد چنین بحثی مطرح نشود. شاه به رئیس تشریفات گفته است که سفیر پاکستان فکر کرد تو نفر امنیت ملی هستی!

سازندگی با منابع محدود

رهین می‌گوید در دوره سلطنت ظاهر شاه، پروژه‌های عمرانی در افغانستان با امکانات محدود اقتصادی به اجرا درآمد.

او می‌افزاید که درآمدهای اصلی افغانستان در آن زمان بیشتر از صادرات قره‌قل، سنگ لاجورد و میوه خشک تأمین می‌شد، اما با همین منابع محدود، پروژه‌هایی مانند ساخت بندهای برق، مکاتب و تأسیسات عام‌المنفعه انجام شد.

به گفته او، در آن دوره، مکتب‌ها حتی به مناطق دوردست کشور نیز گسترش یافت.

دوره دموکراسی؛ «جزیره‌ای در میان استبداد منطقه»

مخدوم رهین دوره قانون اساسی دهه ۱۳۴۰ خورشیدی را یکی از دوره‌های مهم دموکراسی در تاریخ افغانستان می‌داند.

او می‌گوید: «افغانستان جزیره‌ای از دموکراسی بود، در حالی که در اطراف آن نظام‌های اقتدارگرا وجود داشتند. در شمال اتحاد شوروی، در چین حکومت مائو و در ایران نظام امنیتی ساواک حاکم بود.»

به باور رهین، دهه دموکراسی افغانستان دوره‌ای «بی‌سابقه و تاریخی» بود. به گفته او، در این دوره فضای اجتماعی و سیاسی آن با حضور افراد «با معاشرت، نجیب و فقیرمشرب» همراه بود.

زندگی ساده و رد شایعات درباره تجمل‌گرایی

رهین زندگی شخصی ظاهر شاه را ساده و به دور از تجمل توصیف می‌کند.

او می‌گوید: «تجمل در زندگی پادشاه نبود.»

به گفته رهین، مخالفان سیاسی ظاهر شاه، به‌ویژه اعضای حزب دموکراتیک خلق افغانستان، درباره زندگی او تبلیغات منفی می‌کردند، در حالی که به باور او، ساده‌ترین سرگرمی پادشاه رفتن به کاریزمیر، رسیدگی به گل‌ها و ترکاری‌ها و گفت‌وگو با دهقانان بود.

او می‌گوید ظاهر شاه حتی در دوران تبعید در روم نیز در خانه‌ای معمولی زندگی می‌کرد، صبح‌ها قدم می‌زد و به کبوترها دانه می‌داد.

بخشندگی و مخالفت با اعدام

رهین از تلاش‌های ظاهر شاه برای کاهش اعدام‌ها نیز یاد می‌کند.

او داستانی را نقل می‌کند که بر اساس آن، ظاهر شاه برای گرفتن رضایت خانواده‌ای که فرزندشان کشته شده بود، شخصاً به خانه آنان رفت و از آنان خواست قاتل را ببخشند.

به گفته رهین، خانواده مقتول پس از دیدار با پادشاه، رضایت دادند.

سوءقصد در روم؛ نجات با قوطی سیگار

رهین همچنین از سوءقصد به ظاهر شاه در دوران تبعیدش در ایتالیا یاد می‌کند.

به گفته او، فردی که خود را خبرنگار معرفی کرده بود، با عنوان آوردن تحفه نزد شاه رفت و سپس با خنجر به او حمله کرد، اما خنجر به قوطی سیگار در جیب شاه برخورد کرد و جان او نجات یافت.

رهین می‌گوید مهاجم بازداشت شد، اما درباره انگیزه و ریشه این سوءقصد اطلاعات بیشتری منتشر نشد.

رهین از وزیر داخله وقت ایتالیا روایت می‌کند که گفته بود: «سیگار برای همه مضر است اما برای پادشاه افغانستان مفید بود»، چرا که خنجر مهاجم دقیقاً به قوطی سیگار فلزی در جیب سینه شاه خورد و مانع از جان باختن او شد.

با این حال، شاه به دلیل نزاکت‌های سیاسی و عدم تمایل شخصی، هرگز اجازه نداد جزئیات و ریشه‌های این سوءقصد رسانه‌ای و افشا شود.

امریکا ابرقدرت است، اما ابرقدرت بد اخلاق

رهین یک خاطره از دیدارش با ظاهر شاه در سال ۲۰۰۳ در کابل، هم‌زمان با حمله امریکا به عراق، نیز روایت می‌کند. او می‌گوید که «روزی به دیدار شاه در کابل رفتم. شاه ناراحت و غمگین بود و از وی پرسیدم، چه اتفاقاتی افتاده است. شاه گفت که آمده بودند که حمله امریکا به عراق را تایید کنم.»

رهین می‌گوید وقتی به او گفت که «امریکا یک ابرقدرت است»، ظاهر شاه پاسخ داد: «بلی، ابرقدرت است، اما ابرقدرت بداخلاق.» شاه با گفتن این جمله اتاق را ترک کرد.

ایستادگی بر زبان فارسی در بغداد

رهین همچنین روایتی از عزیزالدین خان پوپلزایی نقل می‌کند.

به گفته او، در نمایشگاه خطاطی در بغداد، از آدرس افغانستان عزیزالدین خان پوپلزایی شرکت کرده بود. او بیانیه خود را به زبان فارسی ترتیب کرده بود. صدام حسین به دلیل اختلاف با ایران اجازه سخنرانی به زبان فارسی را نمی‌داد. پوپلزایی موضوع را با ظاهر شاه در میان گذاشت و شاه خواستار بازگشت او به کابل شد.

رهین می‌گوید پس از اطلاع صدام حسین از این تصمیم، اجازه داده شد نماینده افغانستان سخنرانی خود را به زبان فارسی ارائه کند.

.محمدظاهر شاه در ۱ اسد ۱۳۸۶ در کابل درگذشت. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۷۳ پادشاه افغانستان بود و پس از کودتای محمدداوود خان، نزدیک به سه دهه را در تبعید سپری کرد.

استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل سازمان ملل، روز پنج‌شنبه گفت که بر اساس اطلاعات دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل (اوچا)، سیلاب‌های اخیر خسارات گسترده‌ای به خانه‌ها، بازارها، دکان‌ها، جاده‌ها، پل‌ها و زیرساخت‌های آبرسانی وارد کرده است.

به گفته او، نهادهای امدادرسان در حال ارائه خدمات بهداشتی اضطراری، توزیع مواد غذایی، آب آشامیدنی سالم، سرپناه و بسته‌های بهداشتی به آسیب‌دیدگان هستند.

دوجاریک افزود که تجهیزات پزشکی اضافی نیز به مناطق سیل‌زده ارسال شده و روند توزیع خیمه، پتو و ابزار مورد نیاز برای ترمیم خانه‌های آسیب‌دیده ادامه دارد.

او گفت اوچا با همکاری نهادهای امدادرسان و مقام‌های مسئول، در حال ارزیابی نیازهای فوری و هماهنگی کمک‌ها است تا خدمات اساسی و امکانات معیشتی برای خانواده‌های آسیب‌دیده دوباره فراهم شود.

سخنگوی دبیرکل سازمان ملل هشدار داد که کمبود شدید بودجه، روند کمک‌رسانی به سیل‌زدگان را با دشواری روبه‌رو کرده است. او گفت که پروژه‌های امدادرسانی سازمان ملل برای افغانستان در سال ۲۰۲۶ تاکنون تنها یک‌چهارم بودجه مورد نیاز خود را تأمین کرده و از جامعه جهانی خواست حمایت مالی از مردم افغانستان را افزایش دهد.

بارندگی‌های شدید و سیلاب‌های اخیر بخش‌هایی از کابل، خوست، پروان، لوگر، پنجشیر و نورستان را دربر گرفته است. سازمان ملل می‌گوید تخریب جاده‌ها، به‌ویژه در نورستان و شماری از مناطق صعب‌العبور، روند دسترسی به آسیب‌دیدگان و انتقال کمک‌های بشردوستانه را با دشواری‌های جدی مواجه کرده است.

در پی این سیلاب‌ها، بسیاری از خانواده‌ها خانه‌های خود را از دست داده‌اند و با کمبود سرپناه، آب آشامیدنی و مواد غذایی روبه‌رو هستند.