بر اساس این گزارش، ایران، چین، ترکیه، قطر، اوزبیکستان و هند به اصلیترین شرکای دیپلوماتیک طالبان تبدیل شدهاند.
یافتههای پژوهش تازه «موسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک» نشان میدهد که طالبان در پنج سال گذشته، از ۲۴ اسد ۱۴۰۰ تا ۲۴ اسد ۱۴۰۵، در مجموع سه هزار و ۶۵۱ تعامل دیپلوماتیک با ۱۰۳ کشور و نهاد بینالمللی داشته است.
با آنکه بیشتر کشورهای جهان همچنان از بهرسمیتشناختن طالبان خودداری میکنند، این گروه در این مدت روابط خود را با همسایگان و شماری از قدرتهای منطقهای گسترش داده است.
کاهش سهم غرب
براساس این پژوهش، سهم کشورهای غربی از تعاملات دیپلوماتیک طالبان در پنج سال گذشته به شکل چشمگیری کاهش یافته است. در سال نخست بازگشت طالبان به قدرت، کشورهای غربی ۱۶ درصد از تعاملات دیپلوماتیک طالبان را تشکیل میدادند، اما این رقم در سال پنجم به پنج درصد کاهش یافته است.
در این پژوهش آمده است که کاهش تماس کشورهای غربی با طالبان با محدودیتهای گسترده این گروه بر زنان و دختران، از جمله ممنوعیت آموزش، ارتباط دارد. این وضعیت همچنین دسترسی دولتهای غربی به مقامهای اصلی تصمیمگیرنده طالبان را محدود کرده است.
همزمان، موضوعاتی مانند حقوق بشر، آموزش زنان و مبارزه با تروریسم نیز در دیدارهای دیپلوماتیک با طالبان کمرنگتر شده و مسائل اقتصادی و تجاری جای بیشتری گرفته است.
آرون زلین، پژوهشگر موسسه واشنگتن در این گزارش خود میگوید که روسیه و چین هنوز درباره تهدید داعش خراسان با طالبان گفتوگو میکنند، اما موضوعاتی مانند القاعده، تحریک طالبان پاکستان و تروریسم فرامرزی که برای کشورهای غربی اهمیت داشت، کمتر در دستور کار نشستهای طالبان قرار دارد.
به گفته او، «طالبان آموخته است که بدون عقبنشینی در مسائل مهم امنیتی و حقوق بشری نیز میتواند امتیازهای قابل توجه بینالمللی به دست آورد.» با این حال، آقای زلین تاکید میکند که واشنگتن هنوز ابزارهایی، از جمله مسئله کرسی افغانستان در سازمان ملل، معافیتهای وزارت خزانهداری امریکا و تامین مالی پروژههای آسیای مرکزی، برای فشار بر نقاط حساس طالبان دارد.»
شناسایی طالبان از سوی روسیه
بهرسمیتشناختهشدن حکومت طالبان از سوی روسیه در جولای ۲۰۲۵، مهمترین دستاورد دیپلوماتیک این گروه در پنج سال گذشته بوده است.
روسیه نخستین و تاکنون تنها کشوری است که حکومت طالبان را رسماً بهرسمیت شناخته است. پس از آن، نمایندگان طالبان در نشست «فرمت مسکو» در سطح وزیر شرکت کردند و در می ۲۰۲۶ نیز دو طرف توافقنامهای در زمینه همکاریهای نظامی و فنی امضا کردند.
ایران در صدر؛ کاهش تعامل چین و قطر
براساس آمار این پژوهش، ایران با ۴۹۴ تعامل دیپلوماتیک در پنج سال گذشته، بیشترین تماس را با طالبان داشته است. پس از ایران، چین با ۴۳۲ تعامل، ترکیه با ۳۹۴، قطر با ۳۴۷ و اوزبیکستان با ۳۱۶ تعامل در ردههای بعدی قرار دارند.
با این حال، روند تعامل چین و قطر با طالبان در سالهای اخیر کاهش یافته است. تعاملات چین از ۱۳۵ مورد در سال سوم به ۴۶ مورد در سال پنجم رسیده و تماسهای قطر نیز از ۱۶۰ مورد در سال نخست به ۴۱ مورد در سال پنجم کاهش یافته است.
در مقابل، هند که پیش از سقوط جمهوریت از مخالفان جدی طالبان بود، به تدریج تماسهای خود با این گروه را افزایش داده است. تعاملات دهلینو با طالبان از دو مورد در سالهای نخست به ۳۹ مورد در سال پنجم رسیده است.
در مقابل روابط طالبان با پاکستان در مقایسه با دیگر همسایگان، مسیر متفاوتی را طی کرده است. تعاملات دو طرف در سال چهارم به ۸۶ مورد رسید، اما در سال پنجم، همزمان با تشدید اختلافات امنیتی و درگیریهای مرزی، به ۳۳ مورد کاهش یافت.
در گزارش موسسه واشنگتن آمده است که پاکستان در این پنج سال از جایگاه یکی از حامیان اصلی طالبان به یک رقیب منطقهای برای این گروه رسیده است.
به گفته نویسنده گزارش، «آنچه در تمام این روابط دیده میشود این است که دسترسی به افغانستان جدید بیش از آنکه بر نزدیکی ایدئولوژیک استوار باشد، به همسایگی جغرافیایی و منافع مادی وابسته است. کشورهایی که بیشترین تعامل را با طالبان دارند، همانهاییاند که کمترین تمایل را به مطرحکردن مسائلی دارند که برای امریکا و کشورهای همسو با آن مهم است.»
تمرکز بر حفظ روابط موجود
این پژوهش نشان میدهد که سرعت برقراری روابط تازه طالبان با کشورهای دیگر کاهش یافته است. طالبان در سال اول و دوم بهترتیب با ۳۵ و ۳۷ کشور جدید تماس برقرار کرد، اما در سال پنجم تنها سه کشور جدید به فهرست تعاملات آن اضافه شدند.
این روند نشان میدهد که طالبان اکنون بیش از گسترش شبکه روابط خود، بر حفظ و تثبیت روابط موجود تمرکز کرده است.
در همین مدت، سهم مسائل قنسولی در تعاملات طالبان از دو درصد به ۱۴ درصد افزایش یافته است. موضوعات تجاری و سرمایهگذاری نیز اکنون در بیش از ۴۰ درصد گزارشهای دیپلوماتیک این گروه مطرح میشود.
مقایسه با سوریه
موسسه واشنگتن در بخشی از پژوهش خود، دیپلوماسی طالبان را با حکومت جدید سوریه مقایسه کرده است.
براساس دادههای این پژوهش، حکومت جدید سوریه در ۲۰ ماه بیش از چهار هزار تعامل دیپلوماتیک داشته است. سرعت تعاملات دیپلوماتیک سوریه بیش از ۳ برابر اداره طالبان بوده است.
در همین حال، سوریه به سرعت روابط خود را با کشورهای عمده غربی، به ویژه امریکا گسترش داده است؛ کاری که طالبان در انجام آن ناکام بوده است.
طالبان همچنان به غرب نیاز دارد
طالبان با وجود گسترش روابط با کشورهای منطقه، برای مقابله با مشکلات اقتصادی افغانستان همچنان به کمک و همکاری کشورهای غربی نیاز دارد.
بیش از نیمی از جمعیت ۴۵ میلیونی افغانستان به کمکهای بشردوستانه وابستهاند، میلیونها مهاجر به کشور بازگشتهاند و میلیاردها دالر از ذخایر ارزی افغانستان همچنان در امریکا مسدود است.
امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، نیز اخیراً در گفتوگو با نیویارک تایمز از امریکا خواست که سفارت خود را در کابل بازگشایی کند و در پروژههای بزرگ اقتصادی افغانستان سرمایهگذاری کند.
با این حال، طالبان تاکنون نشانهای از آمادگی برای تغییر سیاستهای خود در زمینه حقوق زنان، آموزش دختران یا روابط با گروههای افراطی در برابر بهبود روابط با غرب نشان نداده است. این در حالیست که امریکا و کشورهای دیگر خواهان قطع روابط طالبان با گروههای تروریستی و رعایت حقوق بشر هستند.