ادوارد لویی، نویسنده فرانسوی، از ده دلیل برای علاقه‌اش به آن کارسون، برنده نوبل ادبیات امسال می‌نویسد. در روایت او، کارسون نویسنده‌ای است که اسطوره‌های باستانی را به زندگی امروز پیوند می‌زند، صدای شکست‌خوردگان را به مرکز داستان می‌آورد و حتی شکل فیزیکی کتاب را دگرگون می‌کند.
او در مطلبی برای گاردین دلایل خود تشریح کرده است.
۱. قدرت نوشته‌هایش گذشت زمان را از یاد می‌برد
لویی کارسون را یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان زمان ما می‌داند. او نخستین‌بار کتاب «آنتیگونیک» را در سفری با بس در مسیر نیویارک به نیوانگلند خواند. چند روز پیش، تقریباً تصادفی، کتاب را خریده بود و از همان سطرهای نخست مجذوب آن شد.
در میانه سفر، توفان برف جاده‌ها را پوشاند و مسافران برای ده ساعت در منطقه‌ای روستایی در امریکا، گیر ماندند. لویی کمپیوترش را روشن کرد و ترجمه کتاب به فرانسوی را آغاز کرد. قدرت متن چنان او را درگیر کرده بود که گذشت ساعت‌ها را احساس نمی‌کرد.
۲. تخیلش به قالب‌های معمول ادبی محدود نمی‌شود
به باور لویی، یکی از بزرگ‌ترین قوت‌های آثار کارسون این است که برخلاف بسیاری از نویسندگان معاصر، نمی‌کوشد نوشته‌اش را ادبیات به معنای معمول جلوه دهد. او فقط می‌نویسد. در آثارش گاهی ابرها سخن می‌گویند و گاهی هیولاها. گاهی در میانه مجموعه‌ای از شعرها، کاترین دنویی، یک شخصیت خیالی، روایت شعر را به دست می‌گیرد.
کارسون به خواب خودش نامه می‌نویسد و یادداشت‌هایی را منتشر می‌کند که روی دستش نوشته است. درباره هومر می‌نویسد، اما درباره روزالیا نیز. برشت و مرلین مونرو هم در جهان او جای دارند.
۳. در آثارش زمان از نظم معمول بیرون می‌رود
لویی از نخستین خواندن آثار کارسون، شیفته برخورد او با زمان شده است. در بازنویسی آنتیگونه اثر سوفوکل، نمایشنامهنویس یونان باستان، آنتیگونه و خواهرش ایسمنه در نخستین صحنه درباره هگل صحبت می‌کنند. با این حال، گفت‌وگو چنان طبیعی پیش می‌رود که گویی این دو شخصیت یونان باستان واقعاً درباره او بحث کرده‌اند.
ایوو فان هوفه، کارگردان تئاتر و دوست لویی، زمانی از کارسون خواست ترجمه تازه‌ای از آنتیگونه انجام دهد. کارسون گفت پیش‌تر آن را با عنوان «آنتیگونیک» ترجمه کرده است. فان هوفه پاسخ داد که آن اثر ترجمه تحت‌اللفظی نیست، زیرا دو خواهر در صحنه نخست درباره هگل حرف می‌زنند.
کارسون پاسخ داد: «این همان چیزی است که در متن سوفوکل نوشته شده. من فقط ترجمه کردم.»
۴. برای فقدان شکلی تکان‌دهنده پیدا می‌کند
لویی کتاب «نوکس» را یکی از دردناک‌ترین نوشته‌های کارسون می‌داند. این اثر داستان برادر او، یا دقیق‌تر، داستان غیاب اوست.
برادر کارسون در جوانی در دادگاهی در کانادا محکوم شد و برای نرفتن به زندان گریخت. او دهه‌ها با هویت‌های جعلی در اروپا و آسیا پنهان بود. گاهی نامه‌ای کوتاه یا کارت‌پستالی با چند جمله شتاب‌زده می‌فرستاد و در مواردی برای چند دقیقه تماس می‌گرفت. سرانجام خانواده تماسی دریافت کرد که خبر مرگش در دنمارک را می‌داد.
کارسون عکس‌ها و نامه‌های برادری را که چندان نمی‌شناخت گرد آورد و خاطرات پراکنده‌اش را با بررسی شعری از کاتولوس، شاعر روم باستان، درآمیخت. او همچنین اندیشه‌هایش درباره تاریخ و هرودوت، تاریخ‌نگار یونان باستان و یادداشت‌های شخصی‌اش درباره رنج از دست‌دادن برادر را به این مجموعه افزود. به نظر لویی، این یادداشت‌ها یادآور «دفتر سوگواری» رولان بارت، نویسنده و متفکر فرانسوی، است.
نوکس به شکل جعبه‌ای منتشر شد که درون آن یک ورق بلند کاغذ، مانند آکاردئون قاط خورده است و تمام نوشته‌ها، تصاویر و قطعات را در خود دارد. لویی آن را به جعبه کفشی تشبیه می‌کند که درونش کاغذی عظیم و لای خورده قرار گرفته است.
۵. خودِ کتاب را نیز از نو می‌آفریند
کارسون به تغییر شیوه نوشتن بسنده نمی‌کند. «شناور» از چند کتابچه درباره موضوع‌های مختلف تشکیل شده که در پوششی پلاستیکی کنار هم قرار گرفته‌اند. نوکس یک جعبه است و «نمایش‌نامه هرکول» نسخه‌ای عریض و مستطیلی به شکل بازتولید صفحات اثر است که به توصیف لویی، نمی‌توان آن را در قفسه کتاب گذاشت.
لویی می‌نویسد که بسیاری از نویسندگان در طول تاریخ کوشیده‌اند نوشتن را از نو ابداع کنند، اما شمار اندکی به فکر دگرگون‌کردن خودِ کتاب به‌عنوان یک شیء افتاده‌اند. کارسون چنین کرده است.
۶. در جایگاه شکست‌خوردگان می‌ایستد
لویی تأکید می‌کند که در کنار نوآوری‌های کارسون در شکل و ساختار نوشته‌هایش، باید به نگاه سیاسی او نیز توجه کرد. کارسون در «زندگی‌نامه سرخ»، با الهام از استسیخوروس، شاعر یونان باستان، داستان هیولایی را روایت می‌کند که هرکول در یکی از دوازده مأموریت دشوارش می‌کشد.
او داستان را از نگاه قربانی روایت می‌کند، نه قهرمانی که او را می‌کشد. در روایت کارسون، هرکول جوان و گریون عاشق یکدیگر می‌شوند، اما این رابطه به رنج و آسیب می‌انجامد. به باور لویی، کارسون در کتاب‌هایش اغلب در کنار شکست‌خوردگان می‌ایستد.
۷. با اسکار وایلد همذات‌پنداری می‌کرد
کارسون برای مدتی طولانی خود را به اسکار وایلد نزدیک می‌دید. به گفته لویی، این همذات‌پنداری چنان پررنگ بود که او در نوجوانی لباسی به سبک وایلد داشت و مرتب آن را می‌پوشید.
۸. زنان همواره در مرکز آثارش هستند
لویی «نورما جین بیکرِ تروا» را یکی از زیباترین نوشته‌های کارسون می‌داند. در این اثر، مرلین مونرو و هلن تروا به یک شخصیت تبدیل می‌شوند: دو زن که با وجود فاصله قرن‌ها، همچنان موضوع همان خشونت مردانه و همان الزام به زیبابودن هستند.
کارسون شعرهای سافو، شاعره یونان باستان، را نیز ترجمه کرده است. لویی معتقد است که کارسون در ترجمه نمایش‌نامه «باکخای»، اثر اوریپید، نمایشنامهنویس یونان باستان، احساسات و کشمکش‌های درونی شخصیت‌های زن را با ظرافتی کم‌نظیر به تصویر می‌کشد.
۹. نوشتن را به معاشرت‌های ادبی ترجیح می‌دهد
لویی که کارسون را از نزدیک می‌شناسد، می‌گوید او علاقه‌ای به دیدارها و نشست‌های معمول محافل ادبی ندارد و بیش از هر چیز دوست دارد در خانه بماند و بنویسد.
یک‌بار که هر دو کنار هم کتاب‌های شان را امضا می‌کردند، کارسون به او گفت: «واقعاً از این کار متنفرم!» بار دیگر، پس از برنامه مشترک شان در خانه ادبیات اسلو، پیشنهاد کرد زود به رستوران بروند تا گرفتار گپ‌وگفت‌های پس از برنامه نشوند.
۱۰. کارکردن راه او برای فاصله‌گرفتن از جهان و خودش است
لویی می‌نویسد که در آستانه سفرش به آیسلند، محل زندگی کارسون، به او پیشنهاد کرده بود که مانند گذشته، برنامه‌ای برگزار کنند و هر دو در آن متن بخوانند.
بعد نگران شده بود که این پیشنهاد، کار بیشتری بر دوش کارسون بگذارد. بنابراین در پیام دیگری نوشته بود: «اما لازم نیست برنامه‌ای برای مخاطبان برگزار کنیم. می‌توانیم فقط استراحت کنیم و وقت خود را خوش بگذرانیم.»
کارسون پاسخ داده بود: «ترجیح می‌دهم کار کنم. در این صورت مجبور نیستم به جهان فکر کنم. یا به خودم.»
لویی مطلبش را با این پرسش به پایان می‌رساند: «چه چیزی بهتر از این می‌تواند بزرگی آن کارسون را نشان دهد؟»
