گزارش تازه فدراسیون جهانی اتحادیه‌های بازیکنان فوتبال نشان می‌دهد که مشکلات مالی و فشارهای روانی، شمار زیادی از فوتبالیست‌های زن را به فکر کناره‌گیری زودهنگام از فوتبال انداخته است؛ موضوعی که از فاصله چشمگیر میان رشد تجاری این ورزش و شرایط کاری بسیاری از بازیکنان حکایت دارد.
بر اساس گزارش جهانی اشتغال فیفپرو در سال ۲۰۲۶ با عنوان «شرایط کاری در فوتبال زنان»، که با مشارکت ۸۰۰ بازیکن از سراسر جهان تهیه شده است، ۴۹درصد بازیکنان بررسی‌شده گفته‌اند که به ترک فوتبال زودتر از زمان برنامه‌ریزی‌شده فکر می‌کنند. از میان این بازیکنان، ۵۹ درصد وضعیت مالی و ۴۶ درصد فشارهای روانی را از دلایل اصلی این تصمیم عنوان کرده‌اند.
الکس کول‌وین، مدیر بخش فوتبال زنان در فیفپرو، گفته است که فوتبال زنان در سال‌های اخیر پیشرفت چشم‌گیری داشته، اما برای بخش بزرگی از بازیکنان هنوز راه درازی تا فراهم‌شدن شرایط کاری مناسب باقی مانده است. به گفته او، مزایا و فرصت‌های ناشی از رشد این ورزش به‌گونه برابر میان بازیکنان در کشورهای مختلف توزیع نشده است.
این گزارش نشان می‌دهد که میانگین دستمزد ماهانه بازیکنان در باشگاه‌ها، با درنظرگرفتن تورم، در مقایسه با بررسی سال ۲۰۱۷ سه برابر شده و به ۲ هزار و ۶۰۱ دالر رسیده است؛ با این حال، میانه دستمزدها تنها یک هزار و ۶۶۹ دالر در ماه است. این تفاوت، نابرابری درآمدی و رشد نامتوازن فوتبال زنان را برجسته می‌سازد.
در ۱۰ کشور اروپای شرقی که در این گزارش بررسی شده‌اند، میانگین معاش بازیکنان حتی پایین‌تر از حداقل دستمزد ملی است. در بخش‌هایی از اروپای غربی و منطقه آسیا و اقیانوسیه نیز، با وجود حضور بازارهای بزرگ فوتبال زنان، میانگین دستمزدها فاصله قابل‌توجهی با حداقل معاش ملی ندارد.
ناامنی شغلی یکی دیگر از چالش‌های عمده این رشته است. بر اساس یافته‌های گزارش، تنها ۵۶ درصد بازیکنان قرارداد رسمی استخدامی دارند و فقط ۱۳ درصد از صندوق بازنشستگی یا مستمری باشگاهی برخوردارند. همچنان، ۴۷ درصد گفته‌اند که باشگاه‌های‌شان کارمندان کافی برای پیشبرد امور ندارند.
با آن‌که میانگین مدت قراردادها از ۱۲ ماه در سال ۲۰۱۷ به ۱۹ ماه افزایش یافته و سهم بازیکنانی که نماینده یا ایجنت دارند از ۱۴ درصد به ۴۱ درصد رسیده است، کول‌وین می‌گوید بسیاری از فوتبالیست‌ها همچنان با شرایط شکننده و نامطمئن روبه‌رو هستند. به گفته او، از بازیکنان انتظار می‌رود در سطح حرفه‌ای تمرین و رقابت کنند، در حالی که امکانات، خدمات صحی، دستمزد و محیط کاری آنان همیشه با این انتظارات هم‌خوانی ندارد.
سلامت روان؛ چالش جدی دیگر
مسایل روانی نیز در این گزارش جایگاه برجسته‌ای دارد. ۵۷ درصد بازیکنان گفته‌اند که با مشکلات مربوط به سلامت روان روبه‌رو بوده‌اند و نیمی از این گروه، از سوی باشگاه‌های خود حمایت لازم دریافت نکرده‌اند.
فیفپرو خواستار وضع معیارهای حداقلی و الزام‌آور در زمینه دستمزد، امکانات ورزشی، شمار کارمندان و خدمات صحی شده است تا این معیارها در قراردادهای کاری در سطح ملی گنجانیده شوند. از میان ۳۰ لیگ ملی فوتبال زنان که در این گزارش بررسی شده‌اند، تنها هشت لیگ با اتحادیه‌های بازیکنان توافق‌نامه جمعی دارند.
این اتحادیه همچنین می‌خواهد حمایت روانی برای بازیکنان به یک الزام تبدیل شود. فیفپرو به لیگ ملی فوتبال زنان امریکا اشاره کرده است که در آن متخصصان سلامت روان در کنار کارمندان باشگاه‌ها فعالیت می‌کنند و بازیکنان حق دارند تا شش ماه مرخصی مرتبط با سلامت روان دریافت کنند.
در کنار این مشکلات، حمایت از مادرشدن بازیکنان یکی از بخش‌هایی است که به گفته فیفپرو، مقررات در آن نتایج مثبتی به همراه داشته است. پس از معرفی معیارهای جهانی حداقلی برای مرخصی زایمان از سوی فیفا در سال ۲۰۲۱، سهم بازیکنانی که به دلیل تشکیل خانواده به ترک فوتبال فکر می‌کنند، از ۴۷ درصد در سال ۲۰۱۷ به ۱۹ درصد کاهش یافته است.
کول‌وین تأکید کرده است که گسترش تجاری فوتبال زنان باید با افزایش حمایت از بازیکنان همراه باشد؛ زیرا رشد اقتصادی این ورزش و تأمین حقوق و شرایط مناسب برای فوتبالیست‌ها نباید دو هدف جداگانه تلقی شوند.
او افزوده است که موفقیت فوتبال زنان تنها به انگیزه و تلاش بازیکنان در میدان وابسته نیست، بلکه باشگاه‌ها نیز باید در کنار بلندپروازی‌های ورزشی، منابع مالی و امکانات لازم را برای حمایت از بازیکنان فراهم کنند.
