امریکایی‌ها روز سوم نوامبر در انتخابات میان‌دوره‌ای شرکت می‌کنند تا ترکیب مجلس نمایندگان، مجلس سنا و شماری از حکومت‌های ایالتی را تعیین کنند. این انتخابات می‌تواند به اکثریت جمهوری‌خواهان در کانگرس پایان دهد و موازنه قدرت در دو سال پایانی ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ را تغییر دهد.
نظرسنجی‌ها از برتری دموکرات‌ها حکایت دارد، اما سرنوشت رقابت برای کنترول سنا همچنان نامشخص است.
رای‌دهی زودهنگام در شماری از ایالت‌های امریکا از چند هفته پیش آغاز شده است. انتخابات میان‌دوره‌ای هر چهار سال یک‌بار، در نیمه دوره ریاست‌جمهوری برگزار می‌شود. در این انتخابات، رئیس‌جمهور انتخاب نمی‌شود، اما نتیجه آن می‌تواند بر سیاست‌های حکومت و روابط کاخ سفید با کانگرس تأثیر بگذارد.
اگر میزان مشارکت مشابه انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲ باشد، انتظار می‌رود بیش از ۱۰۰ میلیون امریکایی رای دهند. در مقایسه، بیش از ۱۵۵ میلیون نفر در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ شرکت کرده بودند.
هزینه تبلیغات انتخابات میان‌دوره‌ای امریکا به رقم بی‌سابقه‌ای رسیده است. مجله تایم در ۲۷ میزان گزارش داد که این هزینه‌ها از ۱۰ میلیارد دالر گذشته است. در رقابت‌های سنا که نتیجه آن‌ها نامشخص ارزیابی می‌شود، جمهوری‌خواهان و گروه‌های حامی‌شان ۹۴۷ میلیون دالر و دموکرات‌ها و حامیان‌شان ۶۲۵ میلیون دالر صرف پخش یا رزرو تبلیغات کرده‌اند.
رقابت برای کنترول کانگرس
مهم‌ترین مسئله انتخابات سوم نوامبر، تعیین اکثریت دو مجلس کانگرس است.
جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان با ۲۱۸ کرسی در برابر ۲۱۴ کرسی دموکرات‌ها اکثریت شکننده‌ای دارند. دو کرسی خالی است و یک نماینده مستقل نیز با جمهوری‌خواهان همکاری می‌کند. دموکرات‌ها برای کسب اکثریت به افزایش خالص چهار کرسی نیاز دارند.
در مجلس سنا نیز جمهوری‌خواهان ۵۳ کرسی و دموکرات‌ها و مستقل‌های هم‌پیمان آنان ۴۷ کرسی دارند. دموکرات‌ها برای به دست گرفتن کنترول این مجلس باید چهار کرسی بیشتر کسب کنند.
به گزارش رویترز، ده رقابت سنا، از جمله در مین، اوهایو، کارولینای شمالی، آیووا و جورجیا، می‌تواند سرنوشت اکثریت این مجلس را مشخص کند.
پیروزی دموکرات‌ها در یکی یا هر دو مجلس می‌تواند اختیارات ترامپ برای پیشبرد برنامه‌های حکومت وی را محدود کند و به مخالفان او امکان نظارت و تحقیق گسترده‌تر درباره عملکرد حکومت را بدهد.
آیا انتخابات به زیان ترامپ تمام خواهد شد؟
انتخابات میان‌دوره‌ای در تاریخ سیاسی امریکا معمولاً برای حزب حاکم در کاخ سفید دشوار بوده است. رای‌دهندگان از این انتخابات برای ابراز رضایت یا نارضایتی از عملکرد رئیس‌جمهور استفاده می‌کنند.
بر اساس تازه‌ترین نظرسنجی رویترز و ایپسوس که نتایج آن در ۲۷ میزان منتشر شد، میزان رضایت از عملکرد ترامپ به ۳۱ درصد کاهش یافته است. این پایین‌ترین میزان رضایت ثبت‌شده برای او در هر دو دوره ریاست‌جمهوری‌اش در این نظرسنجی است.
افزایش قیمت کالاهای مصرفی و هزینه‌های زندگی از مهم‌ترین نگرانی‌های رای‌دهندگان است. نظرسنجی‌ها همچنین نشان می‌دهد که هواداران دموکرات برای شرکت در انتخابات انگیزه بیشتری دارند.
نشانه‌هایی نیز وجود دارد که برخی رای‌دهندگان لاتین‌تبار، که در انتخابات ۲۰۲۴ به ترامپ گرایش پیدا کرده بودند، به دلیل نارضایتی از وضعیت اقتصادی و برخی روش‌های اجرای سیاست‌های مهاجرتی حکومت، دوباره به دموکرات‌ها نزدیک شده‌اند.
با این حال، رویترز تأکید می‌کند که پیروزی گسترده دموکرات‌ها قطعی نیست. بدبینی بخشی از رای‌دهندگان نسبت به این حزب، برتری مالی جمهوری‌خواهان و نگرانی رای‌دهندگان میانه‌رو از مواضع برخی نامزدهای ترقی‌خواه، می‌تواند دستاوردهای دموکرات‌ها را محدود کند.
تجربه انتخابات گذشته چه نشان می‌دهد؟
تاریخ معاصر امریکا نشان می‌دهد که انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند تغییرات بزرگی در موازنه قدرت ایجاد کند.
در انتخابات ۲۰۱۰، زمانی که باراک اوباما رئیس‌جمهور بود، جمهوری‌خواهان ۶۳ کرسی جدید در مجلس نمایندگان کسب کردند و به اکثریت دموکرات‌ها پایان دادند. مشکلات اقتصادی و مخالفت با اصلاحات خدمات صحی اوباما از عوامل آن شکست بود.
دموکرات‌ها در آن انتخابات شش کرسی سنا را نیز از دست دادند، اما توانستند اکثریت این مجلس را حفظ کنند.
هشت سال بعد، در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸، دموکرات‌ها ۴۰ کرسی جدید در مجلس نمایندگان به دست آوردند و اکثریت آن را از جمهوری‌خواهان گرفتند. با این حال، هم‌زمان دو کرسی سنا را از دست دادند.
این تجربه نشان می‌دهد که حتی پیروزی گسترده در مجلس نمایندگان الزاماً به معنای کسب اکثریت سنا نیست.
انتخابات فرمانداران و مجلس‌های ایالتی
انتخابات سوم نوامبر به کانگرس محدود نمی‌شود. در ۳۶ ایالت از مجموع ۵۰ ایالت امریکا، انتخابات فرمانداری برگزار خواهد شد. همچنین تقریباً در تمام ایالت‌ها، رای‌دهندگان اعضای مجلس‌های قانون‌گذاری ایالتی را انتخاب می‌کنند.
فرمانداران و مجلس‌های ایالتی در تعیین سیاست‌های آموزشی، مالیاتی، خدمات صحی و اجرای قوانین انتخاباتی نقش مهمی دارند.
جمهوری‌خواهان در حال حاضر ۵۵ درصد کرسی‌های مجلس‌های قانون‌گذاری ایالتی را در اختیار دارند، در حالی که سهم دموکرات‌ها ۴۳.۸ درصد است.
چه کسی رئیس مجلس نمایندگان خواهد شد؟
اگر دموکرات‌ها اکثریت مجلس نمایندگان را به دست آورند، احتمال دارد حکیم جفریز، رهبر کنونی دموکرات‌ها، به ریاست این مجلس انتخاب شود. او در این صورت نخستین سیاه‌پوست امریکایی خواهد بود که این مقام را بر عهده می‌گیرد.
رئیس مجلس نمایندگان پس از معاون رئیس‌جمهور، دومین مقام در ترتیب جانشینی ریاست‌جمهوری امریکا است.
جفریز گفته است که دموکرات‌ها در صورت پیروزی، درباره آنچه او «سطوح بی‌سابقه فساد» در حکومت ترامپ خوانده، تحقیق خواهند کرد. او همچنین کاهش هزینه‌های خدمات صحی، مواد غذایی، مسکن و انرژی را از اولویت‌های حزب معرفی کرده است.
در مقابل، اگر جمهوری‌خواهان اکثریت را حفظ کنند، مایک جانسون، رئیس کنونی مجلس یا یک جمهوری‌خواه دیگر این مقام را بر عهده خواهد گرفت. انتظار می‌رود جمهوری‌خواهان بر کاهش مالیات‌ها، افزایش هزینه‌های دفاعی و کاهش بودجه برنامه‌های حمایت اجتماعی تمرکز کنند.
رقابت‌های حساس و نگرانی از مداخله در انتخابات
از رقابت‌های مهم مجلس نمایندگان، تلاش مایک لاولر، نماینده جمهوری‌خواه نیویارک، برای انتخاب مجدد است. حوزه او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ به کامالا هریس رای داده بود.
یک کرسی خالی در نبراسکا نیز اهمیت یافته است، جایی که کشاورزان و رانندگان موترهای باربری با افزایش قیمت سوخت در پی جنگ ایران روبه‌رو هستند. دموکرات‌ها همچنین امیدوارند دو کرسی در پنسیلوانیا و یک کرسی در نیوجرسی را از جمهوری‌خواهان بگیرند.
در کنار این رقابت‌ها، نگرانی‌هایی درباره احتمال مداخله ترامپ در روند انتخابات مطرح شده است. برگزاری انتخابات در امریکا عمدتاً بر عهده ایالت‌ها است.
ترامپ از سال ۲۰۲۰ بارها بدون ارائه شواهد معتبر، مدعی تقلب گسترده در انتخابات شده است. به گزارش رویترز، مقام‌های انتخاباتی ایالت‌ها و دموکرات‌های کانگرس برای مقابله با چالش‌های حقوقی احتمالی آماده شده‌اند.
انتخابات سوم نوامبر مشخص خواهد کرد که ترامپ دو سال پایانی ریاست‌جمهوری خود را با حمایت اکثریت جمهوری‌خواه در کانگرس سپری می‌کند یا با مجلسی روبه‌رو می‌شود که دموکرات‌ها در آن قدرت بیشتری برای نظارت، تحقیق و محدود کردن برنامه‌های او دارند.
