طالبان از امضای قراردادهای ۱۰۳ میلیون دالری با روسیه خبر داد
حمدالله فطرت، معاون سخنگوی طالبان اعلام کرد که ۱۵ تفاهم‌نامه همکاری اقتصادی به ارزش ۱۰۳ میلیون دالر میان اتاق‌های تجارت افغانستان و روسیه و شماری از شرکت‌های خصوصی دو کشور امضا شده است.
حمدالله فطرت، معاون سخنگوی طالبان اعلام کرد که ۱۵ تفاهم‌نامه همکاری اقتصادی به ارزش ۱۰۳ میلیون دالر میان اتاق‌های تجارت افغانستان و روسیه و شماری از شرکت‌های خصوصی دو کشور امضا شده است.
دو کشور در زمینه واردات و صادرات دارو، انرژی، گندم، روغن، آرد، نوشابه‌های غیرالکولی و میوه تازه همکاری خواهند کرد.
این قراردادها طی سفر رسمی الکسی اورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه و هیئت همراهش به کابل امضا شده است. در مراسم امضای این قرارداد عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی ریاست‌وزرای طالبان نیز حضور داشته است.
مسئولان شماری از شرکت‌های افغان و روسی نیز قراردادهایی در زمینه‌های واردات و صادرات ادویه، انرژی، گندم، روغن، آرد، نوشابه‌های غیرالکولی، میوه تازه، روغن و دیگر کالاها امضا کرده‌اند.
معاون نخست‌وزیر روسیه روز پنجشنبه، ۲۱ عقرب در راس هیئتی وارد افغانستان شد. او پیش از امضای قراردادهایی اقتصادی با طالبان با حسن آخند، رئیس‌وزرای این گروه نیز دیدار و درباره گسترش همکاری‌های اقتصادی گفتوگو کرد.
مسکو پس از به رسمیت شناختن طالبان مسیر گسترش تعاملات با این گروه را در پیش گرفته است. این روند با افزایش سفر مقام‌های طالبان به روسیه همراه بوده است.
همزمان دو طرف با گسترش همکاری‌های تجارتی، سرمایه‌گذاری و امضای توافق‌نامه‌های اقتصادی، در پی افزایش روابط اقتصادی دوجانبه هستند.
پیش از این نیز وزیران طالبان از شرکت‌های روسی خواسته بودند تا در بخش انرژی افغانستان سرمایه‌گذاری کنند.
بر اساس خبرنامه طالبان، در نشست روز پنجشنبه یک تفاهم‌نامه همکاری در بخش انرژی نیز به امضا رسیده است اما جزئیات بیشتری درباره آن و میزان سرمایه‌گذاری منتشر نشده است.
طالبان در قندهار و شماری از ولایت‌های دیگر، کار ساخت تونل در داخل کوه‌ها، انبارهای نظامی زیرزمینی و تأسیسات دفاعی را گسترش داده‌اند.
تحقیقات افغانستان اینترنشنال، بر پایه مصاحبه با کارگران، باشندگان محل و منابع نزدیک به طالبان و بررسی تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که این تونل‌ها می‌توانند برای نگهداری سلاح و مهمات، پنهان‌کردن وسایط نظامی و پناه‌دادن به رهبران ارشد طالبان استفاده شوند.
در دامنه‌های کوهی در حاشیه شهر عینو مینه در شهر قندهار، توده‌های بزرگ خاک قرار دارند. از فاصله دور، در کنار این کوه نشانه‌های حفاری و راهی یا تونلی که به داخل کوه می‌رود نیز دیده می‌شود، اما رفتن به محل‌های حفاری تونل یا عکس‌گرفتن از آنها، به دلیل محدودیت‌های امنیتی طالبان دشوار است.
منابع آگاه درباره فعالیت‌های طالبان در این منطقه به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت و گسترش تونل‌ها حدود یک‌ونیم سال پیش آغاز شده است. در کنار ذخیره‌سازی سلاح در داخل کوه، کار ساخت برخی ساختمان‌های مجهز و امکانات دیگر نیز جریان دارد.
مردم محل، کارگران و منابع نزدیک به ساختارهای نظامی و اداری طالبان نیز به افغانستان اینترنشنال نیز تایید کرده‌اند که این گروه در داخل این تونل‌ها انبارهایی برای سلاح، مهمات و تجهیزات نظامی می‌سازد که در برابر حملات هوایی محفوظ باشند و همزمان برای رهبران ارشد طالبان نیز پناهگاه باشند.
افغانستان اینترنشنال با چندین منبع معتبر و کارگرانی گفتوگو کرد که در حفاری تونل‌ها در مناطق مختلف قندهار سهم داشته‌اند. بر اساس اطلاعات آنان، این فعالیت‌ها از منطقه کوهستانی عینو مینه در شهر قندهار آغاز شده و تا خانه پیشین ملا محمد عمر، میدان هوایی قندهار، میوند، ژیری و ولسوالی سپین‌بولدک امتداد دارد.
در ولسوالی میوند، پیش از این نیز برخی گودال‌ها و تونل‌ها حفر شده بودند که بیشتر آنها در زیر زمین قرار دارند و طالبان در سال‌های جنگ با حکومت افغانستان، ناتو و نیروهای امریکایی از این تونل‌ها استفاده می‌کردند.
گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال تصاویر ماهواره‌ای تونل‌های جدید را بررسی کرده است. این تصاویر نشان می‌دهند که در داخل کوه‌های منطقه عینو مینه در شهر قندهار حفاری‌هایی انجام شده و راهی دیده می‌شود که به این تونل منتهی می‌شود. همچنین توده‌های خاکی که از داخل کوه بیرون آورده شده‌اند، قابل مشاهده‌اند.
یک منبع که درباره فعالیت‌های طالبان در قندهار اطلاعات دارد، گفتند: «در داخل تونل، ساختمان‌های مجهزی برای سکونت و سایر نیازها ساخته شده‌اند.»
بر اساس اطلاعاتی که افراد آگاه از فعالیت‌های حفاری تونل با افغانستان اینترنشنال شریک کرده‌اند، این تونل‌ها از نظر ساختار، وسعت و کاربرد احتمالی با یکدیگر تفاوت دارند و عرض بخش‌های زیادی از آنها بیش از دو متر است. ارتفاع تونل‌ها نیز به اندازه‌ای است که یک انسان می‌تواند به‌صورت ایستاده در آنها رفت‌وآمد کند.
برخی بخش‌های این تونل‌ها برای رفت‌وآمد عادی ساخته شده‌اند، اما بعضی قسمت‌های آنها گسترده‌تر هستند. به گفته منابع، این بخش‌های گسترده برای نگهداری تجهیزات بزرگ نظامی و سلاح‌ها در نظر گرفته شده‌اند.
طالبان برای ساخت تونل‌ها، بیشتر از مناطق کوهستانی، تپه‌ای و دورافتاده استفاده می‌کنند. ساختار برخی تونل‌ها خام و بر پایه خاک و سنگ طبیعی است، اما در نقشه‌های ساختمانی بخش‌های دیگر، به استفاده از سیخ گول، سمنت، سنگ و گچ نیز اشاره شده است.
یکی دیگر از ویژگی‌های این تأسیسات زیرزمینی، سیستم تأمین هوا و برق است. به گفته منابع، برای جریان هوا در داخل تونل‌ها از لوله‌های ویژه استفاده می‌شود و برای تأمین برق، از باتری‌های پیشرفته لیتیومی استفاده می‌شود.
به گفته منابع، طالبان برای حفاری تونل‌ها بیشتر از نیروی انسانی کار می‌گیرند و حضور ماشین‌آلات سنگین ساختمانی در آنها کمتر دیده دیده شده است. همچنین به دلیل محدودیت‌های امنیتی، رفت‌وآمد کارگران و روند فعالیت‌های ساختمانی بیشتر اوقات در شب برنامه‌ریزی می‌شود.
طالبان ملاصاحب سرای را دوباره بازسازی می‌کنند
خانه پیشین ملا محمد عمر در حوزه نهم قندهار که به نام «ملاصاحب سرای» شناخته می‌شود، به‌عنوان یکی دیگر از مناطق مهم حفاری‌های جدید طالبان یاد می‌شود.
«ملاصاحب سرای» از مکان‌های مهم در تاریخ جنگ‌های چند دهه اخیر افغانستان به شمار می‌رود.
در سال‌های پایانی نخستین دوره حاکمیت طالبان، این منطقه محل سکونت ملا محمد عمر، بنیان‌گذار طالبان بود. پس از سال ۱۳۸۰، نیروهای امریکایی این سرا را «کمپ گیکو» نام‌گذاری کردند. بعدتر، این کمپ به نام تامس ماهولیک، یکی از سربازان کشته‌شده ارتش امریکا، نام‌گذاری شد. از این کمپ، از عملیات قطعه صفر سه در ولایت‌های قندهار، هلمند و ارزگان پشتیبانی می‌شد.
برخی افسران پیشین قطعه صفر ۳ نیز می‌گویند که در این مرکز، تأسیسات پنهان و امن وجود دارد.
اکنون جنگجویان «قطعه عمری» طالبان در «ملاصاحب سرای» زندگی می‌کنند که افزون بر حفاظت از هبت‌الله، برای عملیات ویژه نظامی نیز استفاده می‌شوند.
در اول میزان سال جاری، هواپیماهای پاکستانی در یک دشت بایر در نزدیکی «ملاصاحب سرای» حملاتی انجام دادند که در نتیجه آن چند غیرنظامی کشته و زخمی شدند. طالبان هدف اصلی این حمله را اعلام نکردند، اما برخی مردم شک دارند که «شاید در این حمله تونل هدف قرار گرفته باشد».
اکنون کار ساخت تونل‌ها در فاصله میان همین سرا و کوهی که در کنار آن قرار دارد، جریان دارد.
یک منبع در منطقه به افغانستان اینترنشنال گفت: «برای حفاری تونل‌ها در منطقه ملاصاحب سرای، افراد زیادی استخدام شده‌اند. هر روز ده‌ها نفر با وسایل حفاری در این منطقه کار می‌کنند».
یک باشنده محل می‌گوید که در مسیرهای منتهی به ملاصاحب سرای، لوحه‌های بزرگی نصب شده‌اند که روی آنها نوشته شده است: «این منطقه امنیتی است و عکس‌گرفتن در آن ممنوع است.»
طالبان محدودیت‌های امنیتی این منطقه را آن‌قدر شدید کرده‌اند که مردم محل نیز نمی‌توانند آزادانه در اطراف آن رفت‌وآمد کنند.
به گفته باشندگان محل، پیش از این نیز در اطراف ملاصاحب سرای برای تأمین امنیت، حفاری‌هایی انجام شده بود. در این منطقه یک خندق بزرگ نیز حفر شده است که دسترسی به اطراف خانه و امکان حمله با موتر بمب را محدود می‌کند.
هزار افغانی دستمزد روزانه حفاری تونل
یک کارگر که نخواست نامش منتشر شود، به افغانستان اینترنشنال گفت که طالبان او و شماری دیگر از افراد را به ولسوالی شورابک قندهار منتقل کرده بودند تا در آن‌جا به حفاری تونل‌ها مشغول شوند.
در بدل کار، روزانه هزار افغانی به او پرداخت می‌شد. به برخی افراد دیگر نیز کار حفاری تونل‌هایی به طول ده یا بیست متر به‌صورت قراردادی سپرده شده بود.
او می‌گوید که حدود یک ماه در این پروژه کار کرد، اما به دلیل دشواری کار، آن را ترک کرد.
یک فرد دیگر که در حفاری تونلی در منطقه حوزه یازدهم، در حاشیه عینو مینه، کار کرده است، به افغانستان اینترنشنال گفت: «برای شکستن سنگ‌ها در داخل کوه از مواد انفجاری استفاده می‌شود». او افزود: «بخش‌های سنگی کوه با وسایل عادی شکسته نمی‌شوند و هنگام حفاری از باروت استفاده می‌شود. کار گسترش تونل در داخل کوه جریان داشت.»
این کارگر درباره هدف اصلی ساخت تونل اطلاعات کامل نداشت، اما نشانه‌هایی از کارهای ساختمانی برای تأمین آب، غذا و سایر امکانات ضروری دیده بود.
یک نفر که در حفاری تونلی در منطقه حوزه یازدهم، در حاشیه عینو مینه کار کرده است، می‌گوید: «برای شکستن سنگ‌ها در داخل کوه از مواد انفجاری استفاده می‌شود.»
بر اساس روایت‌های حفاران تونل، برای ساخت برخی تونل‌ها، افراد را در شرایطی از یک محل به محل دیگر منتقل کرده‌اند که چشم‌های‌شان بسته بوده است.
یک کارگر که در تونل شورابک کار کرده بود، گفت: «هدف از بستن چشم‌ها این بود که کارگران محل کار و مسیرهای رفت‌وآمد را نشناسند و درباره موقعیت تونل‌ها اطلاعات به دست نیاورند.»
نشانه‌های حفاری تونل از میدان هوایی تا قول اردو
بر اساس اطلاعات گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال، در ولسوالی دامان قندهار، در اطراف قول اردوی ۲۰۵ البدر طالبان و میدان هوایی قندهار، نشانه‌هایی از فعالیت‌های نظامی و حفاری دیده شده است.
این منطقه از مراکز مهم نظامی و لجستیکی قندهار به شمار می‌رود، اما ماهیت حفاری‌های مشاهده‌شده و ارتباط آنها با تأسیسات نظامی زیرزمینی هنوز تأیید نشده است.
پاکستان در اغازین روزهای ماه حمل سال جاری ادعاهایی درباره حملات هوایی به تأسیسات مختلف در قندهار مطرح کرد.
مقام‌های دولتی پاکستان در همین ماه گفتند که نیروهای این کشور به مرکز لوای قول اردوی ۲۰۵، انبارهای مهمات و یک تونل حمله کرده‌اند، اما ادعاهای پاکستان درباره ماهیت این اهداف و خسارات واردشده به‌گونه مستقل تأیید نشده‌اند.
منابع پاکستانی در ۲۲حوت ۱۴۰۴ نیز ادعا کردند که انبارهای نفت و تأسیسات لجستیکی در نزدیکی میدان هوایی قندهار را هدف قرار داده‌اند. سخنگوی طالبان بعدتر گفت که انبار نفت کام‌ایر در این حمله هدف قرار گرفته بود. یک مقام میدان هوایی نیز گفت که این انبار برای سوخت‌رسانی به هواپیماهای کام‌ایر و سازمان ملل متحد استفاده می‌شد.
بر اساس اطلاعات گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال، برخی منابع طالبان می‌گویند که پس از افزایش حملات هوایی پاکستان، توجه به ساخت تأسیسات زیرزمینی برای نگهداری امن سلاح‌ها و تجهیزات نظامی افزایش یافته است.
دو منبع در قندهار به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت تونل‌ها پیش از حملات پاکستان آغاز شده بود، اما با افزایش تنش میان دو طرف، کار این پروژه‌ها سرعت گرفته است.
هشدار ترامپ و حملات پاکستان
قندهار مرکز اصلی قدرت و تصمیم‌گیری هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان به شمار می‌رود.
پس از بازگشت طالبان به قدرت، هبت‌الله در قندهار باقی مانده و تصمیم‌های مهم رهبری سیاسی و مذهبی این گروه از همین محل اداره می‌شود.
برخی منابع مرتبط با طالبان به افغانستان اینترنشنال گفتند که مولوی هبت‌الله در اوایل سال دستور شفاهی داده بود که انبارهای سلاح از ولایت‌ها، از جمله کابل، به قندهار منتقل شوند و به مقام‌های طالب زیر دست خود توصیه کرده بود که برای حفاظت از آنها، در کوه‌ها تونل و در زیر زمین انبار بسازند.
منابع این توصیه را با هشدارهای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، درباره زندان بگرام و بازپس‌گیری سلاح‌های امریکایی، همزمان می‌دانند.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، در ۳۰جدی ۱۴۰۳ یک روز پیش از مراسم تحلیف خود، در جریان یک نشست در واشنگتن از طالبان خواست که تجهیزات نظامی باقی‌مانده در افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی را دوباره به ایالات متحده تحویل دهند. ترامپ هشدار داد که اگر طالبان این تجهیزات را پس ندهند، امریکا کمک‌های مالی خود به افغانستان را مشروط خواهد کرد.
ده روز پس از اظهارات ترامپ، در۱۰دلو ۱۴۰۳ وزارت امور خارجه پاکستان نیز موضوع سلاح‌های امریکایی را به‌گونه رسمی مطرح کرد. سخنگوی این وزارت گفت که سلاح‌های پیشرفته باقی‌مانده در افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی، برای امنیت پاکستان و حفاظت از شهروندان این کشور نگرانی جدی ایجاد می‌کنند.
موضوع سلاح‌های امریکایی به بخشی از فشار اسلام‌آباد بر طالبان نیز تبدیل شد.
پس از حمله امریکا در سال و ۱۳۸۰ ، نخستین حکومت طالبان سقوط کرد و رهبران و جنگجویان این گروه از شهرهای مهم و مراکز نظامی افغانستان خارج شدند و به پاکستان رفتند. اما شرایط وضعیت کنونی با آن زمان تفاوت دارد. پاکستان که پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، محل مهم پناه‌گرفتن و تجدید سازمان بسیاری از رهبران و جنگجویان این گروه بود، اکنون با طالبان درگیر اختلاف است.
درگیری‌های دو طرف در امتداد مرز دو کشور، حملات هوایی پاکستان و موضع سخت‌گیرانه اسلام‌آباد در برابر طالبان، این احتمال را کاهش داده است که طالبان مانند سال ۱۳۸۰ بار دیگر در پاکستان یا کشور دیگری یک جبهه عقب‌نشینی امن پیدا کنند.
شیرمحمد کریمی، لوی‌درستیز پیشین ارتش افغانستان به افغانستان اینترنشنال گفت: «اگر وضعیت طالبان و پاکستان به جایی برسد که دو طرف با یکدیگر روبه‌رو شوند، طالبان جز مقاومت راه دیگری نخواهند داشت».
کریمی می‌گوید که انبارها و پناهگاه‌های زیرزمینی در برابر سلاح‌های امروزی نقش دفاعی مهمی دارند. به گفته او، ساخت بلنداژ و مواضع دفاعی به نوع سلاح بستگی دارد. هرچه سلاح نیرومندتر باشد، این پناهگاه‌ها باید مقاوم‌تر ساخته شوند و هزینه بیشتری می‌برند.
او درباره تونل‌های طالبان که کار ساخت آنها در شماری از مناطق آغاز شده است، گفت: «محرمانه‌بودن انبارها مهم است، زیرا همه نباید از آنها خبر داشته باشند.» اما در عین حال افزود: «ممکن است یک دولت به‌جای انبارهای اصلی، در منطقه دیگری نیز طرحی برای استتار داشته باشد و انبارهایی ساخته شوند که در واقع از آنها استفاده نمی‌شود، اما می‌توانند برای فریب دشمن به کار بروند».
انتقال تجربه‌های تونل‌سازی ایران
برخی منابع احتمال می‌دهند که طالبان در ساخت تونل‌ها از تجربه ایران استفاده می‌کنند.
ایران در چند دهه گذشته، بخش مهمی از استراتژی و بودجه نظامی خود را به ساخت تأسیسات زیرزمینی اختصاص داده است. این کشور در کوه‌ها و ساختارهای عمیق زیرزمینی، انبارها و تأسیسات گسترده‌ای برای موشک‌ها، هواپیماهای بدون سرنشین و تجهیزات نظامی ساخته است.
در جنگ ایران با اسرائیل و امریکا، نقش این تأسیسات تعیین‌کننده دانسته شده است. حملات هوایی امریکا و اسرائیل شماری از تأسیسات نظامی ایران را هدف قرار دادند، اما انبارها و تونل‌های زیرزمینی مانع نابودی کامل ظرفیت‌های نظامی ایران شدند.
از دید پژوهشگران نظامی، ممکن است رهبران طالبان تلاش کنند از این تجربه نظامی ایران درس بگیرند.
در شرایط کنونی افغانستان که طالبان در زمینه داشتن نیروی هوایی و سامانه‌های پیشرفته دفاع هوایی ظرفیت محدودی دارند، تأسیسات زیرزمینی می‌توانند یکی از گزینه‌های محدودی باشند که این گروه برای حفاظت از تجهیزات نظامی خود در برابر حملات هوایی احتمالی در نظر گرفته است.
جنرال کریمی این احتمال را رد نمی‌کند که طالبان از تاکتیک‌ها و عملکرد ایران الهام گرفته باشند، اما می‌گوید: «ایران دارای اقتصاد نیرومندی است و از گذشته این هدف راهبردی را داشت که با اسرائیل روبه‌رو خواهد شد و تأسیسات زمینی آنها از گذشته و در مکان‌هایی قرار داشتند که هواپیماها نمی‌توانستند برای بمباران آنها مسیر مناسبی پیدا کنند».
اما او مطمئن نیست که طالبان توان اقتصادی ساخت تأسیساتی مانند ایران را دارند یا نه.
به گفته او، انبارها و تونل‌های دفاعی در مناطق صعب‌العبور و دره‌های تنگ ساخته می‌شوند، از این رو ساخت انبار در زمین‌های صعب‌العبور در مقایسه با زمین‌های هموار و نرم، هزینه بیشتری دارد.
پیش از طالبان، مجاهدین پیشین نیز در مناطق مختلف افغانستان تونل‌ها و غارهایی ساخته بودند که مشهورترین آنها غارهای تورابورا و ژوره بودند.
مخالفت مردم
در ۱۰میزان ۱۴۰۳، به توصیه سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، یک گروه بررسی برای بازسازی مراکز و غارهای قدیمی ژوره به ولسوالی گوربز خوست رفت و کار بررسی این منطقه و راه منتهی به آن را تکمیل کرد.
شرکت ملی توسعه طالبان نیز بررسی مسیر جاده‌ای را که قرار بود به مرکز ژوره ساخته شود، تکمیل کرد. این جاده قرار بود از منطقه دکان‌های شاوه‌ولی‌خان در نزدیکی گمرک غلام‌خان به سوی مرکز ژوره ساخته شود. اما به دلیل اختلاف با قبیله گوربز، کار ساخت غارها و جاده به تعویق افتاد.
پس از مخالفت مردم، ابراهیم حقانی، برادر جلال‌الدین حقانی، به این منطقه رفت و به مردم گفت: «جلال‌الدین حقانی (رهبر شبکه حقانی) در بدل این مراکز به مردم منطقه سلاح داده بود و باید مانع بازسازی آنها نشوند.»
دو باشنده ولسوالی گوربز به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت غارها و جاده به دلیل مخالفت مردم تاکنون به تعویق افتاده است؛ زیرا مردم منطقه نگران‌اند که این مراکز بار دیگر به میدان جنگ و پناهگاه جنگجویان خارجی تبدیل نشوند.
در این مراکز، در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ گروهی از جنگجویان افغان و عرب به نام حضرت عمر مستقر بود که بعدها به نام گروه ژوره مشهور شد. این گروه چهار تولی پیاده‌نظام و یک تولی محافظ داشت و بخش‌های استحکامات، دفاع هوایی، مخابرات، راکت، توپچی و صحی نیز در آن فعال بودند. این گروه از مجهزترین و نیرومندترین گروه‌های مجاهدین افغان به شمار می‌رفت.
هزینه کارهای ساختمانی و ساخت تونل‌های ژوره را عرب‌های ثروتمند و اسامه بن لادن بر عهده گرفته بودند. قرار بود این غارها بر اساس نقشه پیشین دوباره بازسازی شوند و خاکریزها و دیوارهای استنادی داشته باشند.
طالبان افزون بر ساخت تونل‌ها و غارها، حفر خندق‌ها را نیز در ولایت‌های جنوب‌شرقی افغانستان آغاز کرده‌اند.
در ماه جوزای سال جاری، منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که این گروه کار حفر گودال‌ها در امتداد سرحد، در اطراف پاسگاه‌های امنیتی خود در ولایت‌های خوست، پکتیا و پکتیکا را آغاز کرده است. این گودال‌ها در ولسوالی‌های زازی میدان، علیشیر، گوربز، تنی و سپیره حفر شدند. همچنین حفر گودال‌های مشابه در قندهار و هلمند نیز در نظر گرفته شده است.
چند نفری که در حفر این گودال‌ها سهم دارند، گفتند که طالبان این کار را برای ایجاد راه‌های امن اکمالاتی به پاسگاه‌های خود انجام می‌دهند، زیرا در جریان درگیری‌ها با پاکستان، شماری از پاسگاه‌های امنیتی آنان به دلیل مشکلات اکمالاتی آسیب دیده و «حتی تخلیه شده بودند».
یک منبع نزدیک به روند حفر این گودال‌ها، بدون افشای نامش، به افغانستان اینترنشنال گفت: «در گام نخست، برنامه این است که این گودال‌ها با عرض حدود یک متر حفر شوند تا جنگجویان و حیواناتی که برای انتقال سلاح و اکمالات استفاده می‌شوند (خر، اسب و قاطر) بتوانند آزادانه در آنها رفت‌وآمد کنند.»
به گفته این منبع، در گام دوم قرار است در مناطق هموار خندق‌هایی به اندازه دو متر و بیست سانتی‌متر ساخته شوند تا موترها نیز بتوانند به‌گونه امن در آنها رفت‌وآمد کنند.
سفر هیئت بلندپایه روسیه به کابل با حضور نمایندگان ۷۰ شرکت و امضای ۱۵ تفاهم‌نامه اقتصادی همراه بود. اما در پس این تحرک تجاری، مسکو اهداف سیاسی و امنیتی گسترده‌تری را در افغانستان و منطقه دنبال می‌کند.
الکسی اوورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه، روز پنجشنبه، ۲۱ عقرب، در رأس هیئتی بزرگ از مقام‌ها و نمایندگان بخش خصوصی این کشور به کابل سفر کرد.
اوورچوک در میدان هوایی کابل از سوی امیرخان متقی، وزیر خارجه اداره طالبان، استقبال شد. او در جریان این سفر با مقام‌های ارشد طالبان، از جمله حسن آخند، رئیس‌الوزرا، و عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی ریاست‌الوزرا، دیدار کرد. نمایندگان حدود ۷۰ شرکت و نهاد بخش خصوصی روسیه نیز او را همراهی می‌کردند.
هیئت تجاری روسیه در هوتل سرینا با نمایندگان بخش خصوصی افغانستان دیدار کرد. در جریان این سفر، ۱۵ تفاهم‌نامه میان اداره طالبان، نهادهای روسی و شرکت‌های خصوصی دو کشور امضا شد که ارزش مجموعی آنها بیش از ۱۰۰ میلیون دالر اعلام شده است.
این تفاهم‌نامه‌ها حوزه‌هایی چون تجارت دوجانبه، سرمایه‌گذاری مشترک، استخراج معادن، صنایع تولیدی، زراعت، ترانزیت و تسهیل روابط تجاری را در بر می‌گیرد. دارو، انرژی، گندم، روغن نباتی، آرد، نوشابه‌های غیرالکولی، میوه تازه و روغن گل آفتاب‌پرست از جمله کالاهای مورد بحث در این همکاری‌ها بوده‌اند.
عبدالغنی برادر از شرکت‌های روسی دعوت کرد در بخش استخراج معادن، ساخت و توسعه کارخانه‌های صنعتی، ایجاد مناطق ویژه اقتصادی و اجرای پروژه‌های زیربنایی در افغانستان سرمایه‌گذاری کنند. او همچنین از روسیه خواست در زمینه ساخت سرک، راه‌آهن و تونل‌ها، به‌ویژه تونل دوم سالنگ، مشارکت کند.
برادر گفت که طالبان انتظار دارد حجم روابط تجاری دو کشور دو برابر شود. او ارزش کنونی این مبادلات را بیش از ۳۰۰ میلیون دالر عنوان کرد.
اوورچوک نیز، براساس بیانیه اداره طالبان، گفت که «افغانستان برای روسیه کشور مهمی است و مسکو به بهبود روابط با کابل اهمیت می‌دهد.»
به گفته او، مبادلات تجاری دو کشور در هشت ماه نخست سال ۲۰۲۶ بیش از دو برابر افزایش یافته و از ۳۴۹ میلیون دالر فراتر رفته است.
ناظران باور دارند که مقدم بر مسایل اقتصادی، روسیه در پی گسترش نفوذ در افغانستان، تامین اهداف ژئوپولتیک و امنیتی خود است.
محاسبات ژئوپولیتیکی مسکو
محمد عمر نثار، رئیس مرکز افغانستان معاصر در مسکو، سفر اوورچوک را از نظر ژئوپولیتیکی مهم می‌داند. او به افغانستان اینترنشنال گفت که این نخستین سفر یک مقام بلندپایه روسیه به افغانستان پس از به‌رسمیت‌شناختن اداره طالبان از سوی مسکو است.
او گفت: «نخست، این اولین سفر یک مقام بلندپایه روسیه به افغانستان پس از به‌رسمیت‌شناختن اداره طالبان به‌عنوان حکومت قانونی این کشور است. دوم، این سفر توجه کشورهای همسایه، به‌ویژه پاکستان را جلب خواهد کرد. گفت‌وگوهای آینده روسیه با اسلام‌آباد، تا اندازه‌ای به نتایج این سفر بستگی خواهد داشت.»
او در این زمینه توضیح بیشتری ارایه نکرد. اما روسیه پیشتر خواستار کاهش تنش‌ها و میانجیگری میان دوطرف شده بود. پس از نشست فارمت مسکو، رسانه‌های پاکستانی روسیه را به جانب‌داری از طالبان متهم کرده بودند.
به باور نثار، در حالی که گسترش تجارت و افزایش صادرات برای طالبان اهمیت زیادی دارد، روسیه بیشتر به پروژه‌های زیربنایی و ترانزیتی علاقه‌مند است.
او استخراج معادن، ساخت راه‌آهن و خطوط انتقال گاز را از جمله حوزه‌های مورد توجه روسیه برشمرد. با این حال، به گفته او، اجرای چنین پروژه‌هایی به تأمین امنیت، دسترسی به انرژی، ایجاد زیرساخت‌های مناسب و فراهم‌شدن شرایط لازم برای سرمایه‌گذاری نیاز دارد.
نثار گفت که نباید انتظار داشت همه این مشکلات به‌سرعت حل شوند. او همچنین یادآوری کرد که اوورچوک در ساختار حکومت روسیه مسئولیت حوزه ترانسپورت و ترانزیت را بر عهده دارد، موضوعی که می‌تواند در توضیح تمرکز این سفر بر اتصال منطقه‌ای و زیرساخت‌ها اهمیت داشته باشد.
این کارشناس امور روسیه گفت که افغانستان با توجه به رشد جمعیت، به بازاری جذاب برای مصرف شماری از کالاهای روسی تبدیل شده است.
به گفته او، آرد و روغن نباتی در صدر کالاهایی قرار دارند که افغانستان به آنها نیاز دارد. فرآورده‌های نفتی نیز از نیازهای مهم این کشور است و روند واردات محصولات دارویی از روسیه به افغانستان در حال شکل‌گیری است.
با این حال، نثار معتقد است که موانع ساختاری همچنان ظرفیت گسترش تجارت میان دو کشور را محدود می‌کند.
او گفت: «مهم‌ترین مانع، نبود روابط مستقیم بانکی است. افزون بر این، مشکلات موجود در بخش انتقال کالا باید حل شود. برخی کالاهای روسی به دلیل هزینه‌های حمل‌ونقل، توان رقابت خود را از دست می‌دهند. مسیرهای چندوجهی انتقال کالا، از جمله مسیرهای عبوری از ایران، باید بهینه‌سازی شوند.»
به باور او، «روسیه در چشم‌انداز درازمدت افغانستان را بخشی از یک دهلیز ترانزیتی می‌بیند که می‌تواند مسیرهای شمال به جنوب و جنوب به شمال را به هم وصل کند.»
اما تشدید تنش‌ها و درگیری‌ها میان طالبان و پاکستان، یکی از موانع جدی در برابر تحقق این طرح‌ها است. نثار می‌گوید که اهمیت روابط کابل و اسلام‌آباد در این زمینه تعیین‌کننده است، زیرا تقریباً تمامی پروژه‌های ترانزیتی که از افغانستان عبور می‌کنند، به نحوی با مسیرهای پاکستان ارتباط دارند.
اهرم نفوذ و مسیر جایگزین
در کنار رقابت بر سر مسیرهای ترانزیتی، جایگاه کشورهای آسیای مرکزی در محاسبات روسیه و طالبان نیز اهمیت دارد.
لطف‌الرحمن رحیمی، پژوهشگر اقتصادی، معتقد است که اهمیت اقتصادی روابط روسیه و طالبان نباید بیش از اندازه ارزیابی شود. او با اشاره به آنچه ناکامی آخرین نشست فارمت مسکو خواند، گفت که روسیه در پی جبران موقعیت خود در مناسبات منطقه‌ای است.
رحیمی گفت که در شرایط کنونی، یکی از مهم‌ترین اهرم‌های منطقه‌ای در اختیار روسیه، اوزبیکستان است، کشوری که روابط اقتصادی و تجاری آن با اداره طالبان گسترش یافته است.
او گفت: «اداره طالبان و اقتصاد افغانستان وابستگی زیادی به اوزبیکستان و مرزهای این کشور پیدا کرده است. اوزبیک‌ها به‌گونه غیررسمی در واشنگتن نیز نمایندگی و میانجیگری طالبان را انجام می‌دهند.»
به گفته این پژوهشگر، مقام‌های اوزبیکستان در تلاش‌اند در کشورهای غربی از جانب طالبان سخن بگویند، اما طالبان از چنین نقشی نگران است و تمایلی ندارد که اوزبیکستان به نمایندگی از این گروه موضع‌گیری کند.
ارزش روابط تجاری طالبان با اوزبیکستان از یک میلیارد دالر فراتر رفته است. طالبان در سال‌های اخیر تلاش کرده است از اوزبیکستان و دیگر کشورهای آسیای مرکزی به‌عنوان مسیرهای جایگزین برای کاهش وابستگی به گذرگاه‌های پاکستان استفاده کند.
این تلاش در شرایطی اهمیت بیشتری یافته است که تنش‌های مرزی و بسته‌شدن گذرگاه‌های تجاری میان طالبان و پاکستان، تجارت و ترانزیت افغانستان را با اختلال روبه‌رو کرده است. سطح روابط تجاری افغانستان وپاکستان به پایین‌ترین سطح در چند دهه گذشته رسیده است. اخیرا وزارت تجارت پاکستان گفت که به دلیل بسته‌شدن گذرگاه‌های مرزی با افغانستان تجارت این کشور ۱.۳ میلیارد دالر آسیب دیده است.
اولویت امنیتی، نه اقتصادی
در کنار منافع تجاری و ترانزیتی، شماری از ناظران معتقدند که اولویت اصلی روسیه در تعامل با طالبان، مسایل امنیتی و جیوپولیتیکی است.
یکی از معاونان پیشین وزارت خارجه افغانستان به افغانستان اینترنشنال گفت که مسکو تلاش دارد طالبان را در محور سیاسی و امنیتی خود نگه دارد و از گسترش نفوذ کشورهای غربی در افغانستان جلوگیری کند.
به گفته این دیپلومات پیشین، روسیه در پی تقویت «فارمت مسکو» و تبدیل آن به چارچوب اصلی تعاملات سیاسی درباره افغانستان است؛ چارچوبی که مسکو می‌خواهد در برابر روند دوحه و آنچه نسخه غربی حل بحران افغانستان می‌داند، قرار دهد.
او که خواست نامش در گزارش ذکر نشود، گفت که روسیه در تلاش است با ارائه طرحی متفاوت، نقش خود و متحدان منطقه‌ای‌اش را در آینده افغانستان افزایش دهد.
این دیپلومات پیشین افزود که مسکو طرحی را به طالبان ارائه کرده که محور اصلی آن مسائل سیاسی و امنیتی است. به گفته او، یکی از اهداف این طرح جلوگیری از نزدیک‌شدن بیش از اندازه طالبان به امریکا، بریتانیا و دیگر کشورهای غربی است.
با این حال، نگرانی‌های امنیتی روسیه تنها به رقابت با غرب محدود نمی‌شود. فعالیت گروه‌های مسلح وابسته به جریان‌های افراطی آسیای مرکزی و قفقاز نیز از موضوعات مهم در مناسبات مسکو و طالبان است.
این دیپلومات گفت که روسیه از طالبان می‌خواهد مانع فعالیت گروه‌هایی شود که برای امنیت آسیای مرکزی و قفقاز تهدید تلقی می‌شوند. او در این زمینه به گروه انصارالله، تحریک اسلامی اوزبیکستان، جنگجویان اویغور و نیروهای چچنی مرتبط با جریان‌های افراطی، از جمله داعش خراسان، اشاره کرد.
به گفته او، قاچاق مواد مخدر نیز یکی دیگر از نگرانی‌های امنیتی روسیه است. مسکو از طالبان می‌خواهد شبکه‌هایی را مهار کند که مواد مخدر را از مسیر آسیای مرکزی به روسیه انتقال می‌دهند.
این دیپلومات پیشین گفت که در این میان، همکاری اقتصادی نیز مطرح است، اما این بخش برای طالبان اهمیت بیشتری دارد تا روسیه.
او همچنین مدعی شد که روسیه در زمینه همکاری‌های دفاعی و نظامی با طالبان گام‌هایی برداشته و در بخش تجهیزات نظامی و ساخت رادار به این گروه کمک می‌کند.
روسیه و طالبان توافقی برای همکاری دفاعی امضا کرده‌اند که بازسازی و استفاده از تجهیزات نظامی فرسوده بخشی از آن است.
این مقابق سابق وزارت خارجه افغانستان همچنین ادعا کرد که یک تیم فنی روسیه برای همکاری در زمینه نصب رادار به افغانستان اعزام شده و این تجهیزات در جلال‌آباد و کنر مستقر شده‌اند.
این ادعاها به‌گونه مستقل تأیید نشده‌اند.
با وجود این، این دیپلومات پیشین معتقد است که نزدیکی طالبان به روسیه به معنای قرارگرفتن کامل این گروه در محور مسکو نیست.
او گفت که روسیه در موقعیتی نیست که بتواند نیازهای اقتصادی طالبان را برآورده کند و این گروه همچنان به کمک‌های اقتصادی امریکا وابسته است. از این رو، طالبان خطر قطع کامل روابط با غرب و وابستگی انحصاری به روسیه را نمی‌پذیرد.
محمد عمر نثار نیز معتقد است که سفر اوورچوک، با وجود ترکیب اقتصادی هیئت، اهداف سیاسی روشنی دارد.
تفاهم‌نامه‌ها و واقعیت‌های اجرایی
سفر اوورچوک به کابل در ادامه روندی انجام شد که پس از به‌رسمیت‌شناختن اداره طالبان از سوی روسیه، روابط دو طرف را وارد مرحله تازه‌ای کرده است.
روسیه نخستین و تاکنون تنها کشوری است که اداره طالبان را به‌رسمیت شناخته است. پیش از این نیز مقام‌های ارشد امنیتی روسیه، از جمله رئیس سازمان استخبارات خارجی و دبیر شورای امنیت این کشور، به افغانستان سفر کرده بودند.
این رفت‌وآمدها نشان می‌دهد که مسکو برای حفظ و گسترش حضور خود در افغانستان، تنها به مناسبات دیپلوماتیک بسنده نکرده و همزمان به دنبال ایجاد پیوندهای اقتصادی، امنیتی و منطقه‌ای با طالبان است.
با این حال، امضای تفاهم‌نامه‌ها لزوماً به معنای اجرای پروژه‌ها نیست. تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که بسیاری از طرح‌های اقتصادی میان طالبان و کشورهای منطقه، به دلیل نبود منابع مالی، مشکلات بانکی، محدودیت‌های فنی و شرایط نامساعد امنیتی، در مرحله توافق باقی می‌مانند.
شش خانواده افغان می‌گویند که فرزندان‌شان هنگام تلاش برای عبور از ایران به ترکیه ناپدید شده‌اند و با گذشت چند روز، هنوز از سرنوشت آنان اطلاعی در دست نیست.
بستگان این شش جوان به افغانستان اینترنشنال گفتند که آخرین تماس یا پیام آنان زمانی بوده که قصد داشتند از مسیرهای مرزی وارد ترکیه شوند. خانواده‌ها می‌گویند با وجود تلاش برای یافتن نشانی از فرزندان‌شان، هنوز نمی‌دانند آنان زنده‌اند یا جان باخته‌اند.
نگرانی این خانواده‌ها پس از آن تقویت شده‌است که در چند روز گذشته گزارش‌هایی درباره پیدا شدن اجساد مهاجران افغان در مرز ایران و ترکیه منتشر شده و نگرانی‌ها درباره امنیت پناهجویان در این مسیر را افزایش داده است.
فرهاد، ۲۲ ساله
نام یکی از گمشده‌ها فرهاد است. فریدون، برادر وی، روز پنجشنبه از ولسوالی بتی‌کوت ننگرهار به افغانستان اینترنشنال گفت که حدود یک هفته است از فرهاد خبری ندارد.
به گفته او، فرهاد شام جمعه، هفتم عقرب به قصد عبور از دیوار مرزی به سمت ترکیه حرکت کرد، اما پس از آن هیچ تماسی با خانواده‌اش نگرفت.
فریدون گفت خانواده‌اش در روزهای گذشته از راه‌های مختلف تلاش کرده‌اند اطلاعاتی درباره سرنوشت فرهاد به دست آورند، اما تلاش‌های آنان تاکنون نتیجه‌ای نداشته است.
نورمل غفاری، ۲۱ ساله
بشرمل غفاری، پدر نورمل، روز پنجشنبه از کابل گفت که پسرش شام جمعه، چهاردهم عقرب از ایران به سمت ترکیه حرکت کرده است.
او گفت از آن زمان تاکنون هیچ اطلاعی از زنده یا مرده بودن پسرش دریافت نکرده است.
اسناد هویتی که افغانستان اینترنشنال مشاهده کرده، نشان می‌دهد نورمل در ۱۹ سرطان ۱۳۸۴ متولد شده است.
نورالله عزیزی، ۲۵ ساله
نورالله عزیزی، جوانی از تالقان در ولایت تخار، نیز از جمله افرادی است که خانواده‌اش از ناپدید شدن او در مسیر ترکیه خبر داده‌اند.
عنایت‌الله عزیزی، برادر نورالله گفت که آخرین تماس او با برادرش روز یکشنبه، دهم عقرب بود. به گفته او، نورالله در آن تماس از تصمیم خود برای ترک خاک ایران و ورود به ترکیه خبر داده بود.
عنایت‌الله گفت از آن زمان تاکنون خانواده‌اش نتوانسته‌اند با او تماس بگیرند یا اطلاعاتی درباره محل حضورش به دست آورند.
سلیمان خالقی، ۲۲ ساله
نعمت‌الله خالقی، پدر سلیمان روز پنجشنبه از ننگرهار به افغانستان اینترنشنال گفت که پسرش در مرز ترکیه ناپدید شده است.
به گفته او، آخرین تماس سلیمان با خانواده‌اش ساعت هشت صبح جمعه، پانزدهم عقرب انجام شد. سلیمان در آن تماس گفته بود که قصد دارد شب از دیوار مرزی به سمت شهر وان ترکیه عبور کند.
اسناد هویتی ارائه‌شده از سوی خانواده نشان می‌دهد که سلیمان در چهارم سنبله ۱۳۸۳ متولد شده است. خانواده او اصالتاً اهل ننگرهارند و در کابل زندگی می‌کنند.
ضمیر احمدی، ۲۸ ساله
خوشدل احمدی، پدر ضمیر گفت حدود یک هفته است که در جستجوی نشانی از پسرش است، اما هنوز نتوانسته دریابد که او زنده است یا نه.
به گفته پدرش، ضمیر آخرین بار شام جمعه در پیامی از طریق واتس‌اپ به یکی از اعضای خانواده‌اش در کابل نوشت: «همین حالا ماشین آمد، ما را سمت مرز بار می‌زند. دعای تان به کار است. خداحافظ!»
این پیام آخرین نشانه‌ای است که خانواده از او دریافت کرده است. ضمیر در شانزدهم سرطان ۱۳۷۷ در بازارک پنجشیر متولد شده است.
نجیب‌الله اکبری، ۱۸ ساله
عصمت اکبری، برادر نجیب‌الله گفت از روز جمعه تاکنون هیچ خبری از برادرش دریافت نکرده است.
او گفت خانواده در یک هفته گذشته تلاش کرده‌اند از محل حضور نجیب‌الله یا وضعیت او اطلاعی به دست آورند، اما تاکنون موفق نشده‌اند.
بر اساس اطلاعات درج‌شده در پاسپورت نجیب‌الله، او در شانزدهم ثور ۱۳۸۷ در ولایت قندوز متولد شده است.
مرگ مهاجران در مرز
اطلاعات ناپدید شدن این شش جوان در حالی منتشر می‌شود که در روزهای اخیر، خانواده‌های چند مهاجر افغان دیگر از مرگ بستگان‌شان در مرز ایران و ترکیه خبر داده‌اند.
در یکی از این موارد، اجساد هشت مرد جوان در نزدیکی منطقه اوزالپ در ولایت وان ترکیه، در فاصله حدود سه کیلومتری مرز ایران پیدا شد. خانواده‌های محمد یاسین خاکسار، ۲۵ ساله و رضا نظری، نوجوان ۱۶ ساله اهل بامیان در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال هویت آنان را در میان این اجساد شناسایی کردند.
رسانه‌های ترکیه گزارش داده‌اند که سرمای شدید ممکن است در مرگ این افراد نقش داشته باشد، اما علت دقیق مرگ آنان هنوز به‌طور مستقل تأیید نشده است.
کانون وکلای وان نیز اعلام کرده که این پرونده را پیگیری می‌کند و تحقیقات درباره هویت قربانیان و علت مرگ ادامه دارد. فرمانداری وان ترکیه اطلاعات مربوط به این پرونده تحت دستور محرمانگی قرار داده است.
افزایش آمار جان‌باختگان
بررسی‌های افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که ممکن است آمار جان‌باختگان بیشتر از چیزی باشد که تاکنون در رسانه‌ها اعلام شده است.
در پرونده‌ای جداگانه، خانواده ایاز مومند، جوان ۱۹ ساله اهل ننگرهار گفتند که او در منطقه چالدران در مرز ایران و ترکیه جان باخته است. خانواده‌اش تصویری از جسد او که در میان برف است، در اختیار افغانستان اینترنشنال گذاشتند.
همچنین منیر خان صافی به افغانستان اینترنشنال گفت که برادرش حامد صافی، ۲۲ ساله و اهل امام‌صاحب قندوز، در منطقه مرزی جان باخته و جسدش در سردخانه دولتی چالدران ایران نگهداری می‌شود.
این مورد نیز جدا از پرونده هشت جسد پیدا شده در ولایت وان است.
یک جوان افغان به نام جنید که گفته است همراه حامد بود، مدعی شد که نیروهای مرزی ترکیه پس از بازداشت آنان، با آنها بدرفتاری کرده و سپس از طریق دیوار مرزی به ایران اخراج کردند. او گفت که حامد پس از این رویداد جان باخت.
افغانستان اینترنشنال نتوانسته است این روایت یا علت دقیق مرگ حامد را به‌طور مستقل تأیید کند.
یک مقام وزارت خارجه طالبان پیشتر به افغانستان اینترنشنال گفت که این وزارتخانه برای دریافت اطلاعات درباره قربانیان از ایران و ترکیه درخواست کرده، اما هنوز اطلاعات دقیقی دریافت نکرده است.
با افزایش گزارش‌ها از ناپدید شدن و مرگ مهاجران افغان در این مسیر، خانواده‌های افراد ناپدیدشده اکنون در انتظار دریافت اطلاعات از مقام‌های ایران و ترکیه هستند. آنان می‌گویند مهم‌ترین نگرانی‌شان این است که ندانند فرزندان‌شان در کجا و در چه وضعیتی به سر می‌برند.
تا زمان انتشار این گزارش، اطلاعات مستقلی درباره محل حضور این شش جوان یا سرنوشت آنان در دست نیست. همچنین شمار دقیق افرادی که در روزهای اخیر در مسیر مرزی ایران و ترکیه ناپدید شده‌اند، روشن نشده است.
وزارت خارجه روسیه گزارش دفتر مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل درباره افزایش کشت خشخاش و تولید تریاک در افغانستان را «نامتوازن» و «تبلیغات سیاسی سفارشی» خواند. این وزارت از تلاش‌های طالبان برای مبارزه با مواد مخدر حمایت کرد.
دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل در گزارش تازه‌ای اعلام کرد که کشت خشخاش در افغانستان نسبت به سال گذشته ۳۳۰ درصد و تولید تریاک ۴۰۰ درصد افزایش یافته است.
بر اساس این گزارش، تولید تریاک در سال ۲۰۲۶ به نزدیک یک هزار و ۵۰۰ تن رسیده و مساحت کشت کوکنار از حدود ۱۰ هزار هکتار به بیش از ۴۳ هزار هکتار زمین افزایش یافته است.
این گزارش می‌گوید که برخی کشاورزان برای پنهان‌کردن کشت کوکنار، آن را در قطعه‌های کوچک میان کشتزارهای غله یا در محوطه‌های دیوارشده می‌کارند.
مونیکا جوما، مدیر دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل، گفت که افزایش بیش از چهاربرابری کشت کوکنار نشان می‌دهد که ادامه کاهش کشت بدون تامین درآمد جایگزین برای کشاورزان دشوار است. به گفته او، کشاورزان فقیر برای تامین غذای خانواده‌های خود به کشت کوکنار روی می‌آورند.
وزارت خارجه روسیه از این گزارش انتقاد کرده و آن را «نامتوازن» و متکی بر «شواهد غیرمستقیم» خوانده است.
به گزارش خبرگزاری تاس، این وزارت روز پنجشنبه در بیانیه‌ای گفت: «تهیه مطالب سیاسی و تبلیغاتی سفارشی به چنین مبارزه‌ای کمک نمی‌کند.»
وزارت خارجه روسیه با اشاره به استفاده از تصاویر ماهواره‌ای در گزارش گفت که کارشناسان می‌توانند برداشت‌های متفاوتی از این تصاویر داشته باشند.
این وزارت همچنین استدلال کرد که گزارش توضیح قانع‌کننده‌ای ارائه نکرده است که چرا طالبان، در حالی که برای کسب شناسایی گسترده بین‌المللی تلاش می‌کند، باید اعتبار خود را تخریب کند.
روسیه در عین حال پذیرفت که مشکل مواد مخدر در افغانستان همچنان وجود دارد و مقام‌های طالبان نیز از آن آگاه‌اند.
وزارت خارجه روسیه گفت که نیروهای طالبان تقریباً هر روز در مناطق مختلف افغانستان برای تخریب کارخانه‌های تولید مواد مخدر و کشف و ضبط این مواد عملیات انجام می‌دهند. این وزارت بر همکاری با طالبان و حمایت از تلاش‌های این گروه در مبارزه با مواد مخدر تاکید کرد.
طالبان نیز گفته است که گزارش سازمان ملل وضعیت واقعی افغانستان و دستاوردهای مبارزه با مواد مخدر را به‌درستی بازتاب نمی‌دهد.
وزارت داخله طالبان در بیانیه‌ای مدعی شد که دفتر سازمان ملل بر «تصاویر ماهواره‌ای، برآوردها و اطلاعات نادرست گروه‌های مغرض» تکیه کرده است.
این وزارت گفت که در سال ۲۰۲۶، بیش از ۲۶ هزار هکتار زمین زیر کشت گیاهان مخدر را در ولایت‌های مختلف تخریب کرده است.
بیست‌وپنج سال پیش، در بیست‌ویکم عقرب سال ۱۳۸۰ خورشیدی، خیابان‌های هرات شاهد یکی از پرشورترین روزهای تاریخ معاصر خود بود.
پس از هفته‌ها درگیری و حملات هوایی نیروهای ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده امریکا که از هفتم اکتبر ۲۰۰۱ در افغانستان آغاز شده بود، توازن قدرت در غرب کشور سرانجام دگرگون شد.
نیروهای طالبان در برابر پیشروی مخالفان مواضع خود را ترک کردند و از شهر عقب نشستند تا نیروهای مجاهدین به فرماندهی محمداسماعیل‌خان وارد هرات شوند.
برای باشندگان این شهر، این لحظات تنها یک جابه‌جایی قدرت سیاسی نبود؛ بلکه نمادی از پایان سال‌ها ترس، بازداشت، شکنجه و انتظار بود.
پیش از آنکه نیروهای مجاهدین به طور کامل در شهر مستقر شوند، این خود مردم بودند که به ساختمان‌ها و اداره‌های دولتی که تا همان روز در اختیار طالبان بود، هجوم بردند و کنترول آنها را به دست گرفتند.
در پی این تحولات، محمداسماعیل‌خان، فرمانده پیشین جهادی و والی پیشین هرات، سکان اداره شهر را به دست گرفت. او در نخستین گام‌ها به فرماندهان طالبان وعده عفو داد، اما همزمان نسبت به هرگونه ادامه فعالیت نظامی آنان هشدار داد.
او تأکید داشت که ساختار جدید باید بر پایه شایسته‌سالاری شکل بگیرد، نه وابستگی‌های حزبی و قومی.
در همان مقاطع، محمداسماعیل، رهبر پیشین جهادی گفت «ما از مردم آگاه هرات خواستیم که جمع شوند و اداره‌ای بسازیم که در آن افراد آگاه و بیدار و کسانی که استعداد کار دارند؛ آنها وظیفه بگیرند و در ساختن این اداره معیار حزب، گروه و قوم نیست بلکه سپردن کار به اهل آنست. شما در این شهر شاهدین که مردم مشترکا برای آزادی کار کردند و برای ساختن این اداره هم باید اینها مشترک تصمیم بگیرند.»
پایان یک کابوس و حضور جنگجویان خارجی
بازپس‌گیری هرات در خاطره بسیاری از شهروندان، پایان دوره‌ای تلخ از سرکوب‌های شدید بود. در میان صفوف طالبان که شهر را ترک می‌کردند یا به اسارت درآمده بودند، جنگجویان خارجی از جمله افراد منتسب به پاکستان، چچن و کشورهای عربی نیز حضور داشتند؛ حضوری که خشم و انزجار نیروهای محلی و مردم را برانگیخته بود.
در همان روزها یک فرمانده پیشین جهادی روایت می‌کند:«می‌بینید که اینها پاکستانی، عرب و چچنی هستند؛ اینها به کشور ما تجاوز کردند، به کشور ما آمدند، مردم را زیر ضربه شلاق و شکنجه کردند.»
حملات هوایی امریکا و پیشروی نیروهای ائتلاف شمال، مواضع نظامی، تانک‌ها و مراکز ارتباطی طالبان را درهم شکسته بود. اما با فروکش کردن غبار جنگ و عقب‌نشینی طالبان، پرسش بزرگ و سرنوشت‌ساز دیگری در برابر مردم هرات قد علم کرد؛ آینده شهر چگونه باید ساخته می‌شد؟
خواست مردم هرات بسیار فراتر از یک تغییر ساده در حاکمیت بود؛ آنها تشنه بازگشت به زندگی عادی، آزادی و پیشرفت بودند.
در هفته‌های نخست پس از سقوط طالبان، شهر چهره‌ای تازه به خود گرفت؛ خانواده‌های مهاجر یکی‌یکی بازگشتند، دروازه‌های مکاتب به روی دختران باز شد و صدای موسیقی دوباره از امواج رادیو و تلویزیون به گوش رسید.
جواد بیات، روزنامه‌نگار، از حال‌وهوای آن روزها چنین یاد می‌کند: «روز آزادی هرات دقیقا یادم می‌آید؛ در آن زمان در منطقه کارته ساکن بودیم. یک شور و شعف و شادمانی عجیبی به وجود آمد، امید به آینده. خانواده‌ها را می‌دیدیم که از دیدن اقوام خود که مجبور به هجرت شده بودند و در همان هفته‌های نخست برگشتند، بسیار خرسند بودند. همچنین مکاتب فعال شد و بعد از گذشت زمان، با شور و هیجان خاصی، مخصوصاً دخترها هم اجازه یافتند که به مکاتب بروند. بعد از دو سه هفته، رادیو تلویزیون فعال شد، از تلویزیون موسیقی پخش می‌شد و کلی چیزهای جدید، جالب و امیدوارکننده وجود داشت در آن روزها.»
واقعیت امروز؛ هرات در آینه بیست‌وپنج سال بعد
بیست‌وپنج سال پس از آن روزهای پرشور و امید، هرات بار دیگر زیر حاکمیت طالبان قرار گرفته است. شهری که روزگاری شادی رهایی را در خیابان‌هایش جشن گرفته بود و دخترانش با شوق به سوی مکاتب می‌شتافتند، اکنون با محدودیت‌های گسترده بر آموزش دختران، محرومیت زنان از عرصه‌های اجتماعی و کاری، و نگرانی عمیق نسل جوان از آینده دست‌وپنجه نرم می‌کند.
با وجود این چرخش تلخ تاریخ، آرزوی دیرینه مردم هرات همچنان زنده و پابرجاست؛ آرمانی که در سه واژه خلاصه می‌شود؛ آزادی، عدالت و حق آموزش در سایه اداره‌ای که برخاسته از اراده واقعی همه شهروندان باشد.
