عفو بین‌الملل کارزاری را در حمایت از زنان و دختران افغان راه‌اندازی کرد

این اظهارات با واکنش و تمسخر شماری از کاربران شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شد. مکث‌های پی‌درپی و دشواری ترامپ در بیان پیوسته ماجرا نیز واکنش‌هایی را برانگیخت.

این سخنان روز چهارشنبه، ۲۰ عقرب / ۱۱ نوامبر، در مراسم روز کهنه‌سربازان در گورستان ملی آرلینگتون در ایالت ویرجینیا بیان شد. ترامپ در این مراسم، هنگام روایت ماجرای رایان هندریکسون، سرباز نیروهای ویژه کلاه‌سبز امریکا، گفت که او در سال ۲۰۱۰، هنگام عبور از روستایی تحت کنترول طالبان در افغانستان، روی مواد انفجاری کارگذاری‌شده از سوی دشمن پا گذاشت.

رئیس‌جمهور امریکا در بخشی از سخنانش، مدت و تلفات نیروهای این کشور در جنگ دو کوریا، ویتنام، عراق و افغانستان را با جنگ کنونی این کشور با ایران مقایسه کرد و گفت که حضور نظامی امریکا در این کشورها سال‌های طولانی ادامه یافت و هزاران کشته بر جا گذاشت، اما «چیز چندانی» نصیب امریکا نکرد.

بخش دیگری از سخنرانی ترامپ که مورد توجه قرار گرفت، مکث‌های مکرر و دشواری او در ادامه روایت بود. او چندین بار میان جملات توقف کرد و با تکرار و اصلاح کلمات به سخنانش ادامه داد. از جمله گفت: «او… زیر پای… دشمن قرار گرفت. منظورم این است که او… دشمن همه‌جا اطرافش بود.»

ترامپ در بخش دیگری از این روایت گفت: «او اشتباهی کرد؛ اشتباهی که مردم هنگام حضور در نبردها و جنگل‌ها مرتکب می‌شدند. او روی مواد انفجاری دشمن پا گذاشت؛ تعداد زیادی از آن‌ها.»

این بخش از سخنان ترامپ در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای داشت. شماری از کاربران با اشاره به اقلیم عمدتا خشک افغانستان، استفاده او از واژه «جنگل‌ها» را به تمسخر گرفتند. با این حال، افغانستان در برخی مناطق پوشش جنگلی دارد و انتقاد کاربران بیشتر به نبود جنگل‌های انبوه و استوایی در این کشور اشاره داشت.

هریسون لنسینگ، گروهبان پیشین تفنگداران دریایی امریکا، با بازنشر ویدیوی این بخش از سخنرانی ترامپ، به‌گونه کنایه‌آمیز نوشت: «آه، بله؛ جنگل‌های معروف افغانستان.»

جوآن کاردوچی، مفسر سیاسی که در شبکه‌های اجتماعی با نام «JoJofromJerz» شناخته می‌شود، نیز نوشت: «جنگل‌های… افغانستان؟»

ماجرای سرباز امریکایی چه بود؟

رایان هندریکسون، سرباز نیروهای ویژه کلاه‌سبز امریکا، در سال ۲۰۱۰ هنگام تلاش برای نجات یک سرباز افغان در افغانستان، روی یک وسیله انفجاری دست‌ساز (IED) پا گذاشت و به‌شدت زخمی شد. شدت انفجار به‌اندازه‌ای بود که استخوان‌های پای او شکست و نزدیک بود پای راستش را از دست بدهد.

هندریکسون پس از ۲۷ عمل جراحی و دو بار ایست قلبی بهبود یافت. او ۱۸ ماه پس از زخمی‌شدن دوباره به افغانستان بازگشت و در ماموریت‌های نظامی شرکت کرد. هندریکسون به‌دلیل شجاعتش نشان ستاره نقره‌ای دریافت کرد. او بعدها کتابی درباره تجربه‌های خود نوشت و نهادی خیریه برای پاک‌سازی ماین‌ها و مواد انفجاری راه‌اندازی کرد.

واکنش‌ها به نحوه سخنرانی ترامپ

بخش دیگری از واکنش‌ها به مکث‌های پی‌درپی ترامپ و دشواری او در ادامه روایت مربوط می‌شد. گرگ بوش، پادکستر، در واکنش به این سخنرانی نوشت: «تماشای این‌که مغزش قفل می‌کند، دوباره راه‌اندازی می‌شود، باز قفل می‌کند و دوباره راه می‌افتد، مانند این است که در زمان واقعی شاهد راه‌اندازی مجدد یک کمپیوتر باشیم.»

جنیفر کیمبال، یکی دیگر از منتقدان، نیز نوشت: «او از روی متن نمایشگر می‌خواند و با آن هم حرف‌هایش همچنان آشفته و بی‌معناست.»

شماری از منتقدان در پی این سخنرانی درباره سلامت شناختی ترامپ نیز پرسش‌هایی مطرح کردند. با این حال، واکنش‌ها و انتقادها به نحوه سخنرانی او به‌تنهایی مدرکی برای اثبات وجود مشکل پزشکی یا اختلال شناختی در رئیس‌جمهور امریکا نیست.

اشتباه‌های لفظی پیشین ترامپ

ترامپ پیش از این نیز در سخنرانی‌های عمومی چندین بار دچار اشتباه‌های لفظی شده است. او در اپریل ۲۰۱۶، هنگام صحبت درباره حملات تروریستی یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، در یک گردهمایی انتخاباتی در شهر بوفالوی ایالت نیویارک، به‌اشتباه عبارت «۷/۱۱» را به‌جای «۹/۱۱» به کار برد.

او در جون ۲۰۲۴ نیز هنگام صحبت درباره آزمایش شناختی خود، نام رانی جکسون، داکتر پیشین کاخ سفید و عضو مجلس نمایندگان امریکا، را به‌اشتباه «رانی جانسون» بیان کرد.

همچنین ترامپ در سخنرانی خود در مجمع جهانی اقتصاد در داووس در جنوری ۲۰۲۶، هنگام صحبت درباره اختلاف‌ها بر سر گرینلند، چندین بار نام ایسلند را به‌جای گرینلند به کار برد. روزنامه واشنگتن‌پست این مورد را در شمار اشتباه‌های سخنرانی او در داووس گزارش کرد.

این انتقادها در حالی مطرح می‌شود که ترامپ در ۱۴ جون ۲۰۲۶ هشتادساله شد. سن او و مکث‌ها و اشتباه‌های لفظی‌اش در سخنرانی‌های عمومی، بارها به موضوع بحث و گمانه‌زنی منتقدان درباره سلامت و توانایی شناختی او تبدیل شده است.

درختان زیتون در برابر خشکسالی مقاوم‌اند، به آب کمتری نیاز دارند و می‌توانند منبع درآمد پایداری برای خانواده‌های روستایی باشند.

خبرگزاری فرانسه روز پنجشنبه در گزارشی از باغ‌های زیتون در شرق افغانستان نوشت که کمبود آب، شماری از کشاورزان را به کشت زیتون علاقه‌مند کرده است. درختان زیتون در مقایسه با گندم، برنج و پیاز به آب کمتری نیاز دارند.

عبدالله اورزلا حدود ۱۵ سال پیش نخستین درختان زیتون را در زمین خانوادگی‌اش در روستای سعیدان عربی ننگرهار کاشت. او می‌گوید که کشاورزان باید با توجه به منابع آب و تغییرات اقلیمی، محصول خود را انتخاب کنند. به گفته او، زیتون یکی از مقاوم‌ترین درختان جهان در برابر خشکسالی است.

سازمان خواربار و زراعت ملل متحد می‌گوید که درختان زیتون به بهبود خاک و جلوگیری از فرسایش آن نیز کمک می‌کنند. این ویژگی‌ها می‌تواند آسیب خشکسالی و تغییرات اقلیمی را برای کشاورزان کاهش دهد.

صدیق‌الله افغان، مسئول تولید در یکی از باغ‌های زیتون ننگرهار به خبرگزاری فرانسه گفت که گندم، برنج و پیاز آب بیشتری می‌خواهند، اما زیتون با آب کم هم رشد می‌کند. او افزود که به همین دلیل، مردم برای آینده به کشت این درختان روی آورده‌اند.

بازار زیتون رو به گسترش است

زیتون هنوز در دسترخوان افغان‌ها جای چندانی ندارد. تولید آن نیز در مقایسه با کشورهای بزرگ تولیدکننده اروپایی اندک است. با این حال، فروش زیتون و روغن آن به‌تدریج برای خانواده‌های روستایی درآمدزا شده است.

باشندگان روستای سعیدان عربی زیتون‌ها را با دست جمع‌آوری می‌کنند و سپس محصول در یک کارگاه به روش پرس سرد روغن‌گیری می‌شود.

صدیق‌الله افغان گفت که زیتون‌ها را بلافاصله پس از برداشت روغن‌گیری می‌کنند تا روغن باکیفیت‌تری به دست آید. این روغن در فروشگاه‌های محصولات ارگانیک کابل تا کیلویی هزار افغانی فروخته می‌شود.

اورزلا هزاران نهال زیتون دیگر را نیز در روستایی دیگر در ننگرهار کاشته است. کار در این دو باغ برای ۱۶ نفر شغل دایمی فراهم کرده است.

او در کودکی افغانستان را ترک کرد، در امریکا درس خواند و در سال ۲۰۰۳ به کشور بازگشت. اورزلا امیدوار است که یک کارگاه دایمی روغن‌گیری بسازد و محصولاتش را در سراسر افغانستان و بازارهای خارجی بفروشد.

احیای باغ‌ها و کارخانه زیتون

باغ‌های زیتون در مسیر جلال‌آباد تا مرز پاکستان چند دهه پیشینه دارند. این باغ‌ها در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی ایجاد شدند. کارخانه روغن‌گیری ننگرهار نیز با کمک اتحاد شوروی ساخته شد و در سال ۱۳۶۴ به کار آغاز کرد.

جنگ‌های پی‌درپی نزدیک به نیمی از زمین‌های زیر کشت زیتون را از بین برد، اما این صنعت اکنون دوباره رونق می‌گیرد. ایتالیا در سال ۱۳۹۸ تجهیزات تازه‌ای به کارخانه روغن‌گیری ننگرهار داد. پس از بازگشت طالبان به قدرت در اسد ۱۴۰۰ نیز فعالیت این بخش گسترش یافته است.

اکنون حدود ۷۰ نفر در کارخانه زیتون ننگرهار کار می‌کنند. این کارخانه روغن زیتون خیلی اعلی و زیتون خوراکی تولید می‌کند.

اخترمحمد هاشمی، رئیس شرکت دولتی زیتون ننگرهار، به خبرگزاری فرانسه گفت که کارخانه در سال گذشته ۱۳۵ هزار لیتر روغن، معادل حدود ۱۲۴ تُن تولید کرده است. او پیش‌بینی کرد که تولید امسال به ۱۴۳ هزار تا ۱۶۵ هزار لیتر برسد.

به گفته هاشمی، تمام محصولات کارخانه در بازار داخلی فروخته می‌شود، اما شرکت امیدوار است که در آینده به بازارهای خارجی نیز راه پیدا کند.

دشواری صادرات

محدودیت‌های بانکی و انزوای دیپلوماتیک طالبان، فروش محصولات افغانستان در بازارهای جهانی را دشوار کرده است. تولیدکنندگان زیتون نیز با همین موانع روبه‌رو هستند.

بر اساس آمار شورای بین‌المللی زیتون، مصرف جهانی روغن زیتون در ۳۰ سال گذشته نزدیک به دو برابر شده است. با این حال، سهم افغانستان از تولید جهانی همچنان ناچیز است.

در داخل کشور، کشت زیتون در شرق و جنوب گسترش می‌یابد. سازمان خوراکی ملل متحد گفته است که ۳۸۱ هکتار زمین را زیر کشت زیتون برده تا خانواده‌های روستایی در درازمدت منبع درآمد داشته باشند.

در لغمان نیز بازرگانی به محمدنذیر احمدزی گفت که ۱۵ هزار نهال زیتون کاشته است. او زمین این باغ را از اداره طالبان اجاره کرده است.

صانع‌خان، کارگر ۲۰ ساله یکی از باغ‌های اورزلا، می‌گوید که مردم در آغاز به این درخت ناآشنا و میوه تلخش با تردید نگاه می‌کردند. به گفته او، مردم به‌تدریج دریافتند که زیتون در برابر کم‌آبی مقاوم است و می‌تواند از کوکنار هم درآمد بیشتری داشته باشد.

او گفت که اکنون مردم به آینده باغ‌های زیتون امیدوارند.

این شبکه خبری روز پنجشنبه، در گزارشی تحقیقی نوشت که شماری از اعضای فاطمیون که در جریان جنگ سوریه از سوی ایران جذب و آموزش دیده بودند، پس از سقوط حکومت اسد در دسامبر ۲۰۲۴ از انظار عمومی ناپدید شدند، اما شواهد تازه از حضور دوباره آنان در ایران، به‌ویژه در مناطق مرزی با افغانستان و پاکستان حکایت دارد.

بر اساس این گزارش، برخی از اعضای فاطمیون پس از بازگشت از سوریه در ساختار سپاه پاسداران ادغام شده‌اند و حتی شماری از آنان به مقام‌های افسری رسیده‌اند. فرانس ۲۴ به‌طور مشخص از علی‌اکبر ساکت، دگروال سپاه پاسداران، نام برده که در حملات امریکا و اسرائیل به ایران کشته شده است.

فرانس ۲۴ می‌گوید خبرگزاری فارس، رسانه نزدیک به سپاه پاسداران، در ۳۰ اکتوبر از برگزاری مراسم یادبود علی‌اکبر ساکت و علیرضا فیضیان در بخش فاطمیون یک گورستان در مشهد خبر داده بود. این رسانه هر دو نفر را از کشته‌شدگان حملات امریکا و اسرائیل معرفی کرده بود. علیرضا فیضیان پیش از این نیز در جنگ سوریه زخمی شده بود.

ردیابی جنگجویان در سیستان و بلوچستان

یکی از مهم‌ترین یافته‌های گزارش فرانس ۲۴، شناسایی محل حضور جنگجویان فاطمیون در ولایت سیستان و بلوچستان ایران است. این منطقه‌ با افغانستان و پاکستان مرز مشترک دارد و در سال‌های اخیر شاهد فعالیت گروه‌های مسلح، قاچاقچیان مواد مخدر و درگیری‌های امنیتی بوده است.

این شبکه خبری با بررسی و مکان‌یابی ویدیوهای منتشرشده از سوی رسانه حقوق بشری حال‌وش، دو محل را شناسایی کرده است که در آن‌ها افراد مسلح دیده می‌شوند.

در ویدیویی که در ۲۹ سپتامبر منتشر شده، دست‌کم ۱۳ مرد مسلح در یک منطقه کوهستانی در حال گشت‌زنی دیده می‌شوند. حال‌وش این افراد را اعضای فاطمیون معرفی کرده بود. فرانس ۲۴ با مقایسه تصاویر کوه‌ها با داده‌های ماهواره‌ای، محل ضبط این ویدیو را منطقه رودماهی، در نزدیکی کوه کلاپده و حدود ۸۰ کیلومتری غرب زاهدان، شناسایی کرده است.

در ویدیوی دیگری که در ۲۱ سپتامبر منتشر شده، چند مرد مسلح در داخل یک مکتب در حال آموزش نظامی دیده می‌شوند. فرانس ۲۴ محل ضبط این ویدیو را مکتب شبانه‌روزی متوسطه گشت، در نزدیکی سراوان و حدود ۲۱۵ کیلومتری جنوب زاهدان، شناسایی کرده است.

با این حال، این شبکه خبری تاکید کرده است که نتوانسته هویت و وابستگی افراد حاضر در ویدیوی دوم را به‌گونه مستقل تایید کند.

فرانس ۲۴ همچنین با استناد به اعلامیه‌های کانال‌های وابسته به فاطمیون و تصاویر مراسم تشییع جنازه، کشته شدن دو عضو این گروه را در سیستان و بلوچستان تایید کرده است.

بر اساس این گزارش، احمد یعقوبی در دوم اکتوبر در انفجار یک بمب دست‌ساز کشته شد و محمدرضا رحیمی نیز در ۱۳ اکتوبر در یک درگیری مسلحانه جان باخت. مراسم یادبود یعقوبی در پاکدشت، در نزدیکی تهران، برگزار شد و رحیمی در سروستان ایالت فارس به خاک سپرده شد.

خبرگزاری فارس نیز عکس‌های مراسم تشییع جنازه رحیمی را منتشر کرد و او را عضو فاطمیون معرفی کرد که در سیستان و بلوچستان کشته شده است.

چرا ایران جنگجویان فاطمیون را حفظ کرد؟

مهدی نخل احمدی، کارشناس مسائل سیستان و بلوچستان، به فرانس ۲۴ گفته است که حضور اعضای فاطمیون در این ایالت پیش از سقوط حکومت بشار اسد نیز گزارش شده بود، اما پس از پایان جنگ سوریه افزایش یافته است.

به گفته او، ایران پس از سال‌ها سرمایه‌گذاری برای جذب، آموزش و تجهیز این جنگجویان نمی‌توانست آنان را به‌سادگی رها کند. افزون بر این، هزاران جنگجوی آموزش‌دیده که برخی از آنان به مقام‌های ارشد فرماندهی رسیده و به اطلاعات حساس سپاه دسترسی داشتند، در صورت بیکاری و نداشتن درآمد می‌توانستند به تهدیدی امنیتی برای جمهوری اسلامی تبدیل شوند.

این کارشناس گفته است که سپاه پاسداران ابتدا تلاش کرد با پاکستان و مقام‌های افغانستان درباره استقرار جنگجویان فاطمیون در قلمرو این دو کشور برای مقابله با دشمنان مشترک مذاکره کند.

به گفته او، ایران پیشنهاد کرده بود که فاطمیون در افغانستان علیه داعش و در بلوچستان پاکستان علیه گروه‌های جدایی‌طلب بلوچ و گروه‌های مسلح اسلام‌گرا فعالیت کنند، اما هم طالبان و هم پاکستان این پیشنهادها را رد کردند.

نخل احمدی گفته است طالبان فاطمیون را تهدیدی بالقوه می‌دانستند، زیرا وفاداری اعضای این گروه به ایران بود، نه طالبان. به گفته او، حتی شماری از اعضای پیشین فاطمیون که به افغانستان بازگشته بودند، از سوی طالبان زندانی شدند.

او افزوده است که سپاه پس از رد این پیشنهادها، به استقرار جنگجویان فاطمیون در امتداد مرزهای ایران با افغانستان و پاکستان روی آورد. این افراد در ابتدا در پروژه‌های غیرنظامی تحت مدیریت سپاه کار می‌کردند، اما به‌تدریج در پایگاه‌های بسیج و قرارگاه‌های نظامی سپاه مستقر شدند و برای گشت‌زنی و حضور در ایست‌های بازرسی به کار گرفته شدند.

این کارشناس گفته است که بیشتر پایگاه‌های فاطمیون در منطقه‌ای در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب سراوان قرار دارند، اما با افزایش فعالیت گروه‌های مسلح، حضور این نیروها به مناطق داخلی‌تر سیستان و بلوچستان نیز گسترش یافته است.

رد ادعای تلفات بیشتر از سوی یک گروه مسلح

در همین حال، جبهه رزمندگان خلق مسئولیت حملات بیشتری علیه نیروهای سپاه پاسداران و فاطمیون در سیستان و بلوچستان را بر عهده گرفته است. این گروه مدعی شده که در این حملات، جنگجویان بیشتری از فاطمیون کشته شده‌اند.

با این حال، فرانس ۲۴ گفته است که نتوانسته این ادعاها را به‌گونه مستقل تایید کند. همچنین در کانال‌های وابسته به فاطمیون اعلامیه‌ای درباره کشته شدن افراد بیشتر در این حملات منتشر نشده است.

لشکر فاطمیون یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های شبه‌نظامی شیعه افغان مورد حمایت ایران است که در جریان جنگ داخلی سوریه برای حمایت از حکومت بشار اسد تشکیل و سازمان‌دهی شد. اعضای این گروه عمدتاً از میان شیعیان افغان، به‌ویژه مهاجران و پناهجویان ساکن ایران، جذب شده بودند.

برآوردها درباره شمار جنگجویان فاطمیون در سوریه متفاوت است و از هشت هزار تا ۵۰ هزار نفر را در بر می‌گیرد. بر اساس یکی از پژوهش‌های منتشرشده، حدود دو هزار عضو این گروه در جریان جنگ سوریه کشته شدند.

دو کشور در زمینه واردات و صادرات دارو، انرژی، گندم، روغن، آرد، نوشابه‌های غیرالکولی و میوه تازه همکاری خواهند کرد.

این قراردادها طی سفر رسمی الکسی اورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه و هیئت همراهش به کابل امضا شده است. در مراسم امضای این قرارداد عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی ریاست‌وزرای طالبان نیز حضور داشته است.

مسئولان شماری از شرکت‌های افغان و روسی نیز قراردادهایی در زمینه‌های واردات و صادرات ادویه، انرژی، گندم، روغن، آرد، نوشابه‌های غیرالکولی، میوه تازه، روغن و دیگر کالاها امضا کرده‌اند.

معاون نخست‌وزیر روسیه روز پنجشنبه، ۲۱ عقرب در راس هیئتی وارد افغانستان شد. او پیش از امضای قراردادهایی اقتصادی با طالبان با حسن آخند، رئیس‌وزرای این گروه نیز دیدار و درباره گسترش همکاری‌های اقتصادی گفت‌و‌گو کرد.

• 

  رئیس‌وزرای طالبان با معاون نخست‌وزیر روسیه درباره گسترش همکاری‌های اقتصادی گفت‌و‌گو کرد

مسکو پس از به رسمیت شناختن طالبان مسیر گسترش تعاملات با این گروه را در پیش گرفته است. این روند با افزایش سفر مقام‌های طالبان به روسیه همراه بوده است.

همزمان دو طرف با گسترش همکاری‌های تجارتی، سرمایه‌گذاری و امضای توافق‌نامه‌های اقتصادی، در پی افزایش روابط اقتصادی دوجانبه هستند.

پیش از این نیز وزیران طالبان از شرکت‌های روسی خواسته بودند تا در بخش انرژی افغانستان سرمایه‌گذاری کنند.

بر اساس خبرنامه طالبان، در نشست روز پنجشنبه یک تفاهم‌نامه همکاری در بخش انرژی نیز به امضا رسیده است اما جزئیات بیشتری درباره آن و میزان سرمایه‌گذاری منتشر نشده است.

در همین حال، رسانه‌های روسی شمار و ارزش متفاوتی از توافق‌های امضاشده گزارش کرده‌اند. خبرگزاری ریانووستی می‌گوید که مقام‌ها و شرکت‌های دو طرف ۱۱ تفاهم‌نامه به ارزش ۱۶۹ میلیون و ۱۲۰ هزار دالر امضا کرده‌اند. به گزارش این خبرگزاری، این تفاهم‌نامه‌ها برای امضای قراردادهای اقتصادی در آینده است. دلیل تفاوت این آمار با ارقام طالبان هنوز روشن نیست.

ریانووستی گزارش داده است که شرکت‌های روسی در چارچوب این توافق‌ها، صفحه‌های خورشیدی، مواد شوینده، تجهیزات پزشکی و دستگاه‌های تولید برق به افغانستان صادر خواهند کرد. در مقابل، شرکت‌های افغان قرار است میوه تازه و خشک به روسیه بفرستند. یکی از توافق‌ها به صادرات انار افغانستان به روسیه اختصاص دارد.

خبرگزاری اینترفاکس به نقل از الکسی اورچوک گزارش داده است که دو طرف درباره بازسازی و نوسازی بخش انرژی افغانستان و توسعه راه‌های انتقال کالا نیز گفت‌وگو کرده‌اند. معاون نخست‌وزیر روسیه گفته است که طالبان علاقه زیادی به همکاری با شرکت‌های روسی در بخش دارو و تجهیزات پزشکی دارد.

به گزارش خبرگزاری تاس، در جریان سفر هیئت روسی، یک نشست تجاری در کابل نیز برگزار شد که حدود ۷۵ شرکت روسی و شمار مشابهی از شرکت‌های افغان در آن حضور داشتند. شرکت‌های روسی در بخش‌های کشاورزی، داروسازی، ساختمان، استخراج معادن، نفت و پالایش نفت فعالیت دارند.

دیمیتری آنتونوف، رئیس شورای تجاری همکاری با افغانستان در اتاق تجارت و صنایع روسیه، گفته است که نزدیک به نیمی از شرکت‌های روسی حاضر در این نشست در بخش کشاورزی فعالیت می‌کنند. به گفته او، آماده‌سازی این سفر چند ماه طول کشیده است.

روزنامه ودوموستی روسیه نیز گزارش داده است که در جریان این سفر، الکسی گروزدوف، معاون وزارت صنعت و تجارت روسیه و محمد زبیر، معاون وزارت مالیه طالبان، سند نخستین نشست مشترک همکاری‌های تجاری و اقتصادی دو طرف را امضا کردند.

معاون نخست‌وزیر روسیه در دیدار با عبدالغنی برادر گفت که ارزش تجارت دو کشور در هشت ماه نخست سال جاری میلادی به بیش از ۳۴۹ میلیون دالر رسیده است. به گفته او، این رقم در مقایسه با دوره مشابه سال گذشته بیش از دو برابر شده است. در این مدت، صادرات روسیه به افغانستان ۲.۱ برابر و صادرات افغانستان به روسیه ۲.۲ برابر افزایش یافته است.

اورچوک همچنین گفت که صادرات میوه تازه، سبزیجات و انواع توت از افغانستان به روسیه آغاز شده است. او بر بهبود راه‌های انتقال محصولات کشاورزی و استفاده از وسایل سردخانه‌دار برای جلوگیری از خراب‌شدن این محصولات تاکید کرد.

خبرگزاری فین‌مارکت روسیه به نقل از عبدالغنی برادر گزارش داده است که طالبان از شرکت‌های روسی خواسته در استخراج معادن، نفت و گاز و توسعه صنایع افغانستان سرمایه‌گذاری کنند.

آقای برادر همچنین پیشنهاد کرده است که دو طرف برنامه مشترکی برای افزایش صادرات افغانستان به روسیه تهیه کنند. او گفته است که افغانستان می‌تواند به مسیر انتقال کالا میان روسیه، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی تبدیل شود و طالبان به استفاده از دانش فنی و زمین‌شناسی متخصصان روسی علاقه‌مند است.

معاون نخست‌وزیر روسیه در دیدار با حسن آخند همچنین پیشنهاد کرده است که طالبان با کمیسیون اقتصادی اوراسیا ارتباط برقرار کند. به گفته او، این همکاری می‌تواند در زمینه معیارهای فنی و مقررات تجاری انجام شود.

تحقیقات افغانستان اینترنشنال، بر پایه مصاحبه با کارگران، باشندگان محل و منابع نزدیک به طالبان و بررسی تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که این تونل‌ها می‌توانند برای نگهداری سلاح و مهمات، پنهان‌کردن وسایط نظامی و پناه‌دادن به رهبران ارشد طالبان استفاده شوند.

در دامنه‌های کوهی در حاشیه شهر عینو مینه در شهر قندهار، توده‌های بزرگ خاک قرار دارند. از فاصله دور، در کنار این کوه نشانه‌های حفاری و راهی یا تونلی که به داخل کوه می‌رود نیز دیده می‌شود، اما رفتن به محل‌های حفاری تونل یا عکس‌گرفتن از آن‌ها، به دلیل محدودیت‌های امنیتی طالبان دشوار است.

منابع آگاه درباره فعالیت‌های طالبان در این منطقه به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت و گسترش تونل‌ها حدود یک‌ونیم سال پیش آغاز شده است. در کنار ذخیره‌سازی سلاح در داخل کوه، کار ساخت برخی ساختمان‌های مجهز و امکانات دیگر نیز جریان دارد.

مردم محل، کارگران و منابع نزدیک به ساختارهای نظامی و اداری طالبان نیز به افغانستان اینترنشنال نیز تایید کرده‌اند که این گروه در داخل این تونل‌ها انبارهایی برای سلاح، مهمات و تجهیزات نظامی می‌سازد که در برابر حملات هوایی محفوظ باشند و هم‌زمان برای رهبران ارشد طالبان نیز پناهگاه باشند.

افغانستان اینترنشنال با چندین منبع معتبر و کارگرانی گفت‌وگو کرد که در حفاری تونل‌ها در مناطق مختلف قندهار سهم داشته‌اند. بر اساس اطلاعات آنان، این فعالیت‌ها از منطقه کوهستانی عینو مینه در شهر قندهار آغاز شده و تا خانه پیشین ملا محمد عمر، میدان هوایی قندهار، میوند، ژیری و ولسوالی سپین‌بولدک امتداد دارد.

در ولسوالی میوند، پیش از این نیز برخی گودال‌ها و تونل‌ها حفر شده بودند که بیشتر آن‌ها در زیر زمین قرار دارند و طالبان در سال‌های جنگ با حکومت افغانستان، ناتو و نیروهای امریکایی از این تونل‌ها استفاده می‌کردند.

گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال تصاویر ماهواره‌ای تونل‌های جدید را بررسی کرده است. این تصاویر نشان می‌دهند که در داخل کوه‌های منطقه عینو مینه در شهر قندهار حفاری‌هایی انجام شده و راهی دیده می‌شود که به این تونل منتهی می‌شود. همچنین توده‌های خاکی که از داخل کوه بیرون آورده شده‌اند، قابل مشاهده‌اند.

یک منبع که درباره فعالیت‌های طالبان در قندهار اطلاعات دارد، گفتند: «در داخل تونل، ساختمان‌های مجهزی برای سکونت و سایر نیازها ساخته شده‌اند.»

بر اساس اطلاعاتی که افراد آگاه از فعالیت‌های حفاری تونل با افغانستان اینترنشنال شریک کرده‌اند، این تونل‌ها از نظر ساختار، وسعت و کاربرد احتمالی با یکدیگر تفاوت دارند و عرض بخش‌های زیادی از آن‌ها بیش از دو متر است. ارتفاع تونل‌ها نیز به اندازه‌ای است که یک انسان می‌تواند به‌صورت ایستاده در آن‌ها رفت‌وآمد کند.

100%

برخی بخش‌های این تونل‌ها برای رفت‌وآمد عادی ساخته شده‌اند، اما بعضی قسمت‌های آن‌ها گسترده‌تر هستند. به گفته منابع، این بخش‌های گسترده برای نگهداری تجهیزات بزرگ نظامی و سلاح‌ها در نظر گرفته شده‌اند.

طالبان برای ساخت تونل‌ها، بیشتر از مناطق کوهستانی، تپه‌ای و دورافتاده استفاده می‌کنند. ساختار برخی تونل‌ها خام و بر پایه خاک و سنگ طبیعی است، اما در نقشه‌های ساختمانی بخش‌های دیگر، به استفاده از سیخ گول، سمنت، سنگ و گچ نیز اشاره شده است.

یکی دیگر از ویژگی‌های این تأسیسات زیرزمینی، سیستم تأمین هوا و برق است. به گفته منابع، برای جریان هوا در داخل تونل‌ها از لوله‌های ویژه استفاده می‌شود و برای تأمین برق، از باتری‌های پیشرفته لیتیومی استفاده می‌شود.

به گفته منابع، طالبان برای حفاری تونل‌ها بیشتر از نیروی انسانی کار می‌گیرند و حضور ماشین‌آلات سنگین ساختمانی در آن‌ها کمتر دیده دیده شده است. همچنین به دلیل محدودیت‌های امنیتی، رفت‌وآمد کارگران و روند فعالیت‌های ساختمانی بیشتر اوقات در شب برنامه‌ریزی می‌شود.

طالبان ملاصاحب سرای را دوباره بازسازی می‌کنند

خانه پیشین ملا محمد عمر در حوزه نهم قندهار که به نام «ملاصاحب سرای» شناخته می‌شود، به‌عنوان یکی دیگر از مناطق مهم حفاری‌های جدید طالبان یاد می‌شود.

«ملاصاحب سرای» از مکان‌های مهم در تاریخ جنگ‌های چند دهه اخیر افغانستان به شمار می‌رود.

در سال‌های پایانی نخستین دوره حاکمیت طالبان، این منطقه محل سکونت ملا محمد عمر، بنیان‌گذار طالبان بود. پس از سال ۱۳۸۰، نیروهای امریکایی این سرا را «کمپ گیکو» نام‌گذاری کردند. بعدتر، این کمپ به نام تامس ماهولیک، یکی از سربازان کشته‌شده ارتش امریکا، نام‌گذاری شد. از این کمپ، از عملیات قطعه صفر سه در ولایت‌های قندهار، هلمند و ارزگان پشتیبانی می‌شد.

برخی افسران پیشین قطعه صفر ۳ نیز می‌گویند که در این مرکز، تأسیسات پنهان و امن وجود دارد.

اکنون جنگجویان «قطعه عمری» طالبان در «ملاصاحب سرای» زندگی می‌کنند که افزون بر حفاظت از هبت‌الله، برای عملیات ویژه نظامی نیز استفاده می‌شوند.

در اول میزان سال جاری، هواپیماهای پاکستانی در یک دشت بایر در نزدیکی «ملاصاحب سرای» حملاتی انجام دادند که در نتیجه آن چند غیرنظامی کشته و زخمی شدند. طالبان هدف اصلی این حمله را اعلام نکردند، اما برخی مردم شک دارند که «شاید در این حمله تونل هدف قرار گرفته باشد».

اکنون کار ساخت تونل‌ها در فاصله میان همین سرا و کوهی که در کنار آن قرار دارد، جریان دارد.

100%

یک منبع در منطقه به افغانستان اینترنشنال گفت: «برای حفاری تونل‌ها در منطقه ملاصاحب سرای، افراد زیادی استخدام شده‌اند. هر روز ده‌ها نفر با وسایل حفاری در این منطقه کار می‌کنند».

یک باشنده محل می‌گوید که در مسیرهای منتهی به ملاصاحب سرای، لوحه‌های بزرگی نصب شده‌اند که روی آن‌ها نوشته شده است: «این منطقه امنیتی است و عکس‌گرفتن در آن ممنوع است.»

طالبان محدودیت‌های امنیتی این منطقه را آن‌قدر شدید کرده‌اند که مردم محل نیز نمی‌توانند آزادانه در اطراف آن رفت‌وآمد کنند.

به گفته باشندگان محل، پیش از این نیز در اطراف ملاصاحب سرای برای تأمین امنیت، حفاری‌هایی انجام شده بود. در این منطقه یک خندق بزرگ نیز حفر شده است که دسترسی به اطراف خانه و امکان حمله با موتر بمب را محدود می‌کند.

هزار افغانی دستمزد روزانه حفاری تونل

یک کارگر که نخواست نامش منتشر شود، به افغانستان اینترنشنال گفت که طالبان او و شماری دیگر از افراد را به ولسوالی شورابک قندهار منتقل کرده بودند تا در آن‌جا به حفاری تونل‌ها مشغول شوند.

در بدل کار، روزانه هزار افغانی به او پرداخت می‌شد. به برخی افراد دیگر نیز کار حفاری تونل‌هایی به طول ده یا بیست متر به‌صورت قراردادی سپرده شده بود.

او می‌گوید که حدود یک ماه در این پروژه کار کرد، اما به دلیل دشواری کار، آن را ترک کرد.

یک فرد دیگر که در حفاری تونلی در منطقه حوزه یازدهم، در حاشیه عینو مینه، کار کرده است، به افغانستان اینترنشنال گفت: «برای شکستن سنگ‌ها در داخل کوه از مواد انفجاری استفاده می‌شود». او افزود: «بخش‌های سنگی کوه با وسایل عادی شکسته نمی‌شوند و هنگام حفاری از باروت استفاده می‌شود. کار گسترش تونل در داخل کوه جریان داشت.»

این کارگر درباره هدف اصلی ساخت تونل اطلاعات کامل نداشت، اما نشانه‌هایی از کارهای ساختمانی برای تأمین آب، غذا و سایر امکانات ضروری دیده بود.

100%

یک نفر که در حفاری تونلی در منطقه حوزه یازدهم، در حاشیه عینو مینه کار کرده است، می‌گوید: «برای شکستن سنگ‌ها در داخل کوه از مواد انفجاری استفاده می‌شود.»

بر اساس روایت‌های حفاران تونل، برای ساخت برخی تونل‌ها، افراد را در شرایطی از یک محل به محل دیگر منتقل کرده‌اند که چشم‌های‌شان بسته بوده است.

یک کارگر که در تونل شورابک کار کرده بود، گفت: «هدف از بستن چشم‌ها این بود که کارگران محل کار و مسیرهای رفت‌وآمد را نشناسند و درباره موقعیت تونل‌ها اطلاعات به دست نیاورند.»

نشانه‌های حفاری تونل از میدان هوایی تا قول اردو

بر اساس اطلاعات گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال، در ولسوالی دامان قندهار، در اطراف قول اردوی ۲۰۵ البدر طالبان و میدان هوایی قندهار، نشانه‌هایی از فعالیت‌های نظامی و حفاری دیده شده است.

این منطقه از مراکز مهم نظامی و لجستیکی قندهار به شمار می‌رود، اما ماهیت حفاری‌های مشاهده‌شده و ارتباط آن‌ها با تأسیسات نظامی زیرزمینی هنوز تأیید نشده است.

پاکستان در اغازین روزهای ماه حمل سال جاری ادعاهایی درباره حملات هوایی به تأسیسات مختلف در قندهار مطرح کرد.

مقام‌های دولتی پاکستان در همین ماه گفتند که نیروهای این کشور به مرکز لوای قول اردوی ۲۰۵، انبارهای مهمات و یک تونل حمله کرده‌اند، اما ادعاهای پاکستان درباره ماهیت این اهداف و خسارات واردشده به‌گونه مستقل تأیید نشده‌اند.

منابع پاکستانی در ۲۲حوت ۱۴۰۴ نیز ادعا کردند که انبارهای نفت و تأسیسات لجستیکی در نزدیکی میدان هوایی قندهار را هدف قرار داده‌اند. سخنگوی طالبان بعدتر گفت که انبار نفت کام‌ایر در این حمله هدف قرار گرفته بود. یک مقام میدان هوایی نیز گفت که این انبار برای سوخت‌رسانی به هواپیماهای کام‌ایر و سازمان ملل متحد استفاده می‌شد.

بر اساس اطلاعات گروه تحقیقی افغانستان اینترنشنال، برخی منابع طالبان می‌گویند که پس از افزایش حملات هوایی پاکستان، توجه به ساخت تأسیسات زیرزمینی برای نگهداری امن سلاح‌ها و تجهیزات نظامی افزایش یافته است.

دو منبع در قندهار به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت تونل‌ها پیش از حملات پاکستان آغاز شده بود، اما با افزایش تنش میان دو طرف، کار این پروژه‌ها سرعت گرفته است.

100%

هشدار ترامپ و حملات پاکستان

قندهار مرکز اصلی قدرت و تصمیم‌گیری هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان به شمار می‌رود.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، هبت‌الله در قندهار باقی مانده و تصمیم‌های مهم رهبری سیاسی و مذهبی این گروه از همین محل اداره می‌شود.

برخی منابع مرتبط با طالبان به افغانستان اینترنشنال گفتند که مولوی هبت‌الله در اوایل سال دستور شفاهی داده بود که انبارهای سلاح از ولایت‌ها، از جمله کابل، به قندهار منتقل شوند و به مقام‌های طالب زیر دست خود توصیه کرده بود که برای حفاظت از آن‌ها، در کوه‌ها تونل و در زیر زمین انبار بسازند.

منابع این توصیه را با هشدارهای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، درباره زندان بگرام و بازپس‌گیری سلاح‌های امریکایی، هم‌زمان می‌دانند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، در ۳۰جدی ۱۴۰۳ یک روز پیش از مراسم تحلیف خود، در جریان یک نشست در واشنگتن از طالبان خواست که تجهیزات نظامی باقی‌مانده در افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی را دوباره به ایالات متحده تحویل دهند. ترامپ هشدار داد که اگر طالبان این تجهیزات را پس ندهند، امریکا کمک‌های مالی خود به افغانستان را مشروط خواهد کرد.

ده روز پس از اظهارات ترامپ، در۱۰دلو ۱۴۰۳ وزارت امور خارجه پاکستان نیز موضوع سلاح‌های امریکایی را به‌گونه رسمی مطرح کرد. سخنگوی این وزارت گفت که سلاح‌های پیشرفته باقی‌مانده در افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی، برای امنیت پاکستان و حفاظت از شهروندان این کشور نگرانی جدی ایجاد می‌کنند.

موضوع سلاح‌های امریکایی به بخشی از فشار اسلام‌آباد بر طالبان نیز تبدیل شد.

100%

پس از حمله امریکا در سال و ۱۳۸۰ ، نخستین حکومت طالبان سقوط کرد و رهبران و جنگجویان این گروه از شهرهای مهم و مراکز نظامی افغانستان خارج شدند و به پاکستان رفتند. اما شرایط وضعیت کنونی با آن زمان تفاوت دارد. پاکستان که پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، محل مهم پناه‌گرفتن و تجدید سازمان بسیاری از رهبران و جنگجویان این گروه بود، اکنون با طالبان درگیر اختلاف است.

درگیری‌های دو طرف در امتداد مرز دو کشور، حملات هوایی پاکستان و موضع سخت‌گیرانه اسلام‌آباد در برابر طالبان، این احتمال را کاهش داده است که طالبان مانند سال ۱۳۸۰ بار دیگر در پاکستان یا کشور دیگری یک جبهه عقب‌نشینی امن پیدا کنند.

شیرمحمد کریمی، لوی‌درستیز پیشین ارتش افغانستان به افغانستان اینترنشنال گفت: «اگر وضعیت طالبان و پاکستان به جایی برسد که دو طرف با یکدیگر روبه‌رو شوند، طالبان جز مقاومت راه دیگری نخواهند داشت».

کریمی می‌گوید که انبارها و پناهگاه‌های زیرزمینی در برابر سلاح‌های امروزی نقش دفاعی مهمی دارند. به گفته او، ساخت بلنداژ و مواضع دفاعی به نوع سلاح بستگی دارد. هرچه سلاح نیرومندتر باشد، این پناهگاه‌ها باید مقاوم‌تر ساخته شوند و هزینه بیشتری می‌برند.

او درباره تونل‌های طالبان که کار ساخت آن‌ها در شماری از مناطق آغاز شده است، گفت: «محرمانه‌بودن انبارها مهم است، زیرا همه نباید از آن‌ها خبر داشته باشند.» اما در عین حال افزود: «ممکن است یک دولت به‌جای انبارهای اصلی، در منطقه دیگری نیز طرحی برای استتار داشته باشد و انبارهایی ساخته شوند که در واقع از آن‌ها استفاده نمی‌شود، اما می‌توانند برای فریب دشمن به کار بروند».

انتقال تجربه‌های تونل‌سازی ایران

برخی منابع احتمال می‌دهند که طالبان در ساخت تونل‌ها از تجربه ایران استفاده می‌کنند.

ایران در چند دهه گذشته، بخش مهمی از استراتژی و بودجه نظامی خود را به ساخت تأسیسات زیرزمینی اختصاص داده است. این کشور در کوه‌ها و ساختارهای عمیق زیرزمینی، انبارها و تأسیسات گسترده‌ای برای موشک‌ها، هواپیماهای بدون سرنشین و تجهیزات نظامی ساخته است.

در جنگ ایران با اسرائیل و امریکا، نقش این تأسیسات تعیین‌کننده دانسته شده است. حملات هوایی امریکا و اسرائیل شماری از تأسیسات نظامی ایران را هدف قرار دادند، اما انبارها و تونل‌های زیرزمینی مانع نابودی کامل ظرفیت‌های نظامی ایران شدند.

از دید پژوهشگران نظامی، ممکن است رهبران طالبان تلاش کنند از این تجربه نظامی ایران درس بگیرند.

در شرایط کنونی افغانستان که طالبان در زمینه داشتن نیروی هوایی و سامانه‌های پیشرفته دفاع هوایی ظرفیت محدودی دارند، تأسیسات زیرزمینی می‌توانند یکی از گزینه‌های محدودی باشند که این گروه برای حفاظت از تجهیزات نظامی خود در برابر حملات هوایی احتمالی در نظر گرفته است.

جنرال کریمی این احتمال را رد نمی‌کند که طالبان از تاکتیک‌ها و عملکرد ایران الهام گرفته باشند، اما می‌گوید: «ایران دارای اقتصاد نیرومندی است و از گذشته این هدف راهبردی را داشت که با اسرائیل روبه‌رو خواهد شد و تأسیسات زمینی آن‌ها از گذشته و در مکان‌هایی قرار داشتند که هواپیماها نمی‌توانستند برای بمباران آن‌ها مسیر مناسبی پیدا کنند».

اما او مطمئن نیست که طالبان توان اقتصادی ساخت تأسیساتی مانند ایران را دارند یا نه.

به گفته او، انبارها و تونل‌های دفاعی در مناطق صعب‌العبور و دره‌های تنگ ساخته می‌شوند، از این رو ساخت انبار در زمین‌های صعب‌العبور در مقایسه با زمین‌های هموار و نرم، هزینه بیشتری دارد.

پیش از طالبان، مجاهدین پیشین نیز در مناطق مختلف افغانستان تونل‌ها و غارهایی ساخته بودند که مشهورترین آن‌ها غارهای تورابورا و ژوره بودند.

مخالفت مردم

در ۱۰میزان ۱۴۰۳، به توصیه سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، یک گروه بررسی برای بازسازی مراکز و غارهای قدیمی ژوره به ولسوالی گوربز خوست رفت و کار بررسی این منطقه و راه منتهی به آن را تکمیل کرد.

شرکت ملی توسعه طالبان نیز بررسی مسیر جاده‌ای را که قرار بود به مرکز ژوره ساخته شود، تکمیل کرد. این جاده قرار بود از منطقه دکان‌های شاوه‌ولی‌خان در نزدیکی گمرک غلام‌خان به سوی مرکز ژوره ساخته شود. اما به دلیل اختلاف با قبیله گوربز، کار ساخت غارها و جاده به تعویق افتاد.

پس از مخالفت مردم، ابراهیم حقانی، برادر جلال‌الدین حقانی، به این منطقه رفت و به مردم گفت: «جلال‌الدین حقانی (رهبر شبکه حقانی) در بدل این مراکز به مردم منطقه سلاح داده بود و باید مانع بازسازی آن‌ها نشوند.»

دو باشنده ولسوالی گوربز به افغانستان اینترنشنال گفتند که کار ساخت غارها و جاده به دلیل مخالفت مردم تاکنون به تعویق افتاده است؛ زیرا مردم منطقه نگران‌اند که این مراکز بار دیگر به میدان جنگ و پناهگاه جنگجویان خارجی تبدیل نشوند.

100%

در این مراکز، در سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ گروهی از جنگجویان افغان و عرب به نام حضرت عمر مستقر بود که بعدها به نام گروه ژوره مشهور شد. این گروه چهار تولی پیاده‌نظام و یک تولی محافظ داشت و بخش‌های استحکامات، دفاع هوایی، مخابرات، راکت، توپچی و صحی نیز در آن فعال بودند. این گروه از مجهزترین و نیرومندترین گروه‌های مجاهدین افغان به شمار می‌رفت.

هزینه کارهای ساختمانی و ساخت تونل‌های ژوره را عرب‌های ثروتمند و اسامه بن لادن بر عهده گرفته بودند. قرار بود این غارها بر اساس نقشه پیشین دوباره بازسازی شوند و خاکریزها و دیوارهای استنادی داشته باشند.

طالبان افزون بر ساخت تونل‌ها و غارها، حفر خندق‌ها را نیز در ولایت‌های جنوب‌شرقی افغانستان آغاز کرده‌اند.

در ماه جوزای سال جاری، منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که این گروه کار حفر گودال‌ها در امتداد سرحد، در اطراف پاسگاه‌های امنیتی خود در ولایت‌های خوست، پکتیا و پکتیکا را آغاز کرده است. این گودال‌ها در ولسوالی‌های زازی میدان، علیشیر، گوربز، تنی و سپیره حفر شدند. همچنین حفر گودال‌های مشابه در قندهار و هلمند نیز در نظر گرفته شده است.

چند نفری که در حفر این گودال‌ها سهم دارند، گفتند که طالبان این کار را برای ایجاد راه‌های امن اکمالاتی به پاسگاه‌های خود انجام می‌دهند، زیرا در جریان درگیری‌ها با پاکستان، شماری از پاسگاه‌های امنیتی آنان به دلیل مشکلات اکمالاتی آسیب دیده و «حتی تخلیه شده بودند».

یک منبع نزدیک به روند حفر این گودال‌ها، بدون افشای نامش، به افغانستان اینترنشنال گفت: «در گام نخست، برنامه این است که این گودال‌ها با عرض حدود یک متر حفر شوند تا جنگجویان و حیواناتی که برای انتقال سلاح و اکمالات استفاده می‌شوند (خر، اسب و قاطر) بتوانند آزادانه در آن‌ها رفت‌وآمد کنند.»

به گفته این منبع، در گام دوم قرار است در مناطق هموار خندق‌هایی به اندازه دو متر و بیست سانتی‌متر ساخته شوند تا موترها نیز بتوانند به‌گونه امن در آن‌ها رفت‌وآمد کنند.