رضا فرزام
افغانستان اینترنشنال
اقتصاددان
افغانستان اینترنشنال
اقتصاددان
آزادی دنیس کوئیل، شهروند امریکایی، از سوی طالبان در شرایطی صورت گرفت که فشارهای سیاسی، رسانهای و دیپلماتیک ایالات متحده بهطور چشمگیری افزایش یافته بود. واشنگتن این اقدام را «گامی در مسیر درست» توصیف کرد، اما همزمان تأکید داشت که این تحول به هیچوجه به معنای پایان بحران نیست.
اقتصاد افغانستان در سال ۱۴۰۴ خورشیدی وارد مرحلهای شد که در آن چندین شوک همزمان، نهتنها رشد اقتصادی را بهشدت محدود کرد، بلکه پایههای حداقلی ثبات را نیز با خطر مواجه ساخت.
تحلیل تجارت خارجی هر کشور، تصویری فشردهای از جهتگیریهای اقتصادی، سیاست ارزی و میزان آسیبپذیری ژئوپولیتیک آن ارائه میدهد. فهم ساختار تجارت خارجی افغانستان بدون توجه به پیوند آن با سیاست ارزی، روابط منطقهای و الگوی مصرف داخلی ممکن نیست.
لایحه «جلوگیری از مصرف پول مالیاتدهندگان برای تروریستان» پس از تصویب در مجلس نمایندگان امریکا، اکنون با عبور از کمیته روابط خارجی سنا وارد حساسترین مرحله روند قانونگذاری شده و یک گام اساسی تا تبدیلشدن به قانون فاصله دارد.
مدیریت مالی و نظام بودجهریزی، ستون فقرات حکومتداری و زیربنای سیستم قدرت در هر کشور را تشکیل میدهد. دولتها، همانند سایر کنشگران اقتصادی، با محدودیت منابع مالی روبهرو هستند و ناگزیرند میان چالشها و اولویتهای متعدد، دست به انتخاب بزنند.
در بعد از ظهر سرد ۱۳ عقرب (چهارم نوامبر ۲۰۲۵) تابوتهای حامل پیکرهای شش کارگر افغان از کوهستانهای دورافتاده تاجیکستان به روستاهای دایکندی و بامیان رسیدند. جسدهای محمدیار رفعت و رضا اکبری به چرخبرگر انتقال یافت، پیکر بختیار رضایی به سیاهدره رسید.
۱۹ روز پس از درگیریهای شدید مرزی میان طالبان و پاکستان، گذرگاههای کلیدی میان دو کشور همچنان بسته هستند. این نخستینبار نیست که مرزهای مشترک در سایه تنشهای سیاسی و درگیریهای نظامی بسته میشوند اما شدت و دوام بحران نشان از بحرانی عمیقتر در روابط بازرگانی و امنیتی دو کشور دارد.
در روز ۲۷ اسد سال جاری، «قانون محاسبه مالی» طالبان شامل یک مقدمه، یک باب و بیست ماده پس از توشیح هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان منتشر شد.
رهبر طالبان اخیرا سندی را تحت عنوان استراتژی پنجساله توسعه ملی تصویب کرده است.
در ماه ثور ۱۴۰۴، نشست سهجانبهای میان وزیران خارجه طالبان، پاکستان و چین در بیجینگ برگزار شد. این نشست که تمرکز اصلی آن بر همکاریهای اقتصادی و امنیتی منطقهای بود، به توافق اصولی برای پیوستن افغانستان به دهلیز اقتصادی چین–پاکستان (CPEC) انجامید.
