روزنامه پاکستان ابزرور: اسلام‌آباد باید نگران «تروریسم افغانی» باشد

به گفتهٔ آنان، افراد طالبان به خاطر انتقام‌جویی، قبر‌های شماری از کشته‌شده‌های پولیس محلی و خیزش مردمی را نیز به گونه‌ای کامل ویران کرده‌اند.

پیش از این نیز افراد طالبان در ولایت پکتیکا مقبره دو تن از فرماندهان پولیس را با انفجار بمب تخریب کردند.

با آنکه طالبان عفو عمومی اعلام کرده اما با گذشت چهار ماه از تسلط این گروه بر افغانستان، گزارش‌های زیادی از بدرفتاری طالبان با مقامات پیشین خکومت منتشر شده است. با افزایش انتقادها، اخیرا برخی از اعضای ارشد طالبان از اعضای این گروه خواستند که دست از آزار و شکنجه نظامیان پیشین بردارند.

سازمان ملل متحد در ۱۶ سال گذشته ۲۶۶ هزار مورد نقض شدید حقوق کودکان را در بیش از ۳۰ موقعیت درگیری در سراسر آفریقا، آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین تأیید کرده است. اینها فقط مواردی است که از طریق مکانیسم‌های نظارت و گزارش‌دهی به رهبری سازمان ملل متحد تأیید شده است. این مکانیسم‌های نظارت و گزارش‌دهی در سال ۲۰۰۵ برای مستندسازی سیستماتیک فاحش‌ترین تخلفات علیه کودکان در مناطق در حال منازعه ایجاد شد، اما ارقام واقعی قربانیان بسیار بالاتر خواهد بود.

براساس بیانیه منتشر شده از سوی یونیسف افغانستان دارای بالاترین تعداد تلفات کودکان تایید شده از سال ۲۰۰۵ با داشتن ۲۸ هزار و ۵۰۰ تلفات کودکان تا اکنون است. این آمار ۲۷ درصد از کل تلفات کودکان تایید شده در سطح جهان را شامل می‌شود. در همین حال، منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا دارای بیشترین تعداد حملات تأیید شده به مکاتب و شفاخانه‌ها از سال ۲۰۰۵ تا کنون است.

تنها در هفته گذشته، حداقل ۳۵ نفر - از جمله دو کارمند سازمان نجات کودکان - در ایالت کیاه در شرق میانمار کشته شدند. حداقل ۴ کودک نیز در میان قربانیان شامل بود. این فقط آخرین نمونه‌ی برجسته از تلفات ویرانگر درگیری بر کودکان و تهدیدهای مداوم برای کارکنان بشردوستانه است.

هنریتا فور، مدیر اجرایی یونیسف گفت: «سال به سال، طرف‌های درگیری همچنان بی‌اعتنایی وحشتناکی به حقوق و رفاه کودکان نشان می‌دهند. «کودکان از جنگ رنج می‌برند و بی‌رحمانه کشته می‌شوند. باید تمام تلاش خود را کرد تا آنها از آسیب در امان باشند.»

امسال ۲۵ سال از انتشار گزارش مهم «تأثیر جنگ بر کودکان» می‌گذرد. این گزارش، جامعه بین‌المللی را به انجام اقدامات مشخص برای محافظت از کودکان در برابر بلای جنگ تشویق می‌کند و از سازمان ملل متحد و جامعه جهانی می‌خواهد. برای محافظت از کودکان اقدام کنند.

ویکتوریا پالمر، سخنگوی اداره خدمات مهاجرت و شهروندی امریکا گفت که از زمان خروج این کشور از افغانستان، این اداره بیش از ۳۵ هزار درخواست ویزای بشردوستانه را دریافت کرده است که حدود ۴۷۰ درخواست آن رد شده و بیش از ۱۴۰ درخواست را پذیرفته شده است.

پالمر تأکید کرده است که ورود موقت به امریکا برای موارد اضطراری محفوظ است و جایگزین روند پذیرش پناهندگان نمی‌شود. او افزوده است که اداره خدمات مهاجرت و شهروندی امریکا به طور معمول سالانه کمتر از دوهزار درخواست را از ملیت‌های مختلف دریافت می‌کند که به صورت متوسط حدود ۵۰۰ درخواست آن پذیرفته می‌شود.

طرفداران مهاجرت اما می‌گويند دولت بایدن با رد درخواست ویزای بشردوستانه به شهروندان افغانستان، نتوانسته است به وعده خود برای کمک به افغان‌های آسیب‌پذیر عمل کند.

کیتلین رو، وکیل مهاجرت در ایالت تگزاس گفته است که درخواست پنج تن از موکلان او از جمله یک پولیس افغان که به نیروهای امریکایی در بخش آموزش سربازان در افغانستان همکاری کرده و اخیرا توسط طالبان مورد ضرب و شتم قرار گرفته است، رد شده است. این مدافع حقوق مهاجرین رد شدن درخواست ورود موقت شهروندان افغانستان به امریکا را «یک ناامیدی بزرگ» خوانده است.

به گزارش آسوشیتدپرس، وزارت امور خارجه امریکا می‌گوید انتظار دارد در سال مالی جاری به اسکان مجدد ۹۵ هزار نفر از افغانستان کمک کند.

در همين حال، مقامات دولت امريکا گفته‌اند پس از پایان خروج نظامی از افغانستان، بيش از ۹۰۰ شهروند و ساکنان آمريکايی و ۲۲۰۰ افغان ديگر را تخليه کرده است.

اشرف غنی در ماه حمل امسال در نهمین نشست «قلب آسیا» در تاجیکستان گفته بود که انتقال قدرت به فرد بعدی باید از طریق انتخابات تحت نظارت بین المللی در افغانستان برگزار شود. اما در این مصاحبه، ۴ ماه پس از سقوط کابل، می‌گوید که بر برگزاری لویه جرگه تاکید می‌کرد.

در این مصاحبه که از بی‌بی‌سی انگلیسی نشر شد، اشرف غنی با این که اصلاحات در نهادهای امنیتی و دفاعی تحت کنترول حکومت خود را موفق ارزیابی کرد، اما در عین حال مدعی شد که در آوردن تغییرات و اصلاحات در قوای امنیتی کشور صلاحیت کافی نداشت. او می‌گوید که برخی فرماندهان پولیس از جمله فرمانده کندهار بر وی تحمیل شده بود.

او تقسیم قدرت با داکتر عبدالله و چهره‌های قدرتمند محلی، به تعبییر او «جنگسالاران»، را از عوامل ناکامی اصلاحات در حکومت خود دانست.

اشرف غنی با ستایش از جلسات صبحگاهی امرالله صالح، معاون پیشینش، گفت که باعث تغییرات در وضعیت امنیتی پایتخت شده بود. با این حال، او سقوط ارتش افغانستان را ناشی از وابستگی بیش از حد نیروهای نظامی به پشتیبانی قوای هوایی و تدارکات نیروهای عسکری و قراردادی امریکایی توصیف کرد.

اشرف غنی با انتقاد از برنامه تخلیه افغان ها توسط امریکا و ناتو در روزهای پایانی حکومتش گفت که با این برنامه بخشی از نیروهای امنیتی افغانستان را از دست داد.

او گفت: « [وقتی] برنامه تخلیه عملی می‌شد، به تمامی قطعات ضد دهشت افگنی در خوست، جلال آباد، کندهار و کابل پیشنهاد بیرون شدن داده شده بود. به جنرال‌های ما وعده داده شده بود. اداره امنیت ملی که یک نهاد حیاتی بود، کارمندانش به بیرون از کشور کشیده شدند. به این ترتیب یک فضا روانی[منفی] به وجود آمد.»

مجیب مشعل، مسئول دفتر روزنامه نیویارک تایمز در جنوب آسیا، در توییتر نوشت که اشرف غنی و جنرال کارتر باهم روابط دیرینه داشته و این موضوع روی بیطرفی مصاحبه کننده تاثیرگذار است.

او تصمیم بی‌بی‌سی را در این مورد زیر سوال برده، گفت: «آیا کسی در بی‌بی‌سی از سابقه روابط این دو مرد آگاه بود و آیا تصور می‌شد که کارتر می تواند در مصاحبه خود بیطرف عمل کند؟»

او به عذرخواهی دیروز بی‌بی‌سی از مخاطبانش برای نقض اصل بیطرفی به خاطر دعوت یک مهمان اشاره می‌کند. بی‌بی‌سی دیروز پذیرفت که سوابق مهمانی را که برای اظهارنظر در مورد محاکمه یک چهره مشهور در یکی از برنامه‌ها دعوت شده بود، بررسی نکرده بود و اصل بی طرفی بی‌بی‌سی با دعوت این مهمان به علت روابط نزدیک او با آن با چهره جنجالی، نقض شده است.

بلال سروری، خبرنگار افغان نیز در توییتر خود مدعی شد که «جنرال کارتر قبل از ۱۵ آگست با اشرف غنی دستکم دو ساعت روزانه گپ می‌زد و به او مشوره می‌داد.»

لین اودانل، خبرنگار و نویسنده مجله فارن پالیسی، چالشی نبودن مصاحبه کارتر با غنی را مهم دانسته و این مصاحبه را در حد یک «محاوره» توصیف نموده است.

او در توییتر نوشت که این مصاحبه را «باید یک محاوره میان فرمانده پیشین ارتش بریتانیا و رئیس جمهور سابق افغانستان خواند. دو مرد ناکام که با خود فریبی به دنبال یافتن میراث[نیک] از خود بودند. چه شرم آور.»

این نگرانی از اصل بیطرفی از آن رو مطرح می‌شود که یک مصاحبه به خاطر منافع مشترک مصاحبه گر و مصاحبه شونده، می‌تواند در خدمت فریب افکارعمومی، تحریف واقعیت‌ها و کم ساختن فشارها و انتقادات عمومی قرار گیرد.