اجمل رحمانی، یکی از پیمانکاران نیروهای ناتو یک سال پیش، پس از فرار از افغانستان به این باور بود که در اوکراین به آرامش دست خواهد یافت اما بعد از حمله روسیه به این کشور او با همسر، دختر ۷ ساله و پسر ۱۱ سالهاش، ۳۰ کیلومتر راه را پیاده پیمودند تا از اوکراین نیز به پولند فرار کنند.
رحمانی پس از عبور از مرز پولند به خبرگزاری فرانسه گفت: «خیلی بدبخت هستیم. با آمدن ما در کشور دیگر، جنگ دیگری شروع شده است.»
پس از رسیدن به میدیکا، شهری در پولند، خانواده او به همراه سایر پناهجویان منتظر موتر بس بودند تا آنها را به شهر مجاور پرزمیسل برساند.
صدها هزار نفر در طول ۴ روز درگیری در اوکراین به کشورهای همسایه اوکراین عمدتاً پولند، هنگری و رومانیا گریختهاند.
کمیساری عالی سازمان ملل برای پناهندگان میگوید که بیش از ۵۰۰ هزار نفر از اوکراین فرار کردهاند؛ از این میان نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر آنها وارد پولند شدهاند.
در حالی که بیشتر پناهجویان اوکراینی هستند، در میان آنها دانشجویان و کارگران مهاجر از کشورهای دورتر از جمله افغانستان، جمهوری دموکراتیک کنگو، هند و نیپال نیز وجود دارند.
رحمانی که ۴۰ سال سن دارد، میگوید که ۱۸ سال در فرودگاه کابل برای ناتو در افغانستان کار کرده است.
او چهار ماه قبل از خروج امریکا از افغانستان، تصمیم به ترک کشور گرفت.
رحمانی گفت: «من در افغانستان زندگی خوبی داشتم. خانه و موتر شخصی داشتم و معاش خوبی میگرفتم. موتر، خانه و همه چیزم را فروختم. همه چیز را از دست دادم.»
اوکراین تنها کشوری بود که به این خانواده ویزا داد. آنها خانه خود را در اودسا، یک شهر بندری بحیره سیاه سر و سامان بخشیدند.
هنگامی که روسیه روز پنجشنبه حمله خود به اوکراین را آغاز کرد، رحمانی و خانوادهاش دوباره همهچیز را ترک گفته و ۱۱۱۰ کیلومتر را تا مرز طی کردند.
توماش پیترزاک، وکیل یک موسسه خیریه برای مهاجران گفت که رحمانی و خانوادهاش، مانند دیگران که بدون ویزای پولند آمدهاند، اکنون ۱۵ روز فرصت دارند تا ثبتنام کنند.
او گفت: «پولند باید خیلی سریع قوانین خود را در مورد این موضوع تغییر دهد.»
رحمانی میگوید که نگران آینده است اما استقبال گرم داوطلبان و مقاماتی که به پناهجویان در مرز پولند کمک میکنند، مایه دلگرمی او شده است. او گفت: «آنها به ما انرژی دادند.»
