این فعال حقوق زنان حدود ۲۶ روز تا ۱۳ فبروری در "اسارت" طالبان بوده است.
او میگوید بعد از آزادی، اجازه نداشته با رسانهها گفتگو کند و هر نوع فعالیتی دیگری را انجام دهد.
تمنا روایت میکند که آنشب یک تیم بزرگ از طالبان به خانهاش حمله کردند. "آنقدر زیاد بودند که حساب از پیش من گم میشد. هر لحظهای که میگذشت چهرههای جدیدی وارد خانه ما میشدند. بیشتر از ۱۵ تا ۱۷ نفر به خانه ما آمدند و هیچ زنی در بین آنها وجود نداشت. همهشان مردان جوان بودند."
تمنا میگوید طالبان تمام جادهها را مسدود کرده بودند. حمله به گونهای بود که "حس میکردی برای بازداشت یک قاتل حرفهای آمدهاند، نه یک زن معترض."
به گفته او اگر پولیس زن یا سارنوال زن به خانه ما میآمد، آنقدر وحشت ایجاد نمیشد، اما هجوم مردان مسلح او او خواهرانش را به شدت وحشتزده کرده بود. "آنها شیشه را شکستند. یک خواهرم خودش را از کلکین پایین پرتاب کرد تا خودکشی کند. چون ما حرفهای وحشتناکی از مردم در باره زندانهای طالبان شنیده بودیم."
تمنا در آن لحظه ویدیویی ضبط کرده و آنرا به مسلم شیرزاد، خبرنگار آزاد ارسال کرد. "بعد از ارسال ویدیو، من تلفن را از پنجره پایین پرتاب کردم و در لحظهای که میخواستم خود را از کلکین پایین بیندازم. به روی من لیزر انداختند. در آن وقت، فهمیدم که جاده را مسدود کردهاند."
او میگوید هنوز به یاد آوردن "آن شب وحشتناک و حتی گپ زدن در مورد آن اذیتم میکند"
تمنا زریاب پریانی جزو چند گروه از زنانی بود که بعد از تسلط کامل طالبان بر افغانستان در ماه اگست به خیابان ریختند و علیه سیاستهای این گروه اعتراض کردند.
اعتراضات زنان افغانستان در شهرهای کابل، هرات، مزار شریف و شماری از شهرهای دیگر ماهها ادامه یافت و به یکی از بزرگترین موانع سر راه طالبان بدل شد.
این گروههای معترض در شش ماه نخست دولت طالبان روزانه به خیابان میریختند و علیه کشتارهای زنجیرهای، بازداشتهای خودسرانه و وضع محدودیت علیه زنان اعتراض میکردند. آنها در اعتراضاتشان از جامعه جهانی میخواستند طالبان را به رسمیت نشناسند.
طالبان با دستگیریهای خودسرانه و شکنجه به گروههای معترض زنان افغانستان پاسخ گفتند.
مواردی از ترور زنان معترض و تجاوز جنسی شماری از زنان در زندانهای طالبان نیز گزارش شده است.
تمنا زریاب پریانی در گفتگویش با افغانستان اینترنشنال گفت در موقعیتی نیست که بتواند به سوالات در مورد آنچه که در زندان بر سر او رفته است پاسخ بگوید.
با این حال او گفت "شما شاید قوانین طالبان را بفهمید. من تنها کسی نبودم که اسیر شدهام. افراد زیادی در این مدت اسیر شدهاند. عین سرگذشتی که مردان در بند طالبان داشتهاند، بر سر زنان هم آمده است."
تمنا تأکید کرد که طالبان هیچ تفاوتی در برخورد با زنان و مردان زندانی قایل نمیشوند.
این فعال حقوق زن میگوید "طالبان از من میپرسیدند وابسته به کدام گروه هستید و از کی پروژه میگیرید. اکثریت این گروهها خودشان پروژه هستند و فکر میکنند هر کسی که برای آزادی و برابری میجنگد، حتما وابسته به یک گروه است. در حالی که مبارزه ما وابسته به هیچ گروهی نیست و اعتراض برای حقوق انسانی خودماست."
او گفت طالبان همچنین "از من میپرسیدند که چرا از افغانستان بیرون نشدی."
تمنا زریاب پریانی گفت در سالهایی که در یک طرف انتحاری میشد، اما در طرف دیگر ما به درس میرفتیم به این خاطر نبود که کشور خود را ترک کنیم. "او تأکید کرد که اینجا سرزمین ماست. چرا باید سرزمین خود را ترک کنیم؟ بعد از بیست سال زندگی رقت بار چرا مردم فرار می کردند. اینجا سرزمین ماست. اگر وطن ما اشغال شد ما باید بجنگیم و برای حفظ دستاوردهای خود مبارزه کنیم."
این زن معترض خطاب به طالبان گفت شما شاید بتوانید مرا ترور کنید، شاید بتوانید ده تن دیگر مثل مرا از بین ببرید، اما شکنجه و ترور راه حل مشکلات افغانستان نیست.
تمنا گفت طالبان از او تعهد گرفته بودند که پس از آزادی از زندان با هیچ رسانهای گفتگو نکند و سکوت کند، "اما دیگر سکوت برای قابل تحمل نیست. او گفت هر روز وضعیت افغانستان بدتر میشود. زنان از تحصیل، کار و زندگی محروم شدهاند و او از این وضعیت خسته است."
او گفت مثل هر انسان دیگر از طالبان میترسد اما "دیگر اهمیتی ندارد. به اندازه کافی گرسنگی کشیدم. زجر را تحمل کردم، به اندازه کافی مُردم، اما هنوز هم بدبختی مردم افغانستان تمام نشده است. کودکان ما نمیتوانند مکتب بروند و دیگر نمیتواند سکوت کند."
او از طالبان خواست به جای توسل به خشونت، شکنجه و ترور به یک گفتگو فراگیر بخاطر حل مشکلات افغانستان تن بدهند و به خواستهای مردم افغانستان احترام بگذارند.
