منابع نزدیک به محب جلیلی، خبرنگار تلویزیون یک به افغانستان اینترنشنال تأیید کردند که طالبان شبهنگام این خبرنگار را از خانهاش بازداشت و بیرحمانه شکنجه کردهاند. منابع میگویند طالبان پس از چند ساعت جلیلی را آزاد کردند اما رفتارشان هنگام بازداشت این خبرنگار تحقیرآمیز بوده است.
در تصاویری که از محب جلیلی در شبکههای اجتماعی منتشر شده، آثار شکنجه شدید به وضوح در بدن او قابل مشاهده است.
محب جلیلی مجری برنامههای خبری تلویزیون یک است. او تجربه کاری در آریانانیوز را هم در کارنامه دارد.
شریف حسنیار، رئیس پیشین آریانانیوز در توییترش نوشته است: "دیشب استخبارات طالبان همکارم محب جلیلی را به شدت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار دارند."
آقای حسنیار گفته "روزنامهنگاران افغانستان بهای آزادی بیان را میپردازند."
وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان در نوامبر سال ۲۰۲۱ دستورالعملی را به رسانهها داد که در آن خواسته شده با منتقدین طالبان مصاحبه نکنند.
دیدهبان حقوق بشر ابراز تأسف کرده که طالبان خشونت گستردهای علیه رسانههای محلی اعمال کردهاند.
طبق گزارشها، با روی کار آمدن طالبان صدها رسانه تعطیل و هزاران خبرنگار بیکار شدند. شماری از آنان در دیگر کشورها پناهنده شدند.
انجمن کودکان افغانستان و گره اضطراری کمک به افغانها نیز از سازماندهندگان این کمپاین بودهاند.
رضا جعفری، رییس انجمن کودکان افغانستان به افغانستان اینترنشنال گفت که "ما میخواهیم تا این کمپین را بینالمللی کنیم. ما از تمام شهروندان کشورهای جهان خواستیم از کشورهای اروپایی تا امریکا، و کانادا به این کمپین بپیوندند و برای حق دسترسی به آموزش دختران افغان دادخواهی کنند."
برخی نمایندگان پارلمان فرانسه، سیاستمداران، فعالان حقوق زن فرانسوی، دانشجویان و مهاجرین افغانستانی مقیم فرانسه نیز به فراخوان این نهادها پیوستهاند.
شبنم سلحشوری، یکی از کسانی که در این کمپین حضور داشته میگوید: "نمیتوانیم بگذاریم که دختران ما در بیسرنوشتی به سر ببرند. این خودش یک مبارزه برای اعاده حقوق ماست."
از دو روز بدین سو بسیاری شهروندان فرانسه و شاگردان برخی لیسههای پاریس نیز در جریان این کمپین به ممانعت حق تحصیل دختران اعتراض کردهاند.
دانشجویان معترض دانشگاه پاریس هشت نیز با چاپ شعار حق تحصیل برای دختران از دولت فرانسه خواستند تا برای بازگشت دختران افغان به مکتب تلاش کنند.
به گفتهی آقای جعفری بسیاری از انجمنهای مدنی با اشتیاق اعلام کردهاند تا همبستگی خود را با زنان افغان اعلام کنند.
در اعتراض دیروز مخالفین راست افراطی در پاریس نیز برخی فرانسویها هشتگ حق تحصیل برای زنان افغان را برجسته کردند.
آقای جعفری میگوید که علاقهمندی فرانسویها در این خصوص ستودنی است.
دانشگاه سیانس پو و شهرداری پاریس نیز با برگزاری گردهماییهای مدنی حق تحصیل و کار زنان نیز به این کارزار پیوستهاند.
اتحادیه کارگران فرانسه در فراخوان حق دسترسی دختران افغان از فرانسه و سایر کشورهای اروپایی گفته با وجود محدودیتهای روزافزون علیه زنان نباید طالبان را به رسمیت شناخت.
یک هفته پیش، نماینده پارلمان فرانسه نیز طی نامهی سرگشادهیی به امانوئل مکرون از وضعیت تحصیل و کار زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرده بودند.
با وجود فشارهای بینالمللی تاکنون طالبان سیاستهای افراطی خود را در قبال زنان تغییر ندادهاند.
امری که به باور آگاهان امور حاکی از دو دستگی در سطح رهبری طالبان است. اختلاف نظری که بیش از هر کسی دختران افغانستان بار سنگین آن را به دوش میکشند.
کافه زر نیز جزوی از این مجموعه فرهنگی بود که به عنوان محلی برای گردهمآمدن اهالی ادبیات، هنر و فرهنگ کابل به شمار میرفت.
مرکز فرهنگی پل سرخ هفته یک روز میزبان برنامههای فرهنگی مثل نمایش کتاب و شعرخوانی نیز بود.
مسئولان این مرکز برای نخستین بار در بیست سال گذشته در برخی از ولسوالیهای دوردست کابل نمایشگاه خیابانی کتاب و نمایشگاه صنایع دستی را برگزار کردند.
برگزاری نمایشگاه خیابانی کتاب و صنایع دستی در خیرخانه و شماری از ولایات نیز جزو کارنامه این مرکز بود.
این مرکز تجربه برگزاری چند کارگاه کتابخوانی و نقد و بررسی شعر و داستان را نیز در کارنامه دارد.
شماری از اهالی ادبیات رهبری این مرکز فرهنگی را به عهده داشتند.
این مرکز فرهنگی در ماه اگست ۲۰۲۱ که ولایات افغانستان یکی به دنبال دیگری به دست طالبان سقوط میکرد، برای هزاران خانوادهای که از ولایات به کابل پناه آورده بودند کمپاین بزرگ کمکرسانی را برگزار کرد.
شهروندان کابل با ارسال لباس و مواد غذایی به این مرکز فرهنگی در کارزار کمکرسانی به بیجا شدگان داخلی یاری رساندند.
جلیل بهفر، از مدیران مرکز فرهنگی شهر کتاب میگوید: "ما آماده بودیم که تحت هر شرایطی به راهمان ادامه دهیم، رویاهای بزرگی را جستجو میکردیم و به افغانستان عاری از تعصب، جهل و جنگ میاندیشیدیم."
ملالی امین، شاعر و هنرمندی که آثار صنایع دستیاش چندین بار در این مرکز به نمایش گذاشته شد، میگفت: "در چند سال گذشته این مرکز و همکاران آن تلاش کردند تا به تعداد کسانی که به آزادی، دموکراسی و حقوق بشر میاندیشند افزوده شود و جامعه طعم صلح واقعی را بچشد."
خانم امین میگوید نمایشگاههای صنایع دستی که در مرکز فرهنگی پل سرخ برگزار میشود، نقش مهمی در زمینه توانمندسازی زنانی داشت که از طریق صنایع دستی اقتصاد خانوادههای خود را حمایت میکردند.
این شاعر و طراح لباس گفت ما در سالهای گذشته در چندین دوره توانستیم دهها زن هنرمند را گردهم آوریم تا صنایع دستی آنها به گونه گروهی در مرکز پل سرخ نمایش داده شود.
جلیل بهفر میگوید که "میخواستیم به سنگرهای جنگ رفته و به جای میلههای تلفنگ، کتاب به دست مردم بدهیم."
جلیل بهفر گفت که با وجود تمام آرمانهایی که داشتیم، مرکز فرهنگی پل سرخ در ماههای اخیر به دلیل مشکلات اقتصادی ورشکست شده است.
مسئولان مرکز فرهنگی پل سرخ در اعلامیهاش خطاب به مخاطبانش گفته است: "َشرمندهایم که چنین میشود اما ما مرکز فرهنگی پل سرخ را با رویاها و آرمانهایش به حراج میگذاریم."
پس از ورود طالبان به کابل در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ شمار زیادی از نهادهای حقوق بشر، رسانههای آزاد و نهادهای مدنی مجبور شدند فعالیتهای خود را در افغانستان متوقف سازند.
انجمن ژورنالیستان آزاد افغانستان در ماه اکتبر ۲۰۲۱ با ابراز نگرانی از وضعیت آزادی بیان اعلام کرد که در ظرف دو ماه حدود ۲۰۰ رسانه در افغانستان کارشان را متوقف کردهاند.