واکنش‌ها به اعلام عید فطر از سوی طالبان؛ برخی از مردم افغانستان روز یکشنبه هم روزه گرفتند

صفحه رسمی توییتر هدر بار با داشتن نشانه آبی‌رنگ تأیید و بیش از ۴۳ هزار دنبال‌کننده از دسترس او خارج شده است.

هکرها عکس نمایه صفحه توییتر هدر بار را حذف کرده و پیام مشکوکی به صفحات رسمی دیگر سیاسیون و فعالان بشر مرتبط با افغانستان ارسال کرده‌اند.

فوزیه کوفی، نماینده پیشین مجلس نمایندگان افغانستان در صفحه فیسبوکش تأیید کرده است که صفحه تویتترش دیگر در دسترس او قرار ندارد.

فوزیه کوفی گفته است صفحه‌اش هک شده و در حال حاضر او هیچ صفحه‌ای در تویتتر ندارد.

فوزیه کوفی قبلا صفحه‌ای با بیش از ۵۱۱ هزار دنبال‌کننده در تویتتر داشت.

پس از اینکه این صفحه از دسترس کوفی خارج شده، نام این صفحه به Kaan Lear تغییر کرده است.

همچنین تصویر کارتونی به جای نماینده پیشین مجلس نمایندگان افغانستان در این صفحه بارگزاری شده است.

در یادداشتی که در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی افغانستان دست به دست می‌شود آمده است گروهی از هکرها سعی دارند به همه دارندگان صفحات توییتری دارای نشان آبی که به نحوی با بحران حقوق بشری افغانستان مرتبط هستند حمله کنند.

در این متن از کاربران تویتتر خواسته شده به پیام‌های مشکوکی که ممکن است در روزهای آینده دریافت کنند، اعتماد نکنند.

در بیانیه وزارت دفاع ازبکستان آمده که نیروی هوایی این کشور، حریم هوایی هیچ کشور همسایه‌ای را نقض نکرده است.

پیش از این روز دوشنبه، ۱۸ اپریل داعش با انتشار یک نوار ویدیویی ادعا کرده بود که پاسگاه‌های نیرو‌های ازبکستان در شهر ترمذ را از شمال افغانستان مورد حملات موشکی قرار داده است.

به دنبال نشر ادعای داعش، شایعاتی در مورد پرواز هواپیماهای نظامی طالبان در حریم هوایی افغانستان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده بود.

اکنون وزارت دفاع ازبکستان این ادعاها را بی‌اساس خوانده است.

ازبکستان پیش از این ادعای داعش در مورد حمله راکتی به نیروهای مسلح این کشور در شهر ترمذ را نیز "کاملاً نادرست" خوانده بود.

شاهد عینی که نخواست نامی از او برده شود گفت که طالبان ساحه انفجار را مسدود کردند و اجازه ندادند که کسی به آنجا نزدیک شود.

خالد زدران، سخنگوی قوماندانی امنیه طالبان در کابل به افغانستان انترنیشنال گفت: "منسوبین امنیتی مواد منفجره در سر کوتل خیرخانه را خنثی و سپس آنرا انفجار دادند."

به گفته زدران این انفجار آسیبی مالی و جانی ندارد به کسی نرسانده است.

این دیپلمات با اشاره به درخواست دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل از واشنگتن برای آزادسازی دارایی‌های خارجی افغانستان گفته است بر اساس برآوردهای این نهاد اکثریت قریب به اتفاق جمعیت افغانستان گرسنه‌اند و میلیون‌ها نفر به مراقبت‌های پزشکی اضطراری نیاز دارند.

خانم زاخارووا در کانال تلگرام خود نوشت «آمریکایی‌ها از این موضوع متاثر نمی‌شوند و فرمان اجرایی ۱۴۰۶۴ ایالات متحده در مورد انسداد دارایی‌های کابل هنوز به قوت خود باقی است و ۷ میلیارد دالری که مردم افغانستان مانند هوا به آن نیاز دارند هنوز مسدود است.»

جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا، ماه فبروری سال جاری میلادی فرمانی را امضاء کرد که راه را برای اختصاص ۷ میلیارد دالر از دارایی‌های مسدود شده افغانستان در آمریکا را برای کمک‌های بشردوستانه و ایجاد یک صندوق امانت برای جبران خسارت قربانیان ۱۱ سپتامبر هموار کرد.

با این حال هنوز این دارایی افغانستان در آمریکا مسدود است و تصمیمی قطعی برای آن گرفته نشده است.

خانم ماریا زاخارووا نوشته است «اخیرا رسانه‌های آمریکایی در مورد ارزش تقریبی سلاح‌های بجا مانده پنتاگون در افغانستان گزارشی دادند و چه جالب است که ارزش آن‌ ۷ میلیارد دالر اعلام شده، همان مقداری که توسط آمریکا [از دارایی افغانستان] مسدود شده است.»

روز اول می امسال اولین روز کارگری است که زیر سلطه طالبان به سر می‌شود.

بیست سال حاکمیت دموکراسی و حضور جامعه جهانی زمینه این را فراهم آورده بود تا کارگران در افغانستان برای اعاده حقوق خود صدای خود را بلند کنند.

دولت پیشین افغانستان نیز مانند سایر کشورها قوانین بین‌المللی کار را به امضا رسانده بود و به یمن آن، بسیاری از نهادهای دولتی و بین‌المللی حداقل‌هایی از حقوق کارگری را برای کارمندان خود در نظر می‌گرفتند.

امسال اما این روز در حالی در کشورهای دیگر تجلیل می‌شود که بسیاری از شهروندان افغانستان بدون حق دسترسی به کار در بدترین وضعیت معیشتی به سر می‌برند.

صدیقه که از دانشکده زراعت دانشگاه کابل فارغ شده است، می‌گوید که پارسال توانسته بود در یک نهاد توسعوی با طرح یک پروژه زراعتی کار پیدا کند. او می‌گوید "با هزار شوق از دانشگاه فارغ شدم، اول نمره عمومی بودم. امید داشتم به عنوان یک زن انجینیر بتوانم برای شکوفایی زراعت ضعیف افغانستان کار کنم. اما با آمدن طالبان کارم را از دست دادم؛ کاری که ثمره تلاش چهارساله‌ام بود."

صدیقه پروژه‌ای را طرح کرده بود که کمک می‌کرد از ضایعات غذایی در کشاورزی جلوگیری شود. او می‌گوید اجرای این طرح او را قادر می‌کرد که برای افراد دیگری نیز کارآفرینی کند، ولی حالا زیر سایه نظام طالبانی همه آرزوهایش از بین رفته است.

او می گوید: "ما حتی حق کار و تحصیل نداریم. چه رسد به این‌که مطالبات دیگر حقوق کارگری را مطرح کنیم."

اجمل، دستفروشی از کابل در تماس با افغانستان اینترنشنال می‌گوید طالبان بر کار آنها با مالیات سنگین وضع کرده و هر روز به بهانه‌ای از آنها پول می‌گیرند.

او گفت پولی که طالبان می‌خواهند از آنها بگیرند بیشتر از سودی است که یک دستفروش می‌تواند از کارش به دست آورد.

پس از ورود طالبان به کابل در ماه اگست پارسال بسیاری از کسانی که در دفاتر محلی و بین‌المللی کار می‌کردند، کشور را ترک کرده‌اند. جمعیت کثیری از زنانی که در بیرون از خانه کار می‌کردند از رفتن به کار منع شده‌اند و در این میان تجارت‌های کوچکی بسته شده‌اند.

تاکنون دو هزار شرکت تجارتی از پنج هزار شرکتی که در اتاق‌های تجارت و صنایع به ثبت رسیده بود، بسته شده‌اند و در نتیجه آن هزاران نفر کارشان را از دست دادند.

در چنین شرایطی، بسیاری از افغان‌ها به کشورهای همسایه گریختند و به خاطر کمک به خانواده‌های‌شان ناگزیر شده‌اند که به کار شاقه در ایران، پاکستان و ترکیه رو بیاورند.

گزارش‌ها می‌رساند که حقوق کارگری پناهجویانی که در کشورهای همسایه مشغول کار هستند، براساس قوانین بین‌المللی کار و معیارهای پذیرفته جهانی پرداخته نمی‌شود.

مرتضی، نوجوان سیزده ساله افغان در ازای ماه دو میلیون تومان، معادل پنج هزار افغانی شش روز در هفته از ساعت هشت صبح تا یک شب در یک شرکت تولید دستکول کار می‌کند .

او نیز همانند هزاران افغان حاشیه‌نشین فقیر در ایران می‌گوید که به خاطر کمک به خانواده مجبور شده است مکتب را رها کند.

مرتضی به افغانستان اینترنشنال می‌گوید که "اگر درخواست حقوق بیشتر با ساعات کاری کم‌تری کنم، صاحب کار به من خواهد گفت که اگر نیاز به این کار نداری، پس برو."

براساس گزارش سیگار، بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان، ممنوعیت زنان از کار و تحصیل باعث شده است اقتصاد افغانستان بیش از یک میلیارد دالر زیان ببیند.

اکنون تنها زنانی در افغانستان اجازه دارند به کارشان ادامه دهند که در حوزه‌های آموزشی و صحت مشغول کار بوده‌اند. بسیاری از زنان به خاطر محدودیت‌های وضع شده توسط طالبان شغل‌های خود را از دست داده‌ و یا حقوق‌شان بسیار کم‌تر از چیزی شده که قبلا به آنها پرداخت می‌شد.

فاطمه، معلم یک مکتب خصوصی که قبلا به دختران دوره‌های متوسطه و لیسه درس می‌داد، حالا کارش را از دست داده است.

از زمان قدرت‌‌گیری طالبان، بسیاری از موسسات بسته شده‌اند و نهادهای خصوصی آموزشی هم فعالیت خود را به نصف رسانده‌اند.

فاطمه می‌گوید: "من هشت سال در سکتور خصوصی آموزش کار کرده بودم، حالا نمی‌دانم که در شرایط دشواری که آمده چطور کار جدید پیدا کنم."