کمیته مدیریت عبادتگاه‌های سیک‌ خواستار انتقال سیک‌های افغانستان به هند شد

انتقال این محموله بازرگانی از شهر پیشاور پاکستان آغاز شده و از شهرهای کابل و مزار شریف افغانستان عبور کرده و در نهایت در شهر ترمذ تاجیکستان تحویل داده شده است.

گفته شده است که انتقال این محموله، یک هفته زمان گرفته است.

پیش از این مقامات طالبان، ازبکستان و پاکستان درباره این مسیر تجاری گفتگوهایی داشتند.

روشن نیست که از تسهیل ترانزیت این محموله تجاری چه سهمی به افغانستان می‌رسد.

خبرگزاری فرغانه ازبکستان نوشته است که این کشور از سال‌ها قبل، اقداماتی را برای کوتاه کردن مسیر دریافت کالا از کشورهای دیگر روی دست گرفته بود.

به گفته این خبرگزاری مسیر افغانستان دسترسی سریع و ارزان به دریا را برای این کشور فراهم کرده است.

در نوامبر سال ۲۰۲۱، اولین محموله ترانزیتی ازبکستان از مسیر افغانستان وارد پاکستان شده بود.

پاکستان و ازبکستان چندین سال است که در پروژه خط آهن ترانس- افغان با همدیگر همکاری می‌کنند.

کار این پروژه که با آمدن طالبان متوقف شده بود، در اوایل سال ۲۰۲۲ در دستور کار دو کشور بازگشت.

گفته می‌شود در صورت بهره‌برداری از این پروژه، حمل‌و‌نقل کالا میان آسیای مرکزی و جنوب آسیا به طور قابل توجهی ارزان‌تر خواهد بود.

تمنا زریاب، تمنا رضایی، فریده اکبری، نایره کوهستانی، مدینه دروازی، مرسل عیار، وحیده امیری، زهرا محمدی، رخشانه رضایی، عالیه عزیزی و هدا خموش شماری از زنانی است که نام‌های‌شان در خیابان‌های این شهر شمالی فرانسه نصب شده است.

عالیه عزیزی، رئیس پیشین زندان زنانه هرات بود که بعد از ورود طالبان به این شهر در اکتبر ۲۰۲۱ مفقود شد و تا کنون اطلاع جدیدی از او در دست نیست.

تمنا زریاب، نایره کوهستانی، مدینه دروازی، مرسل عیار، وحیده امیری و زهرا محمدی زنانی هستند که در رهبری حرکت‌های اعتراضی زنان علیه طالبان نقش داشتند و در دوره‌های متفاوت توسط طالبان به زندان رفتند.

هدا خموش، نماینده زنان معترض افغانستان در نشست اسلو بود که در برابر امیرخان متقی، رئیس هیأت طالبان در این نشست اعتراض کرد و از او خواست به کابل زنگ بزند تا زنان معترض از زندان رها شوند.

کبری خادمی با انتشار یک بیانیه هنری گفته است که چیدمان او برای ادای احترام به زنانی است که در زمینه حقوق «میلیون‌ها گروگان دیگر زندانی شده توسط طالبان» با هدف «نان، کار و آزادی» مبارزه می‌کنند.

در بیانیه هنری کبری خادمی آمده است که این پروژه، از جنبش مقاومت زنانی الهام گرفته است که برای رسیدن به حقوق انسانی خود، در برابر طالبان بدون هیچ گونه حمایت بین‌‌المللی ایستاده است.

این هنرمند می‌گوید زنان بسیاری در افغانستان در حال مبارزه در برابر بربریت و تروریسم طالبانی هستند.

او در صفحه اینستاگرامش فهرست بلندی از نام زنان مبارز را منتشر کرده است.

به دنبال ورود طالبان به کابل در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ گروه‌های خودجوش زنان در کابل و ولایت‌های مختلف این کشور به سازمان‌دهی اعتراضات علیه سیاست‌های سخت‌گیرانه طالبان دست زدند.

«نان، کار، آزادی» شعار اصلی این اعتراضات بود.

آن‌ها در حرکت‌های اعتراضی‌شان خواهان شکل‌گیری حکومت قانونی و احترام به حقوق و آزادی‌های اساسی شهروندان افغانستان بودند.

این حرکت‌های اعتراضی ماه‌ها بعد از تسلط طالبان نیز ادامه یافت.

گروه‌های خودجوش زنان به گونه پیهم و بعد از هر رویدادی، به خیابان می‌آمدند و خواست‌هایی را در مورد آزادی‌های شهروندی، رفع فقر، حق آموزش، کار و فعالیت سیاسی زنان مطرح می‌کردند.

طالبان با سرکوب، بازداشت و شکنجه به این حرکت‌های مدنی پاسخ داد.

گزارش‌هایی از کشتار زنان معترض در شماری از ولایت‌های افغانستان به ویژه شهر مزار شریف منتشر شده است.

طالبان شمار زیادی از سازمان‌دهندگان تظاهرات در شهرهای مختلف افغانستان را بازداشت کردند و در مواردی اعترافات اجباری آن‌ها را پخش کردند.

شماری دیگر از این زنان تحت پیگرد جنگجویان طالبان قرار گرفتند و ناگزیر شدند که خود را در حومه‌های شهر مخفی کنند.

برخی از زنان معترض بعد از آزادی از بند طالبان، اجازه نداشتند درباره نحوه و شرایط بازداشت‌شان با رسانه‌ها مصاحبه کنند.

کبری خادمی یک پرفورمنس آرتیست اهل افغانستان مقیم پاریس است.

دولت فرانسه در سال ۲۰۱۵ جایزه شوالیه هنر و ادب فرانسه را به کبری خادمی اهدا کرده است.

ستار احمدی درباره نشر ویدیویی از بستن کمر مولوی مهدی در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها وضاحت داد و گفت این ویدیو، ربطی به اختلافات بین طالبان و مولوی مهدی ندارد.

قبل از ظهر روز شنبه، ۲۸ جوزا ویدیویی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که در آن دیده می‌شد مردی در میان جمعیتی از افراد مسلح و غیرنظامی، کمر مولوی مهدی را بسته می‌کند.

با این حال ستار احمدی، دستیار مولوی مهدی از ولسوالی بلخاب ولایت سرپل به افغانستان اینترنشنال گفت کمر مولوی مهدی برای جنگیدن با طالبان بسته نشده و این ویدیو ربطی با اختلافات او با طالبان ندارد.

او می گوید: «ما امیدواریم که مشکلات از راه مذاکره حل شود.»

ستار احمدی به افغانستان اینترنشنال گفت که ویدیوی منتشر شده روز سه‌شنبه، ۲۴ جوزا در جریان یک مراسم نذر و خیرات مردمی ضبط شده بود.

او وضاحت داد که روز سه‌شنبه یک مراسم نذر و خیرات در منطقه‌ای موسوم به زیارت «میر سید علی» برگزار شده بود و مردم محل بنا بر آیین سنتی بر دوش مولوی مهدی چپن انداختند و کمر او را بستند.

روز جمعه شورای علمای شیعه افغانستان از طالبان خواست از تصمیم برای اعزام نیروی نظامی به ولسوالی بلخاب ولایت سرپل صرف نظر کند.

این شورا هیأتی را برای اعزام به بلخاب و گفتگو با مولوی مهدی شکل داده است. به نظر می‌رسد که هیأت این شورا می‌خواهد میان طالبان و مولوی مهدی نقش میانجی را ایفا کند.

اختلاف‌ها بین گروه طالبان و مولوی مهدی، تنها فرمانده هزاره‌تبار این گروه از زمانی توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد که این فرمانده طالبان به گونه علنی از سیاست‌های طالبان ابراز نارضایتی کرد.

مولوی مهدی اعلام کرده است که به دلیل عدم حضور هزاره‌ها و شیعیان در حکومت این گروه، از صفوف طالبان جدا شده است.

فیاض‌الحسن چوهان، از اعضای مهم تحریک انصاف، به رهبری عمران خان است.

چوهان در جامعه سیاسی پاکستان با اظهارات جنجال‌برانگیزش مشهور است.

عمران خان در ماه حمل با رأی اکثریت اعضای مجلس نمایندگان پاکستان از سمت نخست وزیری این کشور برکنار شد.

فیاض چوهان درباره اینکه منظورش از «بعضی‌ها»یی که قصد ترور عمران خان را دارند، توضیح نداده است.

عمران خان بعد از برکناری از سمت نخست وزیری کشورش گفته بود تهدیدهایی در برابر امنیتش وجود دارد که او را نگران جانش کرده است.

به دنبال این اظهارات شهباز شریف، نخست وزیر پاکستان به وزیر داخله این کشور دستور داد تا امنیت کامل عمران خان را در خانه‌اش در اسلام‌آباد و گردهمایی‌های سیاسی که او شرکت می‌کند، تأمین کند.

ریچارد بنت می‌گوید این دیدار فرصتی را فراهم کرد تا توجه این کمیته را به وضعیت حقوق بشری در افغانستان جلب کند و نتایج مشاهدات سفر اخیر خود‌ش به افغانستان را با این کمیته در میان بگذارد.

گزارشگر ویژه سازمان ملل پیش از دیدارش با کمیته حقوق بشر اتحادیه اروپا، دیدار مشابهی با کمیته امور خارجی پارلمان بلجیم نیز انجام داده است.

ریچارد بنت ماه گذشته برای یازده روز به افغانستان سفر کرده بود تا وضعیت حقوق بشری در این کشور را از نزدیک مشاهده کند.

ریچارد بنت در پایان سفرش به چند شهر افغانستان اعلام کرد که این کشور با انبوهی از چالش‌های حقوق بشری مواجه است.

به گفته او این چالش‌ها تأثیر عمیقی بر زندگی مردم برجا گذاشته است.