یوناما: گزارش‌ها در مورد نقض جدی حقوق بشر در بلخاب را دنبال می‌کنیم

این شورا مراجعه به آرای مستقیم مردم را بهترین روش برای برپایی «نظام اسلامی» دانسته و می‌گوید مراجعه به اهل حل عقد و هر نوع فیصله جهت مشروعیت‌بخشی به طالبان، مشروعیت دینی نخواهد داشت.

در اعلامیه آمده است که طالبان هیچ‌گونه چشم‌انداز روشنی از نظام اسلامی پاسخگو ندارد و رسم و رواج‌های «قومی و قبیلوی» خود را در جایگاه کتاب و سنت نشانده و مردم را برای پذیرش آن مجبور ساخته است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان از این نشست به عنوان «گردهمایی بزرگ علما» یاد کرده است. نشست مذکور که قرار بود امروز در تالار لویه جرگه در کابل برگزار شود، به فردا به تأخیر افتاد. طالبان می‌گوید که این گردهمایی براساس اصرار جمع زیادی از علما به رهبر گروه طالبان و موافقت او، برگزار می‌شود. به گفته طالبان در این نشست، تعداد زیادی از علما و بزرگان قومی از تمامی ولایت‌ها اشتراک خواهند کرد.

اما نهادی موسوم به «شورای علمای جبهه مقاومت» با انتشار اعلامیه‌ای می‌گوید که طالبان مجموعه‌ای را برای تصمیم‌گیری در مورد سرنوشت کشور فرا می‌خوانند که با «فشار و اجبار و انواع ترفند و فریب، وادار به تمکین در برابر خواست‌ها و بیعت به شخص مورد نظر طالبان شده‌اند.»

آنان تاکید می‌کنند که بیعت اجباری هیچ‌گونه مشروعیت ندارد.

شورای علمای جبهه مقاومت ملی در اعلامیه‌شان با استناد به احادیث و آیات قران گفته‌اند که طالبان با «تک‌روی و تبعیض قومی و زبانی و قبیلوی، شیرازه وحدت جامعه را دریدند و بیعت با حاکم نفاق‌گستر و اختلاف‌پرور شرعا جایز نیست.»

این جایزه روز سه‌شنبه، ۷ سرطان در مراسم سه‌روزه‌ای که در مقر این سازمان در جزیره هاوایی ایالات متحده امریکا برگزار شده است، به پرویز کاوه اهدا شد.

در کنار آقای کاوه، هیلن آلتون، جیری بوریس از ایالات متحده امریکا، کوندا دیکسیت از نیپال، دیلروکشی هندونیتی از سریلانکا، لاجیپویوا چارلی جکسون از ساماوو و سوی ماینت از میانمار نیز از افرادی هستند که از سوی مرکز شرق و غرب تقدیر شده‌اند.

در این مراسم سخنرانان از سرتاسر دنیا در مورد چالش‌های خبرنگاری در جهان سخنرانی کردند.

ماریا رسا، روزنامه‌نگار فیلیپینی- امریکایی برنده جایزه نوبل نیز از سخنران‌های این برنامه بود.

این مرکز به پاس خدمات کاوه به رسانه‌های افغانستان در ماه‌های اخیر برای بار دوم او را مستحق این جایزه شناخت.

پرویز کاوه پیش از این در سال ۱۳۹۷، زمانی که مدیر مسئول روزنامه هشت صبح در کابل بود نیز جایزه شجاعت و اثرگذاری مرکز شرق و غرب را به دست آورده بود.

مرکز تبادل فرهنگی و فنی بین شرق و غرب (EWC)، یک سازمان آموزشی و پژوهشی است که توسط کانگرس امریکا در سال ۱۹۶۰ برای تقویت روابط و تفاهم میان مردمان و ملت های آسیا، اقیانوسیه و ایالات متحده تأسیس شد.

آقای سروری با ارسال پیام و تصاویری از پناهجویان افغان به شبکه مذکور، می‌گوید: «اینجا افرادی که در وزارت داخله و دفاع افغانستان، سازمان اطلاعاتی امریکا و سفارت امریکا در کابل کار می کردند، حضور دارند.»

او افزود: «ما مطلقاً هیچ آزادی برای ترک ساحه نداریم. فقط به یک ساحه محدود، حمام، طعام خانه و خیمه مان دسترسی داریم. نه تنها نمی‌توانیم کمپ را ترک کنیم، بلکه نمی‌توانیم با بیشتر افراد بازدیدکننده نیز صحبت کنیم.»

آقای سروری گفت هنگامی که او و برخی دیگر از پناهجویان در آگست سال گذشته وارد هواپیمای نظامی ایالات متحده شدند، ابتدا به کویت و قطر منتقل شد، اما سپس به او گفته شد که برای بررسی بیشتر به کوزوو برده خواهد شد.

به گفته او، مسئولان کمپ نظامی باند استیل به آنان گفته بودند که به وضعیت زندگی پناهجویان توجه خواهند کرد.

اما آقای سروری می‌گوید به جز این که برخی پناهجویان از ورود به ایالات متحده منع شده اند، هیچ تغییری در شرایط زندگی آنان ظرف ۹ ماه گذشته در این کمپ نیامده است.

سروری گفت: «من با همسر و دو دخترم اینجا هستم. بعد از حدود ۳ تا ۴ ماه از اقامتمان، چند صنف درسی برای کودکان فراهم کردند و چند بازیچه به آنها دادند تا حواسشان پرت شود. مکتب درستی اینجا وجود ندارد.»

او معتقد است که استرس باعث ایجاد مشکلات صحی برای پناهجویان در کمپ شده است. سروری می‌گوید: «تنها سفری که تا به حال داشته ایم، رفت و آمد به شفاخانه بوده است. یک مرد در اینجا دچار حمله قلبی شد؛ حمله آنقدر شدید بود که مستقیماً برای عمل جراحی به ایالات متحده فرستاده شد. علت آن استرس بود. تعدادی از خانم‌ها در اینجا سقط جنین داشتند که ناشی از استرس بود.»

انجنیر عارف می‌گوید که درخواست وی برای ویزای مخصوص مهاجرت هنوز در حال بررسی است، اما «هیچ چیزی در مورد پرونده ام معلوم نیست.» به او گفته شده است که ایالات متحده در حال کار روی مهاجرت او و خانواده اش به کشور ثالثی است که در آن نزدیکانی دارد، اما همچنان منتظر است تا در مورد آن بیشتر بشنود.

محمد عارف سروری، نخستین رئیس امنیت ملی افغانستان در زمان حکومت حامد کرزی بود. او برای مدتی والی پنجشیر نیز بوده است.

طالبان کشتار مردم ملکی در بلخاب را رد کرده اند اما کمیسیون حقوق بشر در کنار سازمان عفو بین الملل، دیده‌بان حقوق بشر و گزارشگر ویژه حقوق بشرسازمان ملل برای افغانستان گزارش‌های نشر شده از بلخاب را تایید می‌کند.

این کمیسیون که از سوی طالبان لغو گردیده است، در بیانیه‌اش روز سه شنبه نوشت: «گزارش‌ها و شواهد موجود نشان می‌دهد که گروه طالبان، در ولسوالی بلخاب ولایت سرپل، شماری از افراد ملکی را تیر باران کرده، تعدادی از خانه‌های مردم ملکی و بی‌دفاع محل را به آتش کشیده، اسیران و افراد تسلیم‌شده را به‌قتل رسانده اند.»

این سازمان می‌افزاید که حملات هوایی طالبان بر اماکن غیرنظامی باعث آوارگی مردم محلی شده است. همچنان، طالبان «خطوط تیلفونی و انترنت را قطع کرده و راه‌های مواصلاتی بر این ولسوالی را مسدود ساخته است.»

سازمان‌های حقوق بشری با انتقاد از طالبان می‌گویند که با جلوگیری از ورود خبرنگاران و ناظران حقوق بشر مانع از انتشار اطلاعات واقعی در باره حوادث و رفتار این گروه در بلخاب شده است.

ظاهراً، گزارش‌های اخیر سازمان‌های بین المللی مانند صندوق نجات کودکان، در مورد تلف شدن کودکان در اثر گرسنگی و وضعیت بد بشری در جنوب شرق افغانستان به دنبال زلزله اخیر، باعث شده است که دستیاران بایدن گفتگو با حکومت طالبان را برای دسترسی آن به بخشی از ذخایر ارزی مسدود شده بانک مرکزی آغاز کنند.

به نقل از واشنگتن پست، مقامات امریکایی در مذاکره با طالبان سازوکاری را مطرح کرده اند که مامورین و متخصصین بانک مرکزی افغانستان با استفاده از این ذخایر ارزی، ثبات و رونق را به اقتصاد افغانستان باز گردانند.

ظاهراً، تمهیداتی در نظر گرفته خواهد شد که طالبان از ذخایر ارزی برای مقاصد دیگر استفاده کرده نتوانند.

دو منبع مطلع به واشنگتن پست گفت که یک گزینه ایجاد یک صندوق مالی مستقل برای مدیریت پول‌های بانک مرکزی افغانستان در امریکا است.

کاخ سفید در ماه فبروری اعلام کرد که نیمی از هفت میلیارد دالر ذخایر بانک مرکزی افغانستان به خانواده‌های قربانیان یازده سپتامبر اختصاص داده خواهد شد. حکومت بایدن می‌گوید که هدف از مسدود کردن ذخایر ارزی جلوگیری از دسترسی طالبان به این منبع پولی بوده است.

حکومت بایدن امیدوار بود که با اعمال فشارهای مالی، طالبان را مجبور کند که تن به خواسته های امریکا در مورد تامین حقوق زنان و تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان بدهد. اما آن طور که واشنگتن پست می‌گوید، طالبان اعتنایی به فشارها و مطالبات امریکا نکرده اند.