رافائلو پنتوچی و الکساندروس پیترسون در فارن پالیسی نوشتند که در گذشته، پاسخ چین به تهدیدهای امنیتی از ناحیه افغانستان تقویت امنیت سرحدات و جلوگیری از رخنه جنگجویان ایغوری به خاکش بوده است.
آنها میافزایند: «چین همیشه خود را میزبان بحثها مطرح ساخته اما از ایفای نقش میانجی حذر کرده است. به بیان دیگر، چین میخواهد در قضیه[افغانستان] حضور داشته باشد، اما نمیخواهد به عنوان یک بازیگرکلیدی با دیگر بازیگران تعامل کرده و آنان را مجبور کند که مسایل خود را در رابطه[ به افغانستان] حل کنند.»
از نظر آنها، چین علاقهای به درگیر شدن در سیاست و مشکلات افغانستان ندارد و «تصمیم استراتژیکش این است که همچنان از حاشیه وضعیت را نظاره کند.»
چین پس ازمشاهده اولین نشانه های خروج امریکا از افغانستان در سال ۲۰۱۲ سیاست فعالتری را در افغانستان در پیش گرفت. از یکسو، روابط خود را با حکومت مرکزی افغانستان تقویت کرد و از جانب دیگر روابطش را با طالبان گسترش داد که به گفته نویسندگان، در مناطق تحت کنترول شان تعداد زیادی از جنگجویان مسلمان ایغور حضور داشتند.
با این که چین در دولت پیشین و دولت طالبان ثبات افغانستان را مهمترین گزینه برای دفع تهدیدهای امنیتی برای خود به حساب آورده است، اما از نظر نویسندگان، چین حاضر نشده است طالبان را به رسمیت بشناسد. تحلیلگران چینی به فارن پالیسی گفتند که چین امیدی به تشکیل حکومت فراگیر توسط طالبان در افغانستان ندارد و وقوع بی ثباتی را در این کشور پیشبینی میکند.
پس از تسلط طالبان بر افغانستان، حکومتهای چین و پاکستان روی پیوستن افغانستان به پروژه راه و کمربند، و مشخصاً دهلیز اقتصادی چین و پاکستان صحبت کرده اند. اما، پنتوچی و پیترسون میگویند که نگاه چین به افغانستان هنوز هم امنیتی محور و معطوف به جلوگیری از حملات جنگجویان ایغوری به چین است.
از نظر آنها، مقامات و سرمایه گذاران چینی از اهمیت بازار و گسترش داد و ستد تجاری با افغانستان بارها سخن گفته اند، اما در عمل اتفاق خاصی در روابط دو کشور رخ نداده است. تا هنوز از سرمایه گذاری ملموس چین در افغانستان خبری نیست و صادرات افغانستان به چین به جلغوزه محدود است. تاجران افغان ویزه چین را دریافت کرده نمیتوانند.
