برنا، خبرگزاری دولتی ایران از درگیری طالبان با نیروهای ایران در منطقه مرزی تایباد خبر داد. به گزارش این رسانه، طالبان به موتر گشت نیروهای مرزی ایران در تایباد حمله کردند و گفته میشود یک سرباز ایرانی کشته شده است. مقامهای ایران و طالبان تاکنون در این مورد ابراز نظر نکردهاند.
در صورت تائید تلفات، این دومین سرباز ایرانی است که به دست طالبان کشته میشود.
منابع افغانستان اینترنشنال از ولایت نیمروز، روز چهارشنبه ۸ سرطان تائید کردند که یک جنگجوی طالبان با "لباس شخصی" بر مرزبان ایرانی شلیک کرد و یک نفر کشته شد.
پس از آن وزارت خارجه ایران در واکنشی از طالبان خواست عوامل حمله را شناسایی و مجازات کند.
وزارت خارجه ایران گفته بود «اتفاقات رخ داده در مرز ایران با افغانستان ناشی از عدم توجه و توجیه نیروهای مرزبانی افغانستان به خطوط مرزی و بینالمللی دو کشور است.»
رسانههای ایران روز چهارشنبه ۱۹ اسد گزارش دادهاند که «درگیری مرزی ایران و طالبان در ساعات گذشته بازهم به وقوع پیوست و به نظر می رسد بار دیگر عدم توجیه نیروهای طالبان و عدم اشراف آنها بر خطوط مرزی تکرار شده است.»
احمد رشید، نویسنده مشهور پاکستانی میگوید که طالبان نه تنها باورهای مذهبی افراطی خود را تغییر نداده اند بلکه در مقایسه با زمان اول حکومت خود، در پیروی از این باورها «خشنتر» شده اند. آقای رشید میافزاید که طالبان آموزش دختران را تهدید مستقیم به ایوئولوژی و هژمونی خود میدانند.
آقای رشید در مصاحبه با رادیوی ملی امریکا یا انپیآر میگوید که موج اول طالبان «از دنیا بی خبر بودند و سیاست نمیدانستند». به گفته او تنها چیزی که طالبان در زمان حکومت اول خود به آن علاقه داشتند، وادار کردن مردم به پذیرفتن تفسیر این گروه از اسلام بود.
آقای رشید میگوید: «طالبان اکنون نیز همان آجندا را تعقیب میکنند اما با یک تفاوت که حالا خشنتر شده اند.»
او میافزاید که طالبان اکنون تلاش میکنند تا از ایجاد «شورش» در کابل جلوگیری کنند و مانع نشر خبرهای جنبشهای ضد این گروه در تلویزیونهای افغانستان شوند.
احمد رشید، نویسنده کتاب مشهور «طالبان» مقدمه تازهای بر این کتاب نوشته و در آن گفته است: «تا زمانی که طالبان آماده تعدیل سیاستهای خود نشده و به یک گروه مردمدوستانه مبدل نشوند، افغانستان برای سالها مرکز ناآرامیها و آشفتگیها در آسیای مرکزی باقی خواهد ماند.»
او در پاسخ به سوال خبرنگار رادیوی ملی امریکا مبنی بر این که آیا این گروه آماده تعدیل در سیاستهای خود شده است، میگوید: «کاملاً رک و راست بگویم، متأسفانه، در حال حاضر، نه. تا زمانی که آنها منابع درآمد داشته باشند، میتوانند هزاران جوان را مسلح کرده و آماده برای جنگ نگه دارند. آنها باورهای ایدئولوژیک خود را تغییر نداده اند. باورهای مذهبی آنها بسیار افراطی است و برای اکثر افغانها، به ویژه افغانهای اقوام دیگر، قابل قبول نیست.»
آقای رشید، وضعیت افغانستان را «بسیار ناامیدکننده» میداند و میگوید: «چیزی که طالبان قرار نیست انجام دهند، این است که تحت فشار غرب قرار بگیرند و مثلاً به تحصیل دختران یا مواردی از این دست اجازه دهند.»
به گفته این نویسنده مشهور پاکستانی، طالبان آموزش دختران را «تهدیدی مستقیم برای ایدئولوژی و کنترول هژمونیک خود» بر اوضاع میدانند.
آقای رشید در بخش دیگر مصاحبهاش کشته شدن ایمن الظواهری، رهبر القاعده در کابل را «فاجعه روابط عمومی» برای طالبان میداند اما میافزاید که القاعده همیشه رابطه نزدیکی با طالبان داشته است.
به گفته او، حضور رهبر القاعده در افغانستان «به رسمیت شناختن حکومت طالبان» را برای سازمان ملل، امریکاییها و اروپاییها «بسیار دشوار» کرده است.
پیش از این، جک سالیوان، مشاور امنیت ملی کاخ سفید گفته بود که اعضای ارشد شبکه حقانی از حضور رهبر القاعده در افغانستان آگاه بوده اما برخی رهبران ارشد طالبان از این امر اطلاعی نداشتند.
آقای رشید در پاسخ به سوال خبرنگار رادیوی ملی امریکا که آیا حضور رهبر القاعده در کابل باعث ایجاد اختلاف میان شبکه حقانی و طالبان حوزه قندهار خواهد شد، میگوید که حضور ایمن الظواهری در کابل شبیه میزبانی ملا عمر از اسامه بن لادن در قندهار در سال ۱۹۹۶ بود.
او می گوید: «بسیاری از رهبران طالبان آن زمان به شدت با حضور اسامه بن لادن مخالف بودند. اما به ملا عمر اجازه دادند. زیرا او رهبر طالبان بود.»
به گفته احمد رشید، برخی از طالبان تندروتر، مانند شبکه حقانی، از افراط گرایان و تروریستهای کشورهای دیگر حمایت میکنند. او میافزاید که این امر باعث ایجاد اختلاف و تفرقه در میان طالبان خواهد شد اما منجر به هرج و مرج یا ناآرامی در درون طالبان نخواهد شد، زیرا به گفته او «طالبان بسیار منضبط» هستند.
موسسه بینالمللی حمایت از کودکان میگوید که در یک سال سلطه طالبان بر افغانستان، زندگی دختران «درهم شکسته» است. به اساس گزارش جدید این موسسه، دختران همچنین از جامعه طرد شده و با گرسنگی رها شده اند. همچنین ۲۶ درصد دختران در مقایسه با ۱۶ درصد پسران علائم افسردگی دارند.
گزارش موسسه مذکور نشان میدهد که به دلیل بحران اقتصادی، خشکسالی شدید و محدودیتهای وضع شده از سوی طالبان، ۹۷ درصد خانوادهها نمیتوانند برای فرزندانشان غذای کافی فراهم کنند. تقریباً ۸۰ درصد کودکان گفته اند که در ۳۰ روز گذشته گرسنه خوابیده اند. در گزارش این موسسه، شمار دخترانی که گرسنه به بستر خواب رفته اند، دوبرابر پسران گزارش شده است.
در بخشی از گزارش موسسه حمایت از کودکان آمده است: «کمبود غذا پیامدهای مخربی بر سلامت کودکان دارد و آینده آنها را تهدید میکند.»
این موسسه می گوید که از هر ۱۰ دختر ۹ نفر گفته اند که وعدههای غذایی آنها در سال گذشته کاهش یافته است.
بر اساس گزارش این موسسه، دختران افغان به دلیل فقر و گرسنگی «انرژی کافی برای درس خواندن، بازی و کار» ندارند.
بحران اقتصادی خطرات جدی بر سلامت روانی دختران دارد. گزارش موسسه حمایت از کودکان نشان میدهد که ۲۶ درصد دختران در مقایسه با ۱۶ درصد پسران علائم افسردگی دارند. گزارش میافزاید: «۲۷ درصد دختران نیز در مقایسه با ۱۸ درصد پسران علائم اضطراب دارند.»
برخی دختران به این موسسه گفته اند که به دلیل نگرانی و دیدن خوابهای بد، مشکل خوابیدن دارند. آنها همچنین گفته اند که از بسیاری از فعالیتهایی که آنها را خوشحال میکرد، مانند گذراندن وقت با اقوام و دوستان، رفتن به پارک ها و مغازه ها، محروم شده اند.
دختران در مصاحبه با موسسه حمایت از کودکان گفته اند از این که دیگر نمیتوانند به مکتب بروند «ناامید و عصبانی» اند.
بر اساس گزارش این موسسه بیش از ۴۵ درصد از دختران در مقایسه با ۲۰ درصد پسران چالشهای اقتصادی، ممنوعیت طالبان و نگرشهای جامعه را به عنوان موانع اصلی مانع آموزش میدانند.
پریشاد، نام مستعار یک دختر ۱۵ ساله است که در شمال افغانستان زندگی میکند. او به موسسه حمایت از کودکان گفته است که پدر و مادرش توانایی تامین هزینههای غذایی آنها را ندارند.
او میگوید: «بعضی روزها پدرم نمیتواند غذا بیاورد. برادرانم نیمه شب از خواب بیدار میشوند و برای غذا گریه میکنند. من نان نمی خورم و سهم خود را برای برادران و خواهرانم ذخیره میکنم.»
موسسه مذکور همچنین می گوید که وضعیت بد اقتصادی باعث افزایش ازدواج کودکان شده است. به اساس گزارش این موسسه، از میان کودکانی که در سال گذشته برای بهبود وضعیت مالی خانواده خواسته شده ازدواج کنند، ۸۸ درصد دختر بوده اند.
کریس نیامندی، رئیس موسسه حمایت از کودکان در افغانستان میگوید: «زندگی برای کودکان در افغانستان وخیم است. کودکان گرسنه به رختخواب میروند. آنها خسته و بیحال هستند، نمیتوانند مانند گذشته بازی و مطالعه کنند.»
او گفت: «دختران بیشترین وخامت اوضاع را تحمل میکنند. آنها وعده های غذایی بیشتری را از دست میدهند، از انزوا و پریشانی عاطفی رنج میبرند و در حالی که پسران به مکتب می روند، دختران در خانه می مانند. این یک بحران انسانی و یک فاجعه حقوق کودک است.»
پولیس ایالت نیومکزیکوی امریکا یک مرد ۵۱ ساله افغان را به اتهام قتل دو مسلمان در شهر آلبوکُرکی این ایالت بازداشت کرد. محمد سید متهم به قتل دو پاکستانی به نامهای آفتاب حسین و محمد افضل حسین شده است. مقامات پولیس این شهر گفته اند که محمد سید همچنین مظنون به قتل دو نفر دیگر است.
به گزارش استوشیتد پرس، پولیس شهر آلبوکرکی محمد سید را روز دوشنبه بازداشت کرد و او روز سهشنبه، ۱۸ اسد به صورت رسمی به قتل آفتاب حسین و محمد افضل حسین، اهل پاکستان متهم شد.
هارولد مدینا، رئیس پولیس شهر مذکور گفت که پولیس موتر فردی را که گمان میرود در یکی از قتلهای شهر نیومکزیکو دست داشته، ردیابی کرد.
او گفت: «راننده بازداشت شد و او مظنون اصلی ما برای قتل است.»
پولیس آلبوکرکی میگوید که جامعه مسلمان این شهر اطلاعاتی در اختیار آنها قرار داده که با استفاده از این اطلاعات محمد سید را بازداشت کرده اند.
در همین حال، پولیس این شهر در حالی که میگوید انگیزه اصلی این قتلها هنوز مشخص نشده اما میافزاید که فرد متهم به این دو قتل، «تا حدی» با قربانیان شناخت داشته است و ممکن اختلافات شخصی باعث قتل شده باشد.
در بیانیه پولیس آمده است که پولیس «با استفاده از گلولههای کشف شده در صحنه، این دو قتل را به مهم مرتبط میداند.» به گفته پولیس شهر آلبوکرکی، از خانه محمد سید در کنار سایر شواهد، یک اسلحه نیز کشف شده است.
در ۹ ماه گذشته چهار مسلمان در ایالت نیومکزیکوی امریکا به قتل رسیدند.
پیش از این، فرماندار نیومکزیکو این رویدادهای امنیتی را به عنوان "قتلهای هدفمند" توصیف کرده بود.
میشل لوجان گریشام، فرماندار نیومکزیکو، در توییتی نوشته است که قتل هدفمند ساکنان مسلمان آلبوکرکی باعث برانگیختن خشم او شده و کاملاً غیرقابل تحمل است.
پولیس پیش از این گفته بود "احتمال زیادی" وجود دارد که مرگ این دو نفر با قتل یک مهاجر افغان در ماه نوامبر ربط داشته باشد.
منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که طالبان به مهمانداران زن شرکت هوایی آریانا دستور داده اند که حق بازگشت به کار را ندارند. این مهمانداران از ماه حمل شامل برنامه پرواز این شرکت نبوده و هواپیماهای آریانا بدون خدمه زن پرواز میکند.
طالبان در گذشته بیکار کردن کارمندان زن در ادارات دولتی را انکار کرده اند. اما، بنا به اطلاعات به دست آمده، مقامات آریانا به طور «شفاهی» به این مهمانداران گفته اند که نیازی به آنان نیست.
این کارمندان برای مدتی خیلی کوتاه، با یونیفورم کاملا پوشیده و مورد تایید طالبان، توانستند کار کنند. اما، حالا فقط ۲ بار در ماه حاضری را امضا کرده و مبلغ ناچیز ۵ هزار افغانی، بدون این که کاری انجام دهند، ماهانه به عنوان معاش دریافت میکنند.
با خانه نشینی اجباری این مهمانداران، مسافران زن در پروازهای شرکت هوایی آریانا از کمک خدمه زن، به خصوص در مواقع اضطراری، محروم خواهند شد.
آریانا نخستین اداره دولتی نیست که کارمندان زن به اجبار از سوی طالبان از کار محروم شده اند. پیش از این، طالبان از کارمندان زن در وزارت مالیه خواستند که به جای خود مردان خانواده شان را برای کار بفرستند.
وزارت مالیه طالبان در اعلامیهای گفته است که برای کاهش فشار کار، از کارمندان زن خواسته است که یک مرد از اعضای خانواده خود را «جانشین» معرفی کنند.
لایحهای با حمایت نمایندگان جمهوریخواه و دموکرات سه شنبه به کانگرس امریکا تقدیم شد که در صورت تصویب، وضعیت مبهم اقامت افغانهای تخلیه شده در امریکا روشن خواهد شد. این لایحه به این پناهندگان تازه وارد اجازه میدهد که بعد از ۱ یا ۲ سال برای اقامت دایم در امریکا درخواست بدهند.
ایمی کلوبوچار، سناتور ارشد دموکرات و یکی از تهیه کنندگان این لایحه، دربیانیهای گفت: «فرصت دادن به همکاران افغان ما برای درخواست اقامت دایم، اقدامی درست و به جا است.»
او افزود: «این لایحه مورد حمایت دو حزب، موقعیت حقوقی افغانهایی را که تازه به امریکا آمده اند، مشخص خواهد ساخت؛ آنها شایسته آغاز یک زندگی جدید در امریکا اند. ما به دوستان افغان خود کمک میکنیم که ثبات، فرصت و اجتماع خود را در خانه جدید شان بیابند.»
بعد از سقوط کابل در سال پیش، بیش از ۷۰ هزار افغان توسط ایالات متحده از افغانستان بیرون شده و با ویزه ۲ ساله بشردوستانه در امریکا زندگی میکنند.
سازمانهای حامی مهاجرین در امریکا نسبت به آینده حقوقی آنان نگران بودند و در همکاری با دیگر حامیان این پناهندگان با کانگرس لابی کردند تا با تصویب قانونی، راهی برای اقامت دایم آنان در امریکا پیدا کنند.