شماری از زنان معترض در کابل میگویند که آنها برای مطالبه حقوق اساسیشان حتی حق راهپیمایی و اعتراض را ندارند. این گروه از زنان معترض با شعار «زنان افغانستان در عزای آزادی نشستهاند»، «نان، کار، آزادی»، از سازمانهای بینالمللی خواستهاند که طالبان را به رسمیت نشناسند.
این زنان به افغانستان اینترنشنال گفتند که افغانستان برای زنان به جهنم روی زمین تبدیل شده و آنان وضعیت رقتباری را تجربه میکنند.
آنان میگویند که با گذشت یکسال محرومیت دختران از تحصیل، هیچ نهاد بینالمللی برای باز شدن مکاتب دختران کار عملی انجام نداده است.
این زنان با دیگر شعارهایی چون « صدای ما را در سازمان ملل از یاد نبرید» و « جهان ما را در این فاجعه تنها نگذارد» از جامعه جهانی خواستند که برای بازگشایی مکاتب دختران و دسترسی آنان به حقوق ابتدایی تحصیل و کار ، به طالبان فشار بیاورند.
طالبان از زمان تسلط بر افغانستان با سلب آزادیهای مدنی و حق کار و تحصیل محدودیتهای روزافزونی را بر زنان وضع کردهاند.
در طی یک سال گذشته نهادهای حقوق بشری و جامعه بینالمللی به صورت مکرر خواستار بازگشایی مکاتب دخترانه شدهاند.
زنان معترض کابل از یک سال گذشته در اعتراضات خیابانی پیاپی خواستار رفع محدودیتهای طالبان بر زنان شدهاند.
طالبان در پاسخ به این اعتراضات با خشونت و دستگیری زنان معترض به صورت پیوسته این اعتراضات را سرکوب کردهاند.
پس از سرکوب و خشونت گسترده علیه زنان معترض بسیاری از آنان با راهاندازی گردهماییهای زیرزمینی خواستار توجه جامعه جهانی به وضعیت زنان زیر سلطه طالبان شدهاند.
علیرغم فشارهای بینالمللی طالبان در اقداماتی واپسگرایانه نه تنها به این درخواستها هیچ پاسخ مثبتی نشان ندادهاند بلکه افرادی را که موافق آموزش دختران بودهاند از سمتهای رسمی برکنار کردهاند و چهرههای افراطی مخالف با آموزش دختران را جایگزین کردهاند.
طبق برآورد آژانس حمایت از کودکان سازمان ملل افغانستان ۵.۴ میلیارد دالر را به دلیل متوقف کردن دختران از تحصیل در سطح متوسط از دست خواهد داد.
این نهاد هشدار داد که طالبان با جلوگیری از به پایان رساندن تحصیلات و ورود زنان جوان به بازار کار، جمعیت شاغل آینده را کاهش میدهد.
