پس از گفتگو با جنرال عاصم منیر؛ فرمانده سنتکام از مرز پاکستان و افغانستان بازدید می‌کند

این رسانه طالبان نوشته است که آقای کلرک این اظهارات را در دیدار با علی خان احمدی، رئیس امور شهدا و معلولان طالبان در بامیان بیان کرده است.

در گزارش باختر آمده است: «بنیامین کلرک، مسئول حقوق بشر دفتر یوناما اظهار داشت که بررسی‌های آنان نشان می‌دهد که هیچ‌گونه قضایای ضد حقوق بشری در این ولایت رخ نداده است.»

دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان تاکنون در این مورد اظهار نظر نکرده است.

نقض حقوق بشر در بامیان

این در حالی است که در ماه‌های گذشته چندین مورد نقض حقوق بشر از سوی طالبان در بامیان گزارش شده است.

حدود یک ماه پیش، طالبان یک پسر و دختر را به اتهام رابطه قبل از ازدواج در ورزشگاه «شهید مزاری» در بامیان شلاق زدند.

در ماه حمل امسال نیز، ده زن معترض را که خواستار بازگشایی مکاتب دخترانه شده بودند، بازداشت کردند.

از سوی دیگر، طالبان دفتر ساحوی کمیسیون حقوق بشر افغانستان را نیز به پایگاه نظامی بدل کرده و از زیرزمینی‌های آن به عنوان «شکنجه‌گاه» زندانیان کار می‌گیرد.

افزون بر این‌ها، در ماه‌های گذشته گزارش‌هایی مبنی‌بر کوچ اجباری مغاره‌نشین‌ها در بامیان منتشر شده است.

در کنار این، در ماه میزان امسال زنی به نام حلیمه در مرکز بامیان از سوی افرادناشناس کشته شد. با وجود واکنش‌های گسترده به این قتل، تا هنوز عامل آن مشخص نیست.

نقض‌های حقوق بشر از سوی طالبان در بامیان در این موارد خلاصه نمی‌شود، با این وجود رسانه این گروه به نقل از مسئول حقوق بشر دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان، گفته است که هیچ قضیه‌ ضد حقوق بشری در این ولایت صورت نگرفته است.

جیونیوز به نقل از مقامات پاکستانی گزارش داده که درگیری‌ها بین نیروهای طالبان و نظامیان پاکستان پس از مداخله «نیروهای افغان» در جریان تعمیر حصار در بخش شیخ لعل محمد در مرز رخ داده است.

پیشتر، منابع محلی به افغانستان اینترنشنال گفتند که این درگیری در منطقه شیرو اوبه ولسوالی اسپین‌بولدک ولایت قندهار رخ داده است. به گفته منابع، درگیری پس از آن آغاز شد که طالبان قصد داشتند در این منطقه دست به اعمار تاسیسات بزنند.

مقامات پاکستانی گفته‌اند که نیروهای مرزی این کشور پاسخ مناسبی به گلوله‌باران طالبان داده‌اند.

به گفته مقامات محلی، منطقه مرزی پس از درگیری تخلیه شده و وضعیت اضطراری در آن اعلام شده است.

مقامات طالبان در مورد تلفات این درگیری و همچنین دلیل این نبرد مرزی اظهار نظر نکرده‌اند.

مقامات اداری بلوچستان از همه غیرنظامیان ساکن در نزدیکی مناطق مرزی چمن (جاده مال، جاده بغرا، کنارگذر و جاده مرزی) خواسته که فوراً منطقه را ترک کنند.

در یک هفته اخیر این دومین بار است که نیروهای طالبان و نظامیان پاکستان با استفاده از سلاح‌های سنگین در اسپین بولدک قندهار درگیر شدند.

در حمله هفته گذشته، شش نفر کشته و ۱۷ تن دیگر زخمی شدند.

در بیانیه‌ای که از سوی اداره روابط عامه امور داخلی پاکستان به نشر رسیده، آمده است «سربازان پاکستان در مرز پاسخی مناسب و البته سنجیده در برابر تجاوزهای نامطلوب ارائه کردند، اما از هدف قرار دادن غیرنظامیان بی گناه در منطقه اجتناب کردند.»

در این بیانیه آمده است که نیروهای مرزی پاکستان نیز با مقامات افغان در کابل تماس گرفته‌اند تا بر شدت اوضاع تاکید کنند و خواستار اقدام جدی برای جلوگیری از تکرار این حادثه در آینده شده‌اند.

تاکنون زمان خروج طالبان قندهاری از هلمند مشخص نیست و طالبان به صورت رسمی در این زمینه اظهار نظر نکرده‌اند.

ویدیوهایی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده کاروان طالبان را نشان می‌دهد. برخی افراد طالبان در این ویدیوها از نارضایتی بین گروهی سخن می‌گویند.

از سوی دیگر، فرماندهان محلی طالبان در نوارهای صوتی به افغانستان اینترنشنال رسیده می‌گویند که طالبان قندهاری که شمار آنها به صدها تن می‌رسد مربوط به لوا یا قول‌اردوی زرقاوی در ولسوالی سنگین بودند و به دلیل نارضایتی پایگاه‌ها را ترک کردند.

فرماندهان طالبان می‌گویند که طالبان هلمندی به بهانه‌های مختلف طالبان قندهاری را زندانی کرده‌اند و آنها برخی را با «زور» از زندان بیرون کرده‌اند.

این فرماندهان ناراضی از برخورد دوگانه مقامات محلی هلمند با طالبان قندهاری شکایت می‌کنند.

در این نوارهای صوتی، یکی از فرمانده محلی طالبان به فرمانده دیگر طالبان می‌گوید که طالبان هلمندی خرج و مصارف طالبان قندهاری را فراهم نمی‌کرد و به بهانه‌های مختلف طالبان قندهاری را از تشکیل خارج می‌کردند.

شماری نیروهای طالبان که از هلمند بیرون شدن آمار دقیقی در دسترس نیست.

یک فرمانده طالبان می‌گوید بیش از ۱۳۷۰ طالب قندهاری با دو صد رنجر از هلمند خارج شدند.

در عین حال، فرمانده دیگر طالبان می‌گوید که نزدیک به شش هزار طالب قندهاری با دو یا سه صد رنجر از هلمند خارج و به طرف قندهار حرکت کردند.

شفاخانه ابن سینا یکی از بزرگ‌ترین شفاخانه‌های کابل است و بسیاری از افراد معتاد به مواد مخدر در چند ماه گذشته توسط طالبان جمع‌آوری و به این مرکز منتقل شده‌اند.

در حال حاضر شمار زیادی از افراد معتاد در شفاخانه هزار بستر ابن سینا نگهداری می‌شوند که به نوشته رسانه ترکی از نبود امکانات شاکی‌اند.

یک معتاد که ۲۰ روز شده در این شفاخانه بستری است گفته یک پتو دارم. شب‌ها هوا سرد است. از شر شپش در امان نیستیم و هیچ‌ دارویی هم به ما نمی‌دهند.

معتادی دیگر که حدود یک ماه شده به شفاخانه ابن سینا منتقل شده هم می‌گوید حمام‌ همه روزه باز است، اما آب گرم نداریم. ماهانه فقط یک بار امکان استفاده از آب گرم است.

طالبان کشت، فروش و قاچاق مواد مخدر را ممنوع کرده‌اند. اما با این حال افغانستان همچنان بزرگترین تولید کننده مواد مخدر است.

شفاخانه ابن سینا در شرق کابل موقعیت دارد و زمانی پایگاه نیروهای نظامی خارجی بود.

با تسلط طالبان بر افغانستان این شفاخانه نیز همانند دیگر مراکز درمانی دچار بحران شد.

عبدالناصر منقد، مسئول بیمارستان ابن سینا به خبرگزاری آناتولی گفته تعداد پرسنل خود را از ۵۰۰ به ۳۶۰ نفر کاهش دادیم، چون حدود سه ماه است که به دلیل مشکلات اقتصادی نتوانستیم حقوق کارمندان را پرداخت کنیم.

نیل ترنر، رئیس شورای پناهندگان ناروی در خبرنامه‌ای گفته است که این بی‌جاشدگان در سرمای زمستان با کمبود مواد غذایی برای کودکان و بی‌سرپناهی رو به رو هستند.

سال‌ها ناامنی و خشکسالی‌های چند سال اخیر، هزاران خانواده را مجبور کرده است که خانه‌های خود را در مناطق روستایی بادغیس ترک کنند و به دنبال حمایت‌های ایمنی و بشردوستانه در شهرها باشند.

آنها با اتکا به کمک‌های بشردوستانه و کارگری، در حومه شهر زندگی کرده‌اند.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، مقامات این گروه در بادغیس دستور داده‌اند که این بی‌جاشدگان حومه‌نشین به خانه‌های اصلی خود بازگردند و شهرک‌ها و پناهگاه‌های خود را ترک کنند.

آقای ترنر می‌گوید که مقامات طالبان باید بدانند که آنها در قبال مردم مسئولیت دارند. او افزوده که مقامات طالبان باید اطمینان حاصل کنند که خانواده‌ها قبل از انجام هر گونه اخراج از خانه‌هایشان سرپناه دارند و می‌توانند از خود محافظت کنند. او همچنان گفته که باید به کسانی که قبلا از خانه‌هایشان بیرون شده‌اند کمک صورت بگیرد.

شورای پناهندگان ناروی می‌گوید که این افراد در حالی از خانه‌های خود بیرون شده‌اند که بسیاری از آن‌ها در روستاهای اصلی خود خانه ندارند و در شرایط اقتصادی کنونی، کار و زندگی در آنجا برایشان دشوار خواهد بود.