وزیر خارجه ایران: گسترش تروریسم و مواد مخدر از افغانستان تهدیدی برای کشورهای منطقه است

وزیران خارجه این ۱۲ کشور گفته‌اند که این تصمیم "بی‌پروا و خطرناک طالبان" میلیون‌ها شهروند نیازمند کمک را در خطر قرار می‌دهد.

در بیانیه آمده است: "دستور بی‌پروا و خطرناک طالبان که کارمندان زن سازمان‌های غیردولتی داخلی و بین‌المللی را از کار منع کرده، میلیون‌ها شهروند نیازمند کمک‌های بشردوستانه را در معرض خطر قرار می‌دهند."

براساس این بیانیه، زنان هسته مرکزی عملیات کمک‌های بشردوستانه را تشکیل می‌دهند و تا زمانی که آنان در ارایه کمک‌ها سهیم نباشند، نهادهای غیر دولتی نمی‌توانند به آسیب پذیرترین قشر جامعه کمک کنند.

بیانیه افزوده است که طالبان با ادامه "تحقیر حقوق، آزادی‌ها و رفاه مردم افغانستان" به ویژه زنان، بی‌میلی این گروه را در روابط با جامعه جهانی را نشان می‌دهد.

این کشورها هچنین گفته‌اند که از خواست مردم افغانستان برای بازگشت زنان و دختران به کار، دانشگاه و مکتب حمایت می‌کنند.

در بیانیه آمده است که طالبان باید به حقوق سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زنان افغانستان احترام بگذارند.

دستور اخراج زنان از کار در نهادهای غیر دولتی، واکنش‌های گسترده جهانی را به دنبال داشته است.

اما طالبان تاکنون انعطافی نشان نداده است.

امضاکنندگان بیانیه که مارتین گریفیتس، معاون سرمنشی سازمان ملل یکی از آنها است، از طالبان خواستند تا تصمیم خود را لغو کند.

آنها گفتند: ««بازداشتن زنان از کار های بشردوستانه پیامدهای فوری و خطرناکی برای زندگی تمام افغان ها دارد. از همین حال، برخی از برنامه های خیلی عاجل مهم به علت کمبود کارمندان زن موقتا متوقف شده است.»

در بیانیه آمده است: «ما نمی‌توانیم از محدودیت‌های کاری چشم بپوشیم. ما به برنامه‌های حیاتی خود ادامه می‌دهیم، اما پیش‌بینی می‌کنیم که بسیاری از فعالیت‌ها ما متوقف می‌شود زیرا نمی‌توانیم بدون کارمند زن کمک‌های بشردوستانه را به صورت اصولی توزیع کنیم.»

روز یکشنبه ۴ سازمان بزرگ کمک رسان اعلام کردند که فعالیت‌های خود را به دلیل ممنوعیت کار زنان در این موسسات متوقف کردند. با این حال، طالبان کرده است که اگر سازمان های داخلی و بین المللی این ممنوعیت را نادیده بگیرند، مجوز فعالیت شان در افغانستان را لغو می‌کند.

در بیانیه سازمان ملل آمده است که کار زنان در سازمان‌های غیردولتی زمانی منع می‌شود «که بیش از ۲۸ میلیون نفر در افغانستان برای ادامه حیات خود نیازمند کمک است زیرا این کشور با خطر قحطی، زوال اقتصادی، فقر همه‌جانبه و زمستان بی‌رحم روبرو است.»

این گروه عکس‌هایی از اعتراض خود در یک مکان سربسته را همراه با شعارهایی نشر کرده است. در یکی از این شعارها آمده است که «جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو حق زندگی دارد». معترضان می‌گویند که «در افغانستان اعضای رنگین‌کمانی‌های ما بناحق مورد ضرب ‌و شتم فزیکی و روحی قرار می‌گیرند.»

دیده بان حقوق بشر در گزارشی که در ماه دلو سال قبل نشر کرد، گفت که دگرباشان جنسی با حملات و تهدیدهای زیادی رو به رو اند. دو تن از همجنسگرایان افغان به این سازمان گفتند که مورد تجاوز طالبان قرار گرفته‌اند.

به نظر می‌آید دگرباشان معترض که خود را «گروه بازمانده و فراموش‌شده» در افغانستان توصیف می‌کنند، امیدی به بهبود وضعیت‌شان در حکومت طالبان ندارند. این گروه از سازمان‌های بین‌المللی «حامی خانواده‌های رنگین‌کمانی‌ها» خواست تا آنان را «از این جهنم و مرگ تدریجی نجات دهند.»

اخیراً، حکومت سند دست به دستگیری گسترده افغان‌هایی زده است که به طور غیرقانونی وارد پاکستان شدند. به گزارش کمیسیون حقوق بشر، مقامات این ایالت می‌خواهند که «ورود غیرقانونی پناهندگان را مهار کنند.»

دستگیری‌های گسترده باعث شده است که در زندان مرکزی کراچی بیشتر از ظرفیت آن، پناهجویان افغان نگهداری شوند.

این کمیسیون گفت که فقط ۲۵.۸ درصد افغان‌هایی که مصاحبه شدند، وکیل مدافع دارند.

یک زن ۶۵ ساله افغان به کمیسیون حقوق بشر پاکستان گفت که پس از روی کار آمدن طالبان در افغانستان، دسترسی به خدمات صحی بسیار سخت شده است و به همین دلیل برای تداوی به پاکستان آمد.

او گفت که به دیدار داکتر رفت اما بدلیل نداشتن سند هویت همراه با دخترش از طرف پولیس پاکستان دستگیر شدند و حالا هر دو در زندان زنانه کراچی اند.

در گزارش آمده است که ۱۱۱ کودک افغان بین ۱۴ تا ۱۸ ساله در مرکز اصلاح نوجوانان شهر کراچی زندانی هستند. ۹۳ درصد این کودکان برای پیدا کردن کار به پاکستان رفته‌ بودند. این کودکان در چایخانه‌ها، اشغال‌پاکی و کارهای روزمزدی دیگر مصروف بودند.

این شهروندان افغانستان که فقط بدلیل نداشتن سند هویت دستگیر شده‌اند اکنون با متهمان و مجرمین پاکستانی زیر یک سقف نگهداری می‌شوند.

کمیسیون حقوق بشر پاکستان از نهادهای امنیتی و عدلی این کشور خواسته است تا زودتر سرنوشت محبوسان افغان را مشخص کند.

مقاله با اشاره به محدودیت‌های فزاینده طالبان علیه زنان و دختران افغانستان نوشته است که طالبان در شرایطی که با بی‌کفایتی خطر فروپاشی اقتصادی را تسریع کرده‌اند تنها یک جنگ اجتماعی را سرسختانه دنبال می‌کنند.

از نظر نویسنده این مقاله، جنگ کنونی در افغانستان دیگر یک نیروی اعزامی خارجی را هدف قرار نمی‌دهد بلکه جنگ داخلی علیه نیمی از جمعیت افغانستان است، جنگی که در آن زنان هدف و قربانی هستند.

نویسنده مقاله ضمن نکوهش مواضع کشورهای مسلمان، سکوت آنها را کر کننده خوانده و نوشته است در حالی که واکنش‌های بین‌المللی در قبال اقدامات طالبان بی‌نتیجه مانده است کشورهای اسلامی حداقل می‌توانند نسبت به محدودیت‌های واپس‌گرایانه طالبان علیه زنان افغانستان و سوء استفاده از دین با این گروه گفتگو کنند.

شماری از کشورهای اسلامی سیاست‌های طالبان در قبال زنان از جمله ممنوعیت آموزش و کار زنان را محکوم کرده اما طالبان واکنش‌های جهانی را مداخله در امور افغانستان خوانده است.

اخیراً شماری از سازمان‌های امدادی اعلام کردند که با منع کار زنان توسط طالبان این موسسات قادر به ادامه کار در افغانستان نیستند.

برخی مقامات کشورها نیز هشدار دادند که سیاست‌های طالبان روی ادامه کمک‌ها به افغانستان تاثیر منفی می‌گذارد و از طالبان خواسته در سیاست‌های خود تجدید نظر کنند.