رویترز به نقل از طالبان: دست‌کم ۲۰ نفر در اثر انفجار در دروازه وزارت خارجه کشته شدند

این چندمین گفتگوی عصمت‌الله ایرگاشف با جاناتان دیوید هانیک، سفیر امریکا در تاشکند در مورد افغانستان است.

در دیدار قبلی، هر دو مقام بر دستیابی به آشتی ملی در افغانستان تاکید کرده بودند.

در آخرین گفتگو هم در مورد تلاش‌های اوزبیکستان و امریکا برای حل بحران افغانستان تبادل نظر شده است.

تی کلینر، سفیر آلمان در تاشکند در دیدار با آقای ایرگاشف از تلاش‌های اوزبیکستان برای برقراری ثبات در افغانستان قدردانی کرده است.

شاهزاده هری در این گفتگو، پوشش رسانه‌ای بخش‌های کتابش را محکوم کرد و گفت: «بدون شک خطرناک‌ترین دروغی که آنها گفته‌اند این است که من به‌نوعی درباره تعداد افرادی که در افغانستان کشته‌ام به خود می‌بالیدم.»

شاهزاده هری در بخشی کتاب خاطرات خود نوشته است «در حقیقت، شما نمی‌توانید به مردم صدمه بزنید، اگر آنها را به عنوان مردم ببینید. آنها مهره‌های شطرنج بودند که از روی تخته برداشته شده بودند، افراد بد قبل از اینکه افراد خوب را بکشند حذف شدند.»

شاهزاده افزوده که کلمات او خطرناک نیستند، اما بازنمایی نادرست از حرف‌های او بسیار خطرناک است. او همچنین گفت که این اقدام او و خانواده‌اش را به خطر انداخته است.

دوک ساسکس در ادامه گفت: «این واقعا نگران‌کننده و بسیار آزاردهنده است که آنها می‌توانستند از نشر این برداشت اجتناب کنند چرا که آنها [رسانه‌ها] بقیه متن را داشتند.»

او ابراز امیدواری کرد که حالا که کتابش چاپ شده، مردم می‌توانند کل متن را بخوانند.

دوک ساسکس همچنین گفته یکی از دلایلی که او در این مورد در خاطرات خود می‌نویسد این است که می‌خواست در مورد تجربه خود از خدمت در افغانستان صادق باشد و امیدوار است که این فرصت را به دیگر کهنه سربازان بدهد تا بدون شرمندگی همین کار را انجام دهند.

او افزود که تمام هدف او از به اشتراک گذاشتن این جزئیات کاهش "تعداد خودکشی" در میان کهنه سربازان بوده است.

پس از نشر بخش‌های کتاب شاهزاده هری، شماری زیادی از جمله مقامات طالبان واکنش نشان دادند. برخی مقامات طالبان از جمله انس حقانی خطاب به این عضو خاندان سلطنتی بریتانیا گفت که کسانی که او در افغانستان کشته است، مهره‌های شطرنج نبوده بلکه انسان بودند.

تشدید بحران بشری در افغانستان پس از خروج شتابزده امریکا از این کشور آسیب فزاینده‌ای بر سوابق حقوق بشری رئیس جمهور جو بایدن زده است.

در حالی که بایدن بارها گفته که حقوق بشر در سیاست خارجی او نقشی اساسی دارد اما او از تصمیم خود برای خروج نیروهای امریکایی از افغانستان دفاع کرده است.

بایدن در گذشته گفته بود که ایالات متحده مسئولیتی در قبال سرنوشت زنان و دختران در افغانستان ندارد.

او در ماه‌های اخیر تا حد زیادی از صحبت در مورد افغانستان پرهیز کرده است.

اکنون که جمهوری‌خواهان، کنترل مجلس نمایندگان را در دست دارند بررسی این موضوع را در دستور کار خود قرار داده‌اند.

رئیس مجلس نمایندگان امریکا با اشاره به سربازان قربانی در حمله انتحاری میدان هوایی کابل در جریان خروج آشفته امریکا از افغانستان گفت: «سیزده خانواده کسانی که عزیزانشان را در راه خدمت به کشور از دست دادند حق دارند بدانند. اما مهمتر از آن این است که این ملت [مردم امریکا] حق دارد بداند که این اتفاق دیگر هرگز تکرار نشود.»

آقای مک‌کارتی که پس چند دور رای‌گیری توانست ۷ جنوری ریاست مجلس نمایندگان را به دست بگیرد، وعده سپرده تا در دو سال آینده تحقیقات کاملی را روی موضوعات دیگری چون منشا ویروس کووید، اصلاحات در وزارت عدلیه و همچنین مصارف صورت گرفته در دولت بایدن انجام دهد.

کوین مک کارتی در اولین مصاحبه تلویزیونی خود پس از انتخاب به عنوان رئیس مجلس درباره برنامه کاری خود گفت که برای بازگرداندن دولت «تحت کنترل» و بازگرداندن اعتماد به اف‌بی‌آی و وزارت عدلیه انتخاب شده است.

آقای مک‌کارتی همچنین گفته که تفتیش هزینه‌های دولت بایدن نیز از مواردی است که در دستور کار جدید او قرار دارد.

او افزوده که دوران "چک‌های سفید" به پایان رسیده است و قول داد تا به عنوان رئیس مجلس دولت را پاسخگو کند.

خالد زدران در توییتی گفته است که این حادثه ساعت چهار بعد از ظهر روز چهارشنبه به وقت محلی رخ داده است. این مقام طالبان در مورد نوعیت انفجار جزئیات نداده گفته است نیروهای امنیتی به محل حادثه رفته‌اند.

تصاویری که از این حادثه در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده نشان می‌دهد که شماری از افراد در روی خیابان افتاده‌اند.

تاکنون مسئولیت آن را هیچ گروهی بر عهده نگرفته است.

فاطمه (نام مستعار)، یک امدادگر جوان به اوچا می‌گوید: «احساس می‌کنم که در زندانم. احساس ناخوشایند و نفرت علیه طالبان دارم. این زندگی نیست. ما مرده‌ایم و با این حال، زنده‌ایم.»

به تاریخ ۲۹ قوس این خبر تیتر رسانه‌ها شد: «طالبان دختران را از رفتن به دانشگاه ممنوع کرد.» در آن روز، یکی از رویاهای فاطمه که می‌خواست مدرک کارشناسی‌ ارشدش را به دست بگیرد، نابود شد. با این حال، او در یک موسسه امدادرسانی کار می‌کرد، از کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر می‌گذشت و به کمک زنان و کودکانی می‌شتافت که از بام تا شام را فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

چهار روز پس از دستور اولی، دستور دیگری صادر شد: «زنان اجازه کار در موسسات غیردولتی را ندارند.» این خبر برای فاطمه بیشتر نگران‌کننده است. او که بردارانش کار نمی‌یابند و پدر و مادرش بازنشسته‌اند، تنها نان‌آور خانواده است.

او می‌گوید که اساساً کار او میدانی است و باید با مردم در ارتباط باشد. آن‌چه که در حال حاضر توسط طالبان غیرممکن شده است.

فاطمه حالا از خانه کار می‌کند. خانه‌ای که او آن را به «قفس» تشبیه می‌کند. او از این‌که در حال حاضر امنیت شغلی ندارد، نگران است. نه به دلیل این که شایستگی کارش را نداشته باشد، به دلیل نگاه طالبان به کارمندان زن.

«اگر سر کار نرویم، شغل من چه خواهد شد؟ تا کی قرار است از خانه کار کنم؟ تکلیف آن‌هایی که برای ادامه زندگی وابسته به من هستند، چه خواهد شد؟» این‌ها پرسش‌هایی است که این روزها در ذهن فاطمه می‌چرخد و می‌چرخد و کسی پاسخی بر آن ندارد.

فاطمه می‌گوید: «هربار به زنان افغانستان فکر می‌کنم، احساس می‌کنم ما به زمین تعلق نداریم. بیگانه‌هایی هستیم که طالبان با آن‌ها مقابله می‌کنند.»

او پیامی به طالبان دارد: «مرا متوقف نکنید. من به عنوان یک فرد رویاهایی دارم.» فاطمه افزود:‌ «ما را با سلب کردن حقوق مان نکشید.»

فاطمه در مصاحبه با دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل، خطاب به طالبان گفت:‌ «این‌که زنان حرفه‌ای به گدا، دست‌فروش یا کارگر مزرعه تبدیل شوند، [یک امر] شرعی نیست.»

قصه فاطمه، از زبان تمام زنان و دختران افغانستان که توسط طالبان از کار و آموزش منع شده‌اند، به گونه دردناکی روایت می‌شود. بسیاری این زنان، تنها نان‌آوران خانواده‌های‌شان اند و دستور طالبان، زندگی آن‌ها را با خطر مواجه کرده است.

پیشتر رسانه‌ها گزارش دادند که یک زن که در یک موسسه خصوصی کار می‌کرد، پس از دستور طالبان مجبور شده است برای فراهم کردن غذا برای فرزندانش، گرده‌اش را به فروش بگذارد. او که همسرش پنج سال پیش درگذشته، پنج فرزند دارد.