این دیپلمات پیشین در مطلبی تحت عنوان «طالبان و پیامدهای احتمالی شیوه حکمرانی» در سایت خبرآنلاین نوشته که با ادامه شیوه حکمرانی فعلی، توجه طالبان به گروههای افراطی غیر افغان مستقر در افغانستان تقویت میشود.
او میگوید این مساله موجب خواهد شد تا این گروهها از فضا و فرصت کافی برای تقویت ساختار سازمانی و جذب نیروی انسانی و منابع مالی از طرق مختلف برخوردار شوند.
به گفته آقای بهرامی، این امر به طور طبیعی تولید تهدید، تنش و ناامنی در دیگر جغرافیاهای سیاسی توسط این گروهها را اجتناب ناپذیر خواهد ساخت.
روزنامه هیل نیز چندی پیش در گزارش نوشت که طالبان نیروهای خود را بین ستیزهجویان پاکستانی، اوزبیک، تاجیک، اویغور، عرب و بلوچ را وارد کردهاند. به گزارش این نشریه طالبان این جنگجویان خارجی را ثبت نام کرده و برای آنان مجوز اسلحه و اسناد سفر تهیه میکنند.
دفتر یوناما نیز اخیرا در گزارش خود به شورای امنیت سازمان ملل متحد از وجود ۲۲ گروه تروریستی جهادی در افغانستان ابراز نگرانی کرد.
از نظر آقای بهرامی، این موضوع می تواند در میان مدت موجب تجدید نظر جامعه بین المللی در عدم بازگشت به ساعت صفر البته نه لزوما مشابه سال ۲۰۰۱ در مواجهه با بحران افغانستان گردد.
سفیر پیشین ایران در کابل در مقالهاش به بررسی ساختار رهبری طالبان پرداخته و نوشته است که قبیله نورزی که ملا هیبت الله به آن تعلق دارد نسبت به قبیله دو رهبر پیشین این گروه، دارای گستردگی و جمعیت بیشتری بوده و این برای اولین بار در افغانستان است که فردی از این قبیله در راس هرم قدرت قرار می گیرد.
آقای بهرامی نوشته که جدیت ملا هبتالله در روند تبدیل قدرت به اقتدار با تمرکز بر اخذ مشروعیت الهی مبتنی بر شریعت اسلامی مشهود بوده است.
از نظر این دیپلمات پیشین، علیرغم تمایل جناح های سیاسی طالبان برای قرار گرفتن در چارچوب نظم پذیرفته شده بینالمللی با اولویت دهی به مبانی ایدئولوژیک مد نظر خود و حلقه اطرافش، بر ادامه راهی متفاوت تاکید داشته است.
او مینویسد که ساختار فعلی طالبان به دلیل شکاف امنیتی، مشروعیت و ظرفیت هنوز موفق به عبور از مرحله شکنندگی نشده است.
به باور آقای بهرامی، طالبان برای دوره غیر قابل پیشبینی و در هر تحول غیرقابل پیشبینی نیز با حفظ حیات سیاسی در گردونه قدرت باقی خواهند ماند.
سفیر پیشین ایران در کابل در همین حال معتقد است که ادامه وضعیت فعلی خصوصا تاکید بر حفظ روشهای موجود در اداره، امکان استقرار نظم فراگیر و مسلط را کماکان بعید و افغانستان را در دوره گذار باقی نگه میدارد.
