او گفت که اگر طالبان تصمیم خود را در مورد کار زنان تغییر ندهد، سازمان ملل خواستار دریافت «معافیت بیشتر» از طالبان برای کارمندان زن سازمان ملل در بخشهای مشخص امدادرسانی خواهد شد.
شماری از سازمانهای امدادرسان بینالمللی قبلاً تهدید کرده بودند که در صورت عدم تجدیدنظر در ممنوعیت کار زنان، آنها برنامههای خود را در افغانستان متوقف خواهند کرد. اما، گریفیتس گفت که او به مذاکره و لابی با طالبان باور دارد و طرفدار ترک افغانستان توسط موسسات کمکرسان نیست.
او گفت: «من شخصا به نمایندگی از سازمان ملل در سال ۱۹۹۸ در کابل با طالبان مذاکره کرده و توافقنامهای را نیز در همان سال امضا کردیم. حالا ما دوباره به همان نقطه برگشتیم و بر سر آموزش دختران با طالبان مذاکره میکنیم. من هنوزهم معتقدم که زمین خوردن بهتر است از این که ما آنجا (افغانستان) را ترک کنیم.»
او گفت که طالبان «نیازهای مردم و شرایط را درک میکنند» و از این رو، رویکرد موثری لابیکردن با طالبان اعمال فشار مردم بر این گروه است.
گریفیتس گفت: «رویکرد ما در برابر طالبان برجسته کردن پیامدهای تصمیمهای شان و توضیح آن به مردم افغانستان است. یکی از راه های موثر لابیکردن با طالبان، مردمی است که از این تصمیمها متاثر شده اند.»
معاون سازمان ملل متحد گفت که انتقاد و مجازات «مشوقی برای رفتار بهتر [طالبان] نیست.»
گریفیتس در حالی از ادامه نرمش سازمان ملل در برابر طالبان دفاع کرد که جبهه مقاومت روز دوشنبه نگرانی خود را از عدم واکنش جدی کشورهای جهان در برابر طالبان ابراز کرد.
سخنگوی این جبهه گفت که جهان تنها به محکومکردن رفتار طالبان بسنده میکند.
