وزارت دفاع طالبان می‌گوید ۲۰ دانشجو که برای آموزش نظامی به هند رفته بودند، به کابل برگشتند

آنها گفته‌اند که در زمان جنگ، اوقات فراغت خود را آنگونه که دوست داشتند سپری می‌کردند، اما اکنون پشت میز اداری گیر کرده‌اند و از کارهای خسته‌کننده‌ و ساعات اداری طولانی گلایه‌ دارند.

طالبان جنگ دو دهه گذشته خود علیه حکومت پیشین و نیروهای خارجی را «جهاد» می‌خوانند.

حذیفه، یک تک تیرانداز سابق طالبان گفته است که زندگی در طول جنگ ساده و آزاد بود. او گفت: «تنها چیزی که باید با آن سر و کار داشتیم، برنامه‌ریزی برای حمله به دشمن و عقب‌نشینی بود. مردم از ما توقع زیادی نداشتند و ما مسئولیت کمی در قبال آنها داشتیم، در حالی که حالا اگر کسی گرسنه باشد، ما را مسئول مستقیم آن می‌داند.»

او می‌گوید که جنگجویان طالب قبلاً محدودیتی نداشتند، اما حالا مجبورند یک جا بنشینند و هر روز کارهای تکراری را انجام بدهند.

عبدالنافی ۲۵ ساله، عضو دیگر طالبان می‌گوید: «در وزارت ما، کار کمی برای من وجود دارد. بنابراین، بیشتر وقتم را در توییتر می‌گذرانم. ما به اینترنت پرسرعت متصل هستیم و بسیاری از مجاهدین، از جمله من، به اینترنت، به ویژه توییتر معتاد هستیم.»

یکی از مصاحبه‌شوندگان به نام کامران می‌گوید که از شغلش راضی است اما اغلب اوقات برای دوران جنگ دلتنگ می‌شود. او می‌گوید «که در زمان جهاد، هر دقیقه از زندگی ما عبادت محسوب می‌شد.»

او می‌گوید با پایان جنگ، اوضاع برای جنگجویان طالب پیچیده‌تر شده و حالا ممکن است که آنان در برخورد با زندگی شهری و تجملات اغوا شوند.

یکی دیگر از مصاحبه‌شوندگان نیز به شبکه تحلیل‌گران گفته است: «حالا اگر شکایت کنیم یا سر کار نیاییم یا قوانین را رعایت نکنیم، حقوق ما را قطع می‌کنند.»

به گفته او حالا پس از پایان جنگ، طالبان می‌تواند افراد جایگزین بیشماری را پیدا کند تا در ازای دریافت حقوق با آنها کار کنند.

به گزارش رسانه بریتانیایی آی‌تی‌وی، رابرت جنریک، معاون وزارت داخله بریتانیا در امور مهاجرت گفته که اخراج لونگین عبدالرحیم‌زی ممکن است با پایان دوران محکومیت وی صورت بگیرد.

این درخواست از سوی وست کانور برنز، نماینده محافظه‌کار بورنموث در مجلس عوام بریتانیا مطرح شده است.

این جوان اهل افغانستان، پس از کشتن یک شهروند بریتانیایی به ضرب چاقو به حبس ابد محکوم شد.

او پس از این حکم دست‌کم باید ۲۹ سال را در حبس بگذراند.

تحقیقات بیشتر بر روی پرونده لونگین عبدالرحیم‌زی نشان داد که او پیش از این قضیه نیز، به دلیل قتل دو تن دیگر در صربستان و حمل سلاح گرم مجرم شناخته شده بود.

او پس از فرار از صربستان وارد بریتانیا شد و نه تنها جرایم او در گذشته از سوی پولیس کشف نشد بلکه مسئولان امور پناهندگی را فریب داده و در حالی که ۱۸ سال سن داشت توانست خود را کودک ۱۴ ساله معرفی کند.

لونگین عبدالرحیم‌زی پس از فریب مقامات، برای ادامه تحصیل به یک مکتب متوسطه محلی فرستاده شد.

سرپرست او به بخش خدمات اجتماعی گزارش داده بود که او مرتبا با خود چاقو حمل‌ می‌‌کرد و برای بدست آوردن پول به بزهکاری خیابانی مشغول بود.

پس از سابقه خلافکاری این جوان در صربستان وزارت داخله بریتانیا بر لزوم تقویت روابط با شرکای بین‌المللی برای اشتراک‌گذاری اطلاعات دقیق و بدون کاستی تاکید کرده است.

وست کانور برنز همچنین از وزارت داخله بریتانیا خواسته تا برای اطمینان از درستی حرف افرادی که خود را کودک معرفی می‌کنند، آزمایش‌های لازم از آنان صورت بگیرد.

یک عضو طالبان در ویدیویی می‌گوید برخی از شهروندان شنیده‌اند که طالبان مردم را برای کمک به ترکیه می‌فرستند. او گفت که مردم به خاطر این آوازه به طرف میدان هوایی هجوم آورده و تیراندازی به خاطر متفرق کردن جمعیت صورت گرفته است.

در همین حال، خالد زدران، سخنگوی فرماندهی پولیس طالبان در کابل در توییتی نوشت که شایعاتی مبنی بر انتقال مردم به ترکیه از فرودگاه بین‌المللی کابل کاملاً نادرست است.

او گفت که مردم از فرودگاه کابل توسط افراد این گروه متفرق شده است.

این مقام طالبان در مورد تیراندازی چیزی نگفته است.

اخیراً زلزله‌ای به بزرگی ۷.۸ در جنوب ترکیه و شمال سوریه رخ داد که تلفات سنگینی برجا گذاشته است.

ترکیه برای نجات زلزله زدگان خواهان کمک شده است.

به گزارش خبرگزاری باختر، تحت کنترول طالبان، روز چهارشنبه هیئتی از این گروه از آثار تاریخی ولایت غزنی بازدید کرده است.

ملا عبدالواسع آخوندزاده، رئیس دفتر رئیس‌الوزرا، مولوی عبدالکریم، معین مسلکی وزارت عدلیه و مولوی عرفان‌الله عرفان، رئیس تفسیر و احادیث اکادمی علوم در حکومت طالبان در این هیئت بودند.

این هیئت طالبان از آرامگاه و آبدات تاریخی بهلول دانا، حکیم سنایی، سلطان محمود غزنوی و شمس العارفین غزنی بازدید کردند.

بازدید و اظهارات طالبان برای بازسازی آبدات تاریخی در حالیست که این گروه خود در بیست سال گذشته و همچنین در دوره اول حکومت خود، بسیاری از آثار باستانی و تاریخی افغانستان، از جمله بودای بامیان را منفجر کردند.

کتاب کریستوفر میلر زیر عنوان «وزیر سرباز» روز سه‌شنبه منتشر شد. او در این کتاب ۵۳ بار از افغانستان نام برده است.

جنرال مارک میلی و جنرال فرنک مکنزی پس از سقوط کابل اعلام کردند که آنها از سقوط سریع نیروهای امنیتی افغانستان غافل‌گیر شدند و پیش‌بینی نمی‌کردند که ارتش افغانستان این قدر سریع سقوط می‌کند.

کریستوفر میلر از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ وزیر دفاع امریکا بود. او قبلاً در مرکز مبارزه با تروریسم در وزارت دفاع امریکا، شورای امنیت ملی این کشور و نیروهای ویژه در عراق و افغانستان کار کرده است.

سقوط افغانستان "قابل پیشبینی بود"

آقای میلر می‌گوید که ایالات متحده می‌دانست که نیروهای امنیتی افغانستان در نبود نیروهای امریکایی بلافاصله فرو می‌پاشد. او می‌نویسد: «اظهارات مقامات وزارت دفاع امریکا که فروپاشی ارتش افغانستان در سال ۲۰۲۱ قابل پیش‌بینی نبود، کاملا نادرست است. من باور دارم که جنرال مارک میلی و جنرال فرنک مکنزی یا دروغ می‌گویند یا به شدت بی‌کفایت‌اند. نمی‌دانم کدامش بدتر است.»

جنرال مارک میلی، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح امریکا و جنرال فرانک مکنزی، فرمانده پیشین سنتکام چند هفته پس از سقوط کابل، در کانگرس امریکا گفتند که آنها از سقوط سریع نیروهای امنیتی افغانستان غافل‌گیر شدند و پیش‌بینی نمی‌کردند که ارتش افغانستان این قدر سریع سقوط می‌کند.

با خروج نیروهای بین‌المللی از افغانستان در اگست سال ۲۰۲۱، اشرف غنی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان از کابل فرار کرد و دولت افغانستان به دست طالبان سقوط کرد.

کریستوفر میلر می‌افزاید که همه اعضای نیروهای ارتش و استخبارات امریکا که با نیروهای امنیتی افغانستان از نزدیک کار می‌کردند، می‌دانستند که ارتش افغانستان بدون حمایت امریکا بلافاصله فرو می‌پاشد.

او می‌نویسد: «نیروهای افغان هربار که به عملیات می‌رفتند، اصرار داشتند که اگر با کمبود مواد غذایی، اسلحه، سوخت و مرمی مواجه نشوند، می‌جنگند، اما واقعیت این بود که آنها به تنهایی قادر به جنگ نبودند. وقتی نیروهای ما خارج شدند، چیزی که قابل پیش‌بینی بود، اتفاق افتاد؛ ارتش افغانستان سقوط کرد.»

گل آغا شیرزی یک «کثافت» بود

کریستوفر میلر، وزیر دفاع زمان ترامپ در بخشی این کتاب می‌گوید او از جمله افرادی بوده که در سال ۲۰۰۱ وظیفه داشت تا امنیت حامد کرزی، رئیس‌جمهور اسبق افغانستان را در قندهار تامین کند تا نشست بن به نتیجه برسد. آن زمان جنرال میلر عضو نیروهای خاص امریکا بوده است. او در کتابش می‌نویسد در آن زمان در قندهار با گل آغا شیرزی آشنا شده است. کسی که به گفته او در قندهار نفوذ داشت و برای تامین امنیت می‌توانست کمک‌کننده باشد.

کریستوفر میلر می‌گوید بعد از چند عملیات علیه طالبان در نقاط مرزی قندهار با پاکستان، متوجه شده است که گل آغا شیرزی روابط مشکوکی داشته و گاهی سعی می‌کرده برای به‌دست آوردن پول، از حملات غیر واقعی گزارش دهد و با طالبان معامله کند. جنرال میلر می‌گوید: «گل آغا شیرزی، یک کثافت بود.»

آقای شیرزی سیاستمدار افغان است که در دو دهه گذشته در سمت‌های مختلفی از جمله به عنوان والی و وزیر کار کرده است.

خروج از افغانستان؛ اداره کشور به ما مربوط نیست

کریستوفر میلر می‌نویسد وقتی تصمیم خروج از افغانستان در کاخ‌سفید گرفته می‌شد، استدلال اصلی این بود که امریکا در افغانسان افراد کلیدی القاعده را کشته است و اینکه مردم افغانستان کشور خود را چگونه اداره می‌کنند، به ایالات متحده ربطی ندارد. به گفته میلر، راه‌حل خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، مذاکره با طالبان بود.

او می‌نویسد هر چند طرح ترامپ برای خروج سریع از افغانستان، تقریبا سه سال توسط مقامات وزارت دفاع از جمله مارک اسپر، وزیر دفاع اداره دانلد ترامپ، مارک میلی، رئیس ستاد مشترک ارتش نادیده گرفته شد. کریستوفر میلر می‌نویسد «اما من با ترامپ موافق بودم و می‌خواستم طرح او برای خروج از افغانستان را اجرایی کنم. دکترین ترامپ واضح بود: سربازان امریکایی را خانه برگردانید و برای مقابله با چین آماده شوید.»

میلر در کتاب خود می‌نویسد استدلال سازمان استخبارات مرکزی امریکا (CIA) و وزارت دفاع این بود که حداقل ۸ هزار و دو صد سرباز در افغانستان باقی بمانند تا از شکست استراتژیک در این کشور جلوگیری شود و تروریست‌ها نتوانند از افغانستان، خاک امریکا را مورد حمله قرار دهند. به گفته او اما تصمیم کاخ سفید این بود که سربازان حتما از افغانستان خارج شوند.

مشکلات فرهنگی در ساختار ارتش افغانستان

وزیر دفاع پیشین امریکا در کتابش می‌نویسد که مشکلات فرهنگی و برخوردهای قبیله‌ای در ساختار ارتش، یکی از دلایل شکست نیروهای امنیتی افغانستان بود. به گفته او سربازان افغان انگیزه دیگر نداشتند و فقط برای معاش می‌جنگیدند، هر چند معاش شان بسیار کم بود. او می‌نویسد: «بی‌سوادی یک مشکل بود. زمان می‌برد تا سربازان افغان را آموزش دهیم. فرهنگ و نرم‌های اجتماعی نیز در این جنگ تاثیرگذار بودند. من این موارد را دست اول تجربه کردم. ریشه‌های قبیله‌ای و قومی سربازان همه چیز را متاثر کرده بود.»

او می‌افزاید که جنگ با طالبان پیچیدگی‌های اجتماعی داشت، طالبان با سربازان امریکایی در روستاها جنگ می‌کردند اما وقتی نیروهای امریکایی عملیات می‌کردند، جنگجویان طالبان سلاح‌های کوچک خود را پنهان می‌کردند و می‌گفتند که ما غیرنظامی هستیم.

وزیر دفاع سابق امریکا می‌گوید پدیده‌ها و ارزش‌های جهان مدرن در جامعه افغانستان بیگانه و خارجی هستند: «هرکس که فکر کرده بود افغانستان می‌تواند به یک جامعه مدرن تبدیل شود و عضو ملت‌های مدرن شود، به شدت دچار توهم بوده است.»

"با اشغال نمی‌توان بهشت ساخت"

کریستوفر میلر در بخشی این کتاب توضیح می‌دهد که دلیل عدم موفقیت امریکا در افغانستان و عراق این بود که سیاستمداران و جنرالان ارتش در واشنگتن باور داشتند که با لشکرکشی می‌شود دموکراسی را مستقر کرد.

او می‌گوید که شکست دادن و برطرف کردن حکومت‌ها نیازمند درک فرهنگ، فهم زبان و رضایت مردمان همان کشورهاست و این امر تنها کار ارتش نیست. به گفته وزیر دفاع سابق امریکا، جنرالان نظامی فریب سیاستمداران را می‌خورند که برای به‌دست آوردن اهداف سیاسی خود، از ارتش استفاده می‌کنند.

وزیر دفاع پیشین امریکا با اشاره به جنگ امریکا در عراق می‌گوید صدام حسین سلاح هسته‌ای نداشت و «ما تعداد زیاد از غیرنظامیان عراقی و سربازان خود را برای یک دروغ کشتیم.»

به گفته او بخشی از ناکامی نظامی امریکا در افغانستان، جنگ‌های چریکی بود. اما او می‌گوید جنگ‌های چریکی در واشنگتن جدی گرفته نمی‌شود. جنرال میلر می‌نویسد که آدم‌های زیاد در اتاق‌های فکر وقتی به استراتژی جنگ فکر می‌کنند، معمولا جنگ با سلاح‌های سنگین و پیشرفته را مدنظر دارند زیرا به گفته او، چون پول زیاد در آن دخیل است.

کریستوفر میلر می‌گوید سیاستمداران و شرکت‌های اسلحه‌سازی همیشه می‌خواهند که جنگ‌ها با سلاح‌های پیشرفته انجام شوند و پول هنگفت دخیل باشد. او می‌نویسد در وزارت دفاع امریکا، همه‌ چیز در محور پول پیش‌می‌رود و در اجرای برنامه‌های امنیتی پول‌های زیاد خرج می‌شود. او تاکید می‌کند واقعیت این است که «با اشغال بهشت ساخته نمی‌شود» بلکه باید روانشناسی، فرهنگ و شناخت از مردم بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

ترامپ "می‌خواست ایران را بمباران کند"

کریستوفر میلر همچنین در کتابش می‌نویسد دانلد ترامپ می‌خواست ایران را بمباران کند، اما جنرال‌های ارتش مشورت دادند که چنین کاری پیامدهای ناگواری خواهد داشت.

کریستوفر میلر در بخشی این کتاب می‌گوید که رئیس جمهور ترامپ، در کاخ‌سفید جلسه برگزار کرد تا درباره ایران تصمیم بگیرد. به گفته میلر، در این جلسه مایک پامپئو، وزیر خارجه، جنرال مارک میلی، رئیس ستاد مشترک و شمار دیگر از مقامات ارشد امنیتی امریکا حضور داشتند. کریستوفر میلر می‌نویسد در این جلسه ترامپ گفت: «چرا ایران را بمباران نکنیم؟»

وزیر دفاع سابق امریکا می‌نویسد که اشتراک کنندگان این جلسه به ترامپ مشورت دادند که امریکا می‌تواند ایران را مورد بمباردمان قرار دهد اما پیامدهای آن بد خواهد بود.

به گفته آقای میلر، شرکت‌کنندگان این نشست به ترامپ گفتند که در صورت حمله امریکا به ایران، ایالات متحده وارد یک جنگ دیگر خواهد شد که در آن صورت سربازان بیشتر آمریکایی کشته خواهند شد و بهتر است به ایران حمله نکنیم.