کمیسیون حقوق‌بشر: افغانستان به شکنجه‌گاه تمام‌عیار روانی زنان تبدیل شده است

براساس بیانیه‌ای که دفتر نمایندگی سازمان ملل روز چهارشنبه منتشر کرده، رئیس یوناما گفته است در حالی که افغانستان شاهد یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های انسانی و اقتصادی در جهان است، حذف نیمی از جمعیت کشور توسط طالبان اقدام «خودآزاری ملی» است.

اوتونبایوا تصریح کرد که سیاست‌های طالبان به هدف حذف زنان، نه تنها دختران و زنان، بلکه تمام شهروندان افغانستان را محکوم به فقر و وابستگی به کمک‌های بشردوستانه در آینده خواهد کرد.

او افزود چنین رفتاری افغانستان را از مردم این کشور و جامعه جهانی منزوی خواهد کرد.

یوناما در روز جهانی زن، بار دیگر از طالبان خواسته است که محدودیت‌ها بر حقوق اساسی زنان افغانستان لغو کند.

در بیانیه آماده است که طالبان از زمان تسلط دوباره شان بر افغانستان، تمرکز قابل ملاحظه‌ای روی تحمیل قوانینی داشته است که منجر به انداختن زنان در کنج خانه‌های‌شان می‌شود.

به گفته یوناما، محدودیت طالبان بر زنان، در تضاد با تعهداد حقوق بشری مندرج در اسناد حقوق بشری‌ است که افغانستان عضویت آن‌ها را دارد.

در کنار این‌ها، یوناما گفته است که محروم کردن زنان از آموزش، پیامدهایی همچون خودکشی، ازدواج اجباری کودکان، فرزندآوری زودهنگام و همچنین زیان‌هایی ناشی از فقر در خصوص سلامتی، تغذیه و رفاه زنان در پی خواهد داشت.

بر اساس بیانیه، محدودیت‌های طالبان بر زنان همچنین خطر خشونت خانگی، استثمار و سوءاستفاده جنسی را نیز افزایش می‌هد.

با این حال، آلیسون داویدیان، نماینده زنان سازمان ملل در افغانستان می‌گوید که زنان افغانستان شجاعت باورنکردنی‌ای را در برابر حذف مداوم و سازمان‌یافته توسط طالبان از خود به نمایش گذاشته‌اند.

یوناما گفته است که در سال ۲۰۲۳ حدود ۱۱.۶ میلیون زن و دختر در افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، با این حال، طالبان با ممنوعیت کار زنان در موسسات، روند امدادرسانی را به شدت تضعیف کرده است.

روز جهانی زنان در حالی فرا می‌رسد که طالبان در بیش از یک و نیم سال حاکمیت‌شان در افغانستان، محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر زنان وضع کرده است. در حال حاضر زنان و دختران اجازه سفر بدون محرم شرعی، حضور در دانشگاه و مکاتب بالاتر از صنف ششم را ندارند.

به گزارش وبسایت اسپای‌تاک، ۹ سال پیش تیم کوچکی از اداره قدرتمند مبارزه با موادمخدر امریکا و ماموران وزارت عدلیه و سارنوالی امریکا یک طرح مخفیانه برای دستگیری ۲۶ عضو ارشد طالبان، به شمول ملا برادر و قاچاقبران مرتبط با طالبان را به کاخ سفید ارایه کردند.

نام رمز این طرح «عملیات اقدام بالمثل» بود.

این برنامه بر اساس یک طرح موفق دیگر ساخته شده بود. این دو نهاد امریکایی برای تضعیف رهبری گروه شورشیان فارک و خشکاندن منابع مالی شان که تجارت موادمخدر بود، از دادگاه‌های امریکا و همکاری کشورهای دیگر استفاده کردند.

وزارت عدلیه و سارنوالی امریکا بالاخره توانست که ۵۰ نفر از مقامات ارشد شورشیان فارک متهم کند و نیمی از آنان را دستگیر و در امریکا زندانی کند.

جان سیمن و مایک مارساک که این طرح را پشنهاد کرده بودند،از مقامات حکومت اوباما خواستند تا بیش از ۲۶ رهبر ارشد طالبان و سران مافیای مواد مخدر را تحت پیگرد قانونی قرار دهد.

سیمن گفت: «متهم کردن آنان به عنوان اعضای یک گروه تبهکار به ما اجازه می‌داد که از نیروهای امنیتی کشورهای دیگر بخواهیم که رفت و آمد رهبران طالبان، توانایی شان برای یافتن منابع مالی و پنهان کردن پول‌های شان در کشورهای دیگر را محدود کنند.»

بقول او، با اجرای این طرح سران طالبان دستگیر و به شهر نیویارک منتقل و آن‌جا دادگاهی می‌شدند. شواهد و مدارک زیادی علیه آن‌ها وجود داشت و محکمه آن‌‌ها قطعا به محکومیت می‌انجامید.

سیمن گفت که استراتیژی مشابه در قبال شورشیان مسلح کلمبیایی فارک باعث شد که رهبران فارک به اتهام قاچاق مواد مخدر در معرض دید جهانیان قرار گرفتند، موقعیت آن‌ها در مذاکرات صلح با مقامات کلمبیایی ضعیف شد.

او خواستار روابط بیشتر کشورها با گروه‌ها و جریان‌های مردمی متعلق به افغانستان شد.
حسن سروش بخشی از نمایندگان دیپلوماتیک حکومت پیشین است که با سقوط حکومت دروازه سفارت‌های افغانستان را باز نگهداشتند و در کنار خدمات قونسلی، برای تداوم کمک‌های بشردوستانه به افغان‌ها و فشار سیاسی بر طالبان، با حکومت‌های میزبان لابی می‌کنند.

سروش به این روزنامه گفت که کانادا و کشورهای دیگر با نمایندگان طالبان در قطر «تعامل» مشروط داشته باشند. او تاکید کرد که روابط با نمایندگان سیاسی طالبان مشروط به لغو برخی از سیاست‌های مشخص این گروه شود.

طالبان پس از به قدرت رسیدن روی بهبود روابط با کشورهای قدرتمند منطقه، مانند روسیه و چین تمرکز کرده است. این گروه روی همدلی و ضدیت این کشورها با امریکا برای کاهش فشار و انزوا، و همچنین کسب مشروعیت بین‌المللی حساب کرده است.

پس از بسته شدن سفارت افغانستان در امریکا، سفارت افغانستان در کانادا مسئولیت رسیدگی به نیازهای قونسلی افغان‌ها در امریکای شمالی را به عهده گرفته است.

سفیر افغانستان گفت که برغم این که سفارت افغانستان در اوتاوا از سوی یک حکومت به رسمیت شناخته شده حمایت نمی‌شود، اما این سفارت توانسته است به کار خود ادامه بدهد.

سروش گفت: «اکثر کشورها، دولت‌ها را به رسمیت می‌شناسند و نه حکومت‌ها را. ما می‌خواهیم صدای مردم خود باشیم.»

روز سه شنبه اعضای شورای امنیت در مورد زنان، صلح و امنیت بحثی آزاد برگزار کردند. سفیر امریکا ممنوعیت کار و تحصیل زنان و دختران در افغانستان را «موحش» توصیف نمود که به یک «بحران واقعی» در این کشور دامن زده است.

او گفت که سیاست‌های طالبان، «زنان و دختران را در معرض افزایش خطر خشونت جنسیتی و استثمار جنسی قرار می‌دهد و مانع از رسیدن کمک‌های بشردوستانه نجات‌بخش به افغان‌هایی می‌شود که نیاز مبرم دارند.»

گرینفیلد از شورای امنیت تقاضا کرد تا از طالبان بخواهد که فرامین هولناک خود را لغو کند و به تعهد خود در قبال مردم افغانستان احترام بگذارد.

سفیر امریکا در حالی خواهان فشار پیوسته شورای امنیت سازمان ملل بر طالبان است که در میان اعضای شورا بر سر نوع برخورد با طالبان به خصوص در ارتباط به مسایل حقوق بشری، توافق نظر وجود ندارد.

هرچند چین و روسیه از طالبان خواسته‌اند که ممنوعیت کار و تحصیل زنان را بردارد، اما از انتقاد و اعمال فشار بر این گروه پرهیز کرده‌اند.

این بسته برای توزیع در اختیار سازمان جهانی غذا قرار خواهد گرفت.

در زمان نخست‌وزیری عمران خان، هند با پاکستان قرارداد بسته بود تا ۵۰ هزار تُن گندم را از مسیر این کشور به افغانستان ارسال کند. پس از ارسال حدود ۴۰ هزار تُن، سیلاب مناطقی از پاکستان را زیر آب کرد و حکومت عمران خان نیز پایان یافت. این امر باعث تاخیر در ارسال کمک‌های باقی‌مانده شد.

هند اکنون گفته است که ۲۰ هزار تُن گندم را از طریق چابهار، مسیری که قبل از حکومت طالبان برای فرستادن کمک‌ها به افغانستان استفاده می‌شد، ارسال خواهد کرد.