مقام‌های قطر و کانادا در مورد حمایت از آموزش دختران افغانستان گفت‌وگو کردند

عمران خان گفت که غرب باید اول طالبان را وارد حلقه جامعه جهانی کند سپس در مورد حقوق بشر با طالبان حرف بزند.

به دلیل حمایت عمران خان از طالبان افغانستان و دیگر گروه‌های اسلامگرا، منتقدانش در پاکستان به او لقب «طالبان خان» داده‌اند.

او در بخشی از این مصاحبه که روز پنجشنبه نشر شد، گفت: «اگر کشورهای غربی می‌خواهند بر حکومت کنونی افغانستان تاثیر بگذارند، باید آن‌ها را در جامعه جهانی مدغم کند. من بارها گفته‌ام که با آن‌ها تعامل کنید. بگذارید آن‌ها شامل جریان اصلی شود. شما آن‌ها را منزوی می‌کنید. در این صورت چه توقعی از آنان دارید؟»

مقامات پاکستانی بارها از کشورهای غربی خواسته‌اند که طالبان را به رغم محروم کردن زنان و دیگر مردم افغانستان از حقوق اساسی شان، به رسمیت بشناسند.

کشورهای غربی، به خصوص ایالات متحده گفته‌اند که طالبان را بدون رعایت حقوق بشر به رسمیت نخواهند شناخت.

به رغم مواضع دولتمردان پاکستانی، طالبان سیاست‌های کنونی خود را مطابق «شریعت اسلامی» دانسته و بر اجرای آن اصرار دارند. این گروه تقاضای کشورهای جهان برای رعایت حقوق بشر را «مداخله در امور داخلی افغانستان» توصیف کرده است.

به دنبال اعلام رسمی ممنوعیت تحصیل زنان و دختران از سوی طالبان، وزیر تحصیلات عالی طالبان گفت برای این گروه «دین» مهمتر از مصالح ملی و پیشرفت کشور است.

ندا محمد ندیم در واکنش به انتقادها گفت اگر هدف اصلی طالبان آبادی و تمدن بود، اسامه بن‌دلان را به امریکا می‌داد، زنان اجازه کار داشتند و نیاز به جنگ ۲۰ ساله در افغانستان نبود.

وزیر تحصیلات عالی طالبان در یک کلیپ ویدیویی گفت: «بعضی می‌گویند، چرا مکاتب را باز نمی‌کنید یا به آموزش مختلط اجازه نمی‌دهید، یا به خانم‌ها اجازه کار نمی‌دهید و به مصالح ملی توجه نمی‌کنید. برای ما دین خدا از هر چیز مهمتر است.»

هدر بار در توییتر نوشت: «الجزیره برتو شرم باد که پلتفرم خود را در اختیار طالبان قرار می‌دهی تا دروغ های خود را بدون چون و چرا نشر کند.»

او سیاست‌های طالبان علیه کار و تحصیل زنان را آپارتاید جنسیتی خواند.

الجزیره روز پنجشنبه مقاله‌ای به قلم امیرخان متقی نشر کرد که در آن متقی گفته بود دست طالبان برای تعامل به سوی جامعه جهانی دراز است.

در مقاله‌اش متقی از جامعه جهانی خواسته است که با حکومت طالبان تعامل کند. او نوشت: «شرایط افغانستان مهیا است که به عنوان عضو مسوول و مستقل جامعه جهانی حضور یابد و مسوولیت خود را در ارتقای صلح و امنیت جهانی انجام دهد.»

گروه طالبان از زمان تسلط بر افغانستان با صدور بیش از ۳۰ حکم، زنان و دختران را از تمامی حقوق انسانی آن‌ها، از جمله حق آموزش و کار محروم کرده و علی‌رغم فشارها و درخواست‌های جامعه جهانی از سرکوب نظام‌مند زنان عقب‌نشینی نکرده است.

متقی نوشته است: «ما ضمن تسلط بر کل کشور، با پاسخ به نگرانی‌های افغان‌ها و اتخاذ پیام اسلامی انسانی عفو عمومی و برادری، گام‌هایی برای تضعیف احتمال وقوع مجدد جنگ برداشتیم.»

این در حالی است که گزارش‌های نهادهای ناظر بر وضعیت حقوق بشری در افغانستان حاکی از قتل‌های فراقانونی این گروه علیه نیروهای امنیتی پیشین و کشتارهای مردمان محلی به اتهام همدستی با جریان‌های مخالف بوده است.

عفو بین‌الملل شماری از کشتار غیر نظامیان توسط طالبان در ولایت ارزگان، دایکندی و غزنی را به صورت مستقل تایید کرده است.

به گزارش تلویزیون سی‌بی‌سی، ام‌البنین پس از پایان لیسه به فکر مخارج تحصیلش در دانشگاه بود.او به پیشنهاد معلمش برای بورسیه نامدار «جایزه لورن» درخواست داد و موفق شد که به دست آورد.

بنین و ۳۵ دانش آموز دیگر ۳۶ جایزه تحصیلی بنیاد لورن را بردند. این بنیاد در بیانیه‌ای نوشت: «این دانش‌آموزان با آتیه‌ای نویدبخش، قدرت تغییر آینده به سود یک وضعیت بهتر را دارند. آنها فقط به زمینه و فرصت برای رشد نیاز دارند.»

بنین در مکتب معرفت در کابل درس خواند و با بازگشت طالبان به قدرت در سال ۱۴۰۰، همراه با خانواده‌اش به کانادا پناهنده شد.

او می‌خواهد که در رشته توسعه بین المللی یا علوم سیاسی در دانشگاه یورک در تورنتو یا دانشگاه سسکچوان، شهری که در آن زندگی می‌کند، ادامه تحصیل دهد.

رییس کمیته روابط خارجی تهدید کرد که در صورت عدم اجرای درخواست، وزیر خارجه امریکا را به کمیته احضار خواهد کرد.

مک‌کال با لحن هشدارآمیزی گفت: «من حکم احضار را دارم. دقیقاً اینجاست. و من آماده هستم تا این کار را انجام دهم.»

مک‌کال تحقیقاتی در مورد خروج نیروها و دیپلومات‌های امریکایی از افغانستان و رویدادهای مرتبط با آن را آغاز کرده است. جمهوری‌خواهان - و حتا برخی از دموکرات‌ها - می‌گویند که هرگز گزارش کاملی از عملیات خروج که در آن ۱۳ نظامی امریکایی در میدان هوایی کابل کشته شدند، صورت نگرفته است.

مک‌کال این هفته نامه‌ای به بلینکن فرستاد و اطلاعات را قبل از پنجشنبه درخواست کرد. بلینکن اما گفته بود که این کار را در ظرف کمتر از یک ماه، تا اواسط ماه اپریل، انجام می‌دهد.

در جلسه پنج‌شنبه اما بلینکن پاسخ داد که این وزارتخانه در تلاش است تا بیشترین اطلاعات ممکن را ارائه کند.

او گفت: «می‌خواهم روشن کنم که ما در حال کار برای ارائه تمام اطلاعاتی هستیم که این کمیته به دنبال آن است و مسوولیت‌های نظارتی‌اش چنین صلاحیتی را به آن می‌دهد.» او افزود که هزاران صفحه برنامه عملیاتی سفارت را قبلا به کمیته داده است و گزارش بررسی خروج را تا سه هفته آینده تسلیم خواهد کرد.

بلینکن گفت که برخی از اطلاعات خاص فقط می‌تواند با مقامات ارشد به اشتراک گذاشته شود. او در این جلسه اذعان کرد که امریکایی‌های متعددی در افغانستان نگهداری می‌شوند اما مشخصاتی از آن‌ها را ارائه نکرد.

در حال حاضر، آنطور که بلینکن می‌گوید، ۴۴ امریکایی در افغانستان هستند که شماری از آن‌ها توسط طالبان بازداشت شده‌اند. او افزود که امریکا برای رهایی و خروج آن‌ها تلاش خواهد کرد.

به گفته بلینکن، از زمان تسلط طالبان بر افغانستان، وزارت خارجه امریکا به ۹۷۵ شهروند این کشور جهت خروج از افغانستان کمک کرده است. او تاکید کرد که حدود ۱۷۵ شهروند امریکا در افغانستان باقی مانده‌اند که برخی از آنها بعد از سقوط دولت در آگست ۲۰۲۱ وارد افغانستان شده‌اند.

آنتونی بلینکن در پاسخ به سوالی درباره تعداد امریکایی‌های بازداشت شده از سوی طالبان گفت: «ما برای تامین آزادی آنها تلاش می‌کنیم. خانواده‌های آنها خواسته‌اند‌ که از هویت آنها محافظت کنیم و علناً در مورد پرونده آنها صحبت نکنیم.»

قانونگذاران جمهوری‌خواه در این نشست از خروج شتابزده ایالات متحده از افغانستان انتقاد کردند و درباره بی‌توجهی به هشدار دیپلومات‌های امریکایی مبنی بر سقوط کابل، خواستار پاسخگویی وزارت خارجه شدند.

همچنین در این جلسه، مایک مک‌کال، رئیس کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان، مساله حمله انفجاری ۲۶ آگست ۲۰۲۱ را در خارج از میدان هوایی کابل مطرح کرد.

در این حمله که گروه داعش خراسان مسئولیت آن را بر عهده گرفت، ۱۳ سرباز امریکایی و حدود ۱۷۰ غیرنظامی کشته شدند.

نماینده جمهوری‌خواه خطاب به مادر یک تفنگدار نیروی دریایی که در این حمله کشته شد، قول داد "تا زمانی که افراد پاسخگو باشند" عمل خواهد کرد.

آقای مک‌کال گفت: «تا زمانی که پاسخ‌ها را دریافت نکنیم، آرام نخواهیم گرفت، و حتی اگر مجبور باشیم برای انجام این کار تا آخر زنجیره فرماندهی برویم، آرام نمی‌گیریم».