تیم کریکت افغانستان پس از یک بازی نفسگیر، توانست تیم پاکستان را با تفاوت هفت ویکت شکست بدهد. تیم پاکستان نخست به میدان رفت و در بیست اوور، ۱۲۹ دوش انجام داد. اما، بازیکنان افغانستان با درایت و مدیریت درست بازی توانستند ۱۳۳ امتیاز را در ۱۹.۵ اوور بدست بیاورند.
توپاندازهای افغانستان این بار نتوانستند مثل دفعه قبل توپزنان پاکستان را محدود کنند. فضلالحق فاروقی بازی خوبی به نمایش گذاشت و دو بازیکن پاکستان را حذف کرد. راشد خان، جنت کریم و نویدالحق نیز یک یک بازیکن را حذف کردند. عظمتالله عمرزی اما با سپردن ۳۴ امتیاز هیچ بازیکنی را حذف نتوانست.
برخلاف توپاندازها، توپزنهای افغانستان بازی عالی به نمایش گذاشتند. رحمتالله گربز و ابراهیم زدران توانستند با بدست آوردن ۴۴ و ۳۸ امتیاز لنگری در کشتی افغانستان شوند. هرچند این دو بازیکن حذف شدند اما نجیبالله زدران و محمد نبی جای آنها را گرفتند و با بازی سریعشان تیم افغانستان را به هدف رساندند.
تا آخرین اوور مشخص نبود که کدام تیم برنده بازی میشود. پس از ۴ امتیاز آخری که زدران در یک توپ مانده به آخر بازی بدست آورد هواداران کریکت افغانستان توانستند نفسهای قیدشده در سینههایشان را با شادی رها کنند.
سعدیه بروند ۲۷ ساله در افغانستان مجری برنامه گفتگوی رادیویی و همچنین یکی از پنج دختر عضو تیم ملی مشت زنی افغانستان بود، اما آنچه باعث شد او افغانستان را ترک کند و در آلمان بماند، کار او به عنوان یک روزنامهنگار ورزشی بود.
مجموعهای از گزارشهای او در سال ۲۰۱۹ در مورد آزار جنسی فوتبالیستهای زن افغان باعث ترس والدین سعدیه از امنیت او شد.
خانم برومند در گفتگویی با رویترز گفت: «پس از این رسوایی، برای شرکت در یک کنفرانس ورزشی به ایتالیا و از آنجا به آلمان رفتم. پدرم نگران بود و به من گفت برای امنیت خودم به افغانستان برنگردم».
بازگشت طالبان به قدرت در آگست سال ۲۰۲۱ باعث شده زنان از همهای عرصهها از ورزش گرفته تا کار و آموزش محروم شوند.
اما سعدیه میگوید در غربت بهدنبال تحقق رویاهایش است تا اولین بوکسور زن افغان باشد که در المپیک شرکت میکند.
رویای شرکت در مسابقات المپیک با بازدید او از مجموعه المپیک در کابل تقویت شد، جایی که تصویر روح الله نیکپا، که تنها مدال المپیک افغانستان را در تکواندو در بازیهای ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ کسب کرده، وجود داشت.
سعدیه میگوید: "من از او الهام میگرفتم و میخواستم ببینم زنی به مقامی بالاتر از او به مدال طلا برای افغانستان می رسد و عکس او بالاتر روح الله نیکپا قرار میگیرد."
سعدیه مصمم به ادامه ورزش و تحقق رویاهایش است.
در خالکوبی روی بازوی راست او نوشته شده است "هیچ چیز غیرممکن نیست"، در حالی که در بازوی سمت چپ او پنج حلقه المپیک و وزیر آن "بله، میتوانم" خالکوبی شده است.
و دو واژه «پرواز» و «آزادی» روی قوزک پایش خالکوبی شدهاند.
سعدیه میگوید: «هر کدام از آنها معنایی دارند. او افزود: "من همچنین یک خالکوبی دارم که به سادگی میگوید "بخند".
این بوکسور پناهنده افغان در ادامه گفتگو با رویترز میگوید زمانی که در افغانستان بود، همیشه استرس داشت: «این (لبخند) برای این است که به خودم یادآوری کنم که خوشحال باشم و لبخند بزنم، مهم نیست که چه باشد."
سعدیه برومند میگوید دخترانی که میخواهند ورزش کنند و یا برای تمرین در افغانستان یا رفتن به آنجا کمک میگیرند، مرتباً با او تماس میگیرند.
او افزود که قبل از تسلط طالبان میخواست از افغانستان بازدید کند و یک مرکز مناسب برای دختران بسازد که بتوانند با او آموزش ببینند.
سعدیه میگوید: «اما همه چیز تمام شده است.ما ورزشکاران خوب زیادی داریم. اما متأسفانه، محیط مناسب نیست. از زمانی که طالبان قدرت را به دست گرفتند، بیشتر این دختران تمرین را متوقف کردند و فقط در خانه هستند و هیچ کاری انجام نمی دهند. این واقعاً من را افسرده می کند.»
