در آستانه عید؛ دو جبهه مسلح مخالف طالبان از افزایش فعالیت‌های نظامی شان خبر دادند

طالبان به واشنگتن‌پست گفته‌است که تصمیم برای منع فعالیت سوزانا جورج در افغانستان نهایی است.

این رسانه تاکید کرده که فعالیت سوزانا جورج به طور غیرمنصفانه در افغانستان ممنوع شده است.

در بیانیه واشنگتن‌پست آمده که سوزانا جورج بیش از سه سال است که رئیس دفتر این رسانه برای پاکستان و افغانستان بوده و فعالیت‌های قابل توجهی از جمله پوشش خبری ورود طالبان به کابل در آگست ۲۰۲۱، داشته است.

دفتر واشنگتن‌پست در افغانستان سال ۲۰۰۱ در کابل افتتاح شد.

واشنگتن‌پست تاکید کرده که همچنان متعهد به پوشش خبری از افغانستان است.

اشرف غنی در این پیام صوتی تصریح کرد که ثروت طالبان از «ربودن غیرقانونی عواید ملی افغانستان، قاچاق اسلحه و مواد مخدر» فراهم می‌شود.

او با تبریک عید فطر به مسلمانان جهان، از کشورهای اسلامی هم خواست تا با مردم افغانستان که در برابر گروهی که به نام دین افغان‌ها را گروگان گرفته‌اند ابراز همدردی و همبستگی کنند.

اشرف غنی که در امارات متحده عربی بسر می‌برد افزود: امروز افغانستان از سوی بعضی‌ها خواسته یا ناخواسته به سوی بحران هویتی کشانده می‌شود.

به گفته وی، مهاجرت‌های اجباری در این دوران حس تعلق به افغانستان را هم تضعیف کرده و به سودجویان فرصت داد تا به نام قوم از آن استفاده شخصی نمایند.

اشرف غنی که قبل از ورود طالبان به کابل از افغانستان فرار کرد، گفت: «وضعیت بشری در افغانستان نیز به شدت رو به وخامت است و تاکنون تنها کمک‌های بشری جهان بوده که مانع بحران تمام عیار در افغانستان شده است.»

او در عین حال خطاب به طالبان افزود: تاریخ شاهد است که هیچ ملتی با گدایی بقا نمی‌کند.

رئیس‌جمهور پیشین افغانستان می‌گوید که با گسترش فقر در افغانستان، اکنون باید ثابت شده باشد که گروه طالبان از مدیریت اقتصاد کشور عاجز است.

به گفته وی، وضع محدودیت بر کار زنان در موسسات هم روندی کاملا محاسبه شده است تا افغانستان به انزوا برود و زندگی مردم در افغانستان ناممکن شود.

اشرف غنی جستجوی راه بدیل برای تغییر وضعیت کنونی افغانستان را در اولویت دانست و گفت راه بیرون رفت از غربت‌زدگی فعلی در خودکفایی اقتصاد کشور است.

آقای سادات گفت با وجودی که عبدالله عبدالله پیروز انتخابات بود اما چون اشرف غنی شخص مورد نظر امریکا بود به قدرت رسید.

این مقام ارتش پیشین در این مصاحبه افزود اشرف غنی بزرگ شده و تحصیل کرده امریکا بود که از سوی باراک اوباما، رئیس‌جمهور اسبق امریکا بر افغانستان تحمیل شد.

آقای سادات در مورد اشرف غنی گفت: «ما او را دوست نداشتیم. من شخصا او را دوست نداشتم. ما مشاجرات زیادی داشتیم، مشاجره‌های تند و بد. اما با همه این مسائل او منابع کمی در اختیار داشت. فکر می‌کنم حلقه‌ای از آدم‌های بد دور او را گرفته بودند و به او مشورت‌های نادرست می‌دادند در حالی که با مدیریت درست خیلی از مسائل می‌توانست بهتر پیش برود.»
آقای سادات در خصوص فروپاشی دولت افغانستان به نقش زلمی خلیل‌زاد در مذاکرات دوحه اشاره کرد و گفت چیزی که او را شگفت‌زده کرد این بود که با تمام نشانه‌های مذاکره با طالبان هیچ برنامه‌ای برای گذار وجود نداشت.
سمیع سادات تاکید کرد: این شرم‌آور بود که وزیر آنتونی بلینکن سه بار از طریق تلفن از اشرف غنی خواست استعفا بدهد.
سمیع سادات مذاکرات دوحه را عامل اصلی سقوط افغانستان خواند و گفت که حمایت و تهیه سلاح‌های سنگین و لجستکی و حملات هوایی که بیش از ۹۰ درصد آن به کمک نیروهای امریکایی وابسته بود به یکباره بدون اطلاع دادن فرماندهان ارتش افغانستان از سوی امریکا متوقف شد.

آقای سادات در ادامه گفت که پس از تسلط طالبان، بلافاصله بیش از ۱۶ هزار عضو گروه‌های تروریستی منطقه به افغانستان برگشتند.

او این موسسات را متهم به تبعیض در توزیع کمک‌های بشردوستانه کرده است.

عبدالواحد حماس روز پنجشنبه ۳۱ حمل در خبرنامه با عنوان «اهداف استخباراتی و پنهانی استعمار تحت نام کمک‌های بشردوستانه» گفت: «موسسات غیردولتی در پروسه‌های استخدام با ادارات سکتوری هماهنگی نداشته و کسانی را استخدام می‌نمایند که از افراد کلیدی جمهوریت، مقاومت و متهمین داعش بوده و یا هم افراد منفور و متهم به جرایم جنایی می‌باشند.»

عبدالواحد حماس می‌گوید که این موسسات غیردولتی در توزیع کمک‌های بشردوستانه مناطقی را تحت پوشش قرار می‌دهند که ساکنان آن کارمندان حکومت جمهوریت هستند.

او انتقاد کرده مناطقی که باشندگان آن افراد گروه طالبان است، هیچ کمکی دریافت نمی‌کنند.

سخنگوی والی طالبان در غور همچنین موسسات غیردولتی را متهم کرده که به بهانه‌های مختلف ۷۰ درصد از بودجه‌ تطبیق پروژه‌ها را حیف‌ومیل می‌کنند.

این مقام طالبان در عین حال گفته که چندین تن از افراد و کارمندان بلند پایه موسسات در پیوند به «فساد اخلاقی» را دستگیر کرده‌اند.

سخنگوی والی طالبان در غور در اتهاماتی که وارد کرده، از هیچ موسسه‌ای نام نگرفته است.

این اظهارات هم در حالی مطرح شده که روز چهارشنبه جان سوپکو، بازرس ویژه امریکا برای بازسازی افغانستان به مجلس نمایندگان این کشور گفت که احتمالا طالبان کمک‌های امریکا به مردم افغانستان را برای خود می‌گیرند.

از منظر طالبان، با تصرف قلمروی افغانستان و نبود یک نیروی حاکم مخالف در خاک کشور، دیگر دلیلی برای به رسمیت شناخته نشدن اداره حاکم باقی نمانده است.

در بیست و یک ماه گذشته هیچ کشوری طالبان را به رسمیت نشناخته و ملل متحد تصمیمش درباره عضویت طالبان و سپردن صندلی افغانستان در این سازمان را به تعویق انداخته است. امری که دیگر بدون شک به یکی از ابزارهای مؤثر کمیته اعتبارسنجی برای جلوگیری از انتخاب‌های شتاب‌زده در شرایط بغرنج و پیچیده‌ی سیاسی افغانستان است.

گرچه سهیل شاهین، نماینده تعیین شده طالبان برای سازمان ملل متحد گفته است که رسمیت اداره طالبان به اعتبار سازمان ملل کمک می‌کند، اما واقعیت موجود حاکی از آن است که کمیته‌ اعتبارسنجی متشکل از اعضای مهم سازمان ملل که قرار است تا سپتامبر سال جاری بار دیگر جلسه برگزار کند، ممکن است از مسئله‌ پذیرش عضویت طالبان، به‌عنوان یک برگ برنده‌ مذاکراتی در راستای حصول اطمینان از رعایت حداقل‌های حقوق بشری استفاده کند.

سابقه‌ طالبان و پرستیژ سیاسی سازمان ملل متحد به دشواری اجازه می‌دهد که جامعه جهانی به انتظارات مردم افغانستان پا بگذارد حتی اگر هدفش هم ایجاد مسئولیت‌پذیری بیشتر طالبان در قبال عملکرد باشد.

بررسی گذرا بر کارنامه بیستماهه حاکمیت دوباره طالبان بر افغانستان، نشان می‌دهد که از حکومت مسئول که بتواند از تمامی عرصه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه متکثر و متنوع افغانستان نمایندگی کند خبری نیست و جهان در دنیای اطلاعات نمی‌تواند نقض قوانین ملی و بین‌المللی طالبان را نادیده بگیرد و حاکمیت طالبان را رسمی کند.

بیایید بار دیگر چند نمونه از تخطی‌های جدی در بیست و یک ماه گذشته را مرور کنیم.

یک: ارتکاب جنایات جنگی، تیرباران ده‌ها اسیر جنگی در پنجشیر، اندراب‌ها، بدخشان و بلخاب در ولایت سرپل، در ماه‌های سپتامبر و اکتوبر ۲۰۲۲که با راه‌اندازی عملیات‌های متواتر طالبان انجام شد، پیش گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد ثبت است.

واقعیت این است که هرچند بین دو طرف توازن قوا وجود نداشت و هزاران طالب مسلح علیه چند صد نفر نیروهای جبهه مقاومت ملی به جنگ رفتند، در‌ این نبردها ‌دست‌کم نزدیک به ۲۰۰تن از نیروهای مقاومت به دست طالبان اسیر یا تسلیم شدند، اما طالبان در چند مرحله و در مکان‌های مشخص به دستور ملاقیوم ذاکر، ملا شرین و ملافاضل معاونان وزارت دفاع طالبان و قاری فصیح‌الدین، رییس ستاد ارتش و مولوی امان‌الدین، والی بدخشان اسرا و افراد تسلیم شده را تیرباران و کشتار دسته‌جمعی‌ کردند.

‏دو: از موردی دیگری که طالبان در میدان‌های جنگ مرتکب شدند، مثله کردن جسدها، تمسخر به اجساد، فخر به کشتار و دشنام ناموسی به اجساد و مجازات دسته‌جمعی ورثه قربانیان بوده است. مثلا طالبان هفته پیش با نشر شدن خبرهای ضدونقیض در مورد حیات و ممات اکمل امیر، قوماندان ارشد جبهه آزادی، عملیاتی را در ولایت کابل، پروان و کاپیسا راه انداخت و نزدیک به صد تن از اقارب او را بازداشت و شکنجه کردند. هر چند کشته شدن اکمل امیر سرانجام تایید شد، طالبان هفت روز به هیچ جنازه‌ای اجازه نداد به خانه برگردد و مراسم اسلامی تشیع جنازه هم برگزار نشد.

‏سه: بی‌احترامی و توهین به زنان و دختران توسط طالبان از نمونه‌های نادر در جهان امروزی می‌باشد. طالبان ضمن آنکه زنان را از کار و دختران را از آموزش و‌ تحصیل به طور مطلق منع کردند، صدها زن و دختر را در مراحل مختلف به زندان انداخته‌اند و از آنها اعتراف اجباری و ضمانت گرفته‌اند. همزمان، صدها زن فعال دیگر تحت تعقیب استخبارات طالبان قرار دارند. بازداشت سه ماهه و بعد رهایی نرگس سادات، نمونه‌ای از نقض حقوق بشری می باشد که منحیث وسیله امتیازگیری از جامعه جهانی، به شمار می‌رود.

‏چهار: بدتر اینکه، مجازات دختران به دلیل نپذیرفتن همسری اعضای طالبان، از دیگر موارد شکنجه روانی زنان افغانستان شمرده می‌شود. نمونه‌های زیادی وجود دارد اما برجسته‌ترین آن، مسئله الهه دلاورزی است. اطلاعات متعددی از سراسر افغانستان وجود دارد که طالبان به دلیل خودداری دختران از همسری با آنها، دختران و اعضای فامیل شانرا به مرگ تهدید کرده‌اند.

‏پنج: بی‌احترامی به قبرها و آرامگاه‌های رهبران اقوام در ۲۰ماه حاکمیت طالبان خلاف اصول افغانی و اسلامی است. افراد این گروه بارها به آرامگاه‌های کسانی مانند امیر حبیب‌الله کلکانی در کابل، احمد شاه مسعود در پنجشیر، عبدالعلی مزاری در بلخ ، مولوی نقیب‌الله، جنرال رازق در قندهار توهین و بی‌احترامی و برخی را ویران کرده‌اند.

شش: کشتار نیروهای پیشین امنیتی، نیروهایی‌که به فرمان عفو عمومی رهبر طالبان اعتماد کردند، همچنان قربانی می‌دهند. براساس اطلاعات، تاکنون بیش از چهار هزار تن قربانی فریب عفو عمومی طالبان شده‌اند. در حالیکه طالبان به فرماندهان پیشین نظامی مهمانی می‌دهند، کمیسیونی برای بازگشت آنها فعال کردند، و به کسانی که فرمان جنگ ۲۰ساله را علیه طالبان دادند، ظاهرا کاری ندارند، اما سربازانی که در گذشته جز اطاعت فرماندهانشان گناهی نکرده‌اند، به تدریج و با القاب و مهرهای مختلف کشته و نابود می‌شوند.

هفت:جالب‌تر آنکه، طالبان در مقابله با مخالفان مسلح از تاکتیک تروریسم علیه تروریسم استفاده می‌کنند. آنها به دلیل دستگیری یک فرد متهم همه اعضای خانواده او را از بین می‌برند و ساختمان خانه آنان را با بشکه‌های زرد منهدم می‌کنند. نمونه‌هایی از این نوع عملیات در نهرشاهی مزارشریف، حومه‌های شهر زرنج، نواحی ۸، ۱۱و ۱۷شهر کابل، نواحی ۱۱و ۹شهر هرات و ولسوالی خیرکوت پکتیکا رخ داد که دها کشته و زخمی برجا گذاشته است.

بنای پذیرش نمایندگان نظامی که در بیست و یک ماه نتوانسته اعتماد مردم و مشروعیت داخلی را به دست آورد و رفتارهای خشونت‌آمیزی داشته‌اند در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، از جدی‌ترین چالش‌های این ارگان در تمام طول تاریخ سازمان ملل متحد به شمار می‌رود.