شش افغان به علت گازگرفتگی در شهرستان قرچک ایران جان باختند

شورای عالی مقاومت یکشنبه شب (۷ جوزا) در پیام خود حضور پرشور مردم در انتخابات ترکیه را پیروزی مردم‌سالاری در این کشور توصیف کرد.

در بیانیه این شورا آمده است: «خواسته اصلی مردم افغانستان نیز حاکمیت یک نظام منتخب مردم‌سالار است و بدون چنین نظامی هیچگاه بحران افغانستان حل نخواهد شد.»

بیانیه شورای عالی مقاومت ملی افغانستان تاکید کرده که خواست اصلی مردم افغانستان بازگشت مردم‌سالاری در این کشور است.

اعضای ارشد این شورای که عمدتا در ترکیه به سر می‌برند، در بیانیه خود تاکید کرده که مردم افغانستان و ترکیه در طول تاریخ بیش از یک سده، همیشه در شادی و اندوه همدیگر شریک بوده‌اند.

این شورا با یادآوری آنچه که «وضعیت نامطلوب ناشی از سلطۀ جابرانۀ طالبان» بر افغانستان خوانده، از دولت ترکیه خواسته که فرصت ادامۀ حضور پناهندگان افغان را در ترکیه تا زمان بهبود وضعیت افغانستان فراهم کند.

با سقوط حکومت جمهوری و تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، دهها هزار تن از مردم افغانستان و بیشتر رهبران سیاسی و مقام‌های دولت پیشین این کشور به خارج از کشور از جمله ترکیه رفتند.

شورای عالی مقاومت ملی برای نجات افغانستان متشکل از شماری از رهبران سیاسی و مقام‌های دولت پیشین افغانستان است که عمدتا در ترکیه به سر می‌برند.

این شورای از براندازی حکومت طالبان حمایت می‌کند، ولی تاکید کرده که بهتر است طالبان تن به گفت‌وگو بدهند، ولی اگر این گروه حاضر به مذاکره نشود، این شورا گزینه‌های نظامی را رد نمی‌کند.

انتخابات مقام‌های حزب عوامی ملی پختونخوا به رهبری خوشحال کاکر در منطقه سوات ایالت خیبرپختونخوا برگزار شد.

سران این حزب در سخنرانی‌های خود از طالبان خواستند که ممنوعیت آموزش و کار زنان را لغو کند.

مختار یوسفزی، از رهبران این حزب در سخنرانی خود گفت که در پاکستان دختر و خواهر هر ملا، خان و غریب و هر پشتون درس می‌خوانند.

او تاکید کرد که آموزش حق اسلامی و انسانی دختران افغان است و باید حق رفتن به مکتب از آنان سلب نشود.

پس از آنکه طالبان در ماه اسد ۱۴۰۰ به قدرت رسیدند، این گروه زنان و دختران افغان را به گونه‌ تدریجی از زندگی عمومی حذف کرد.

اکنون حدود ۶۱۶ روز است که دانش‌آموزان دختر حق ندارند در مقاطع بالاتر از صنف ششم آموزش ببینند. طالبان همچنین زنان افغان را از کار در موسسات داخلی و بین‌المللی ممنوع کرده است.

وزارت خارجه طالبان به نقل از او با اشاره به جایگاه بااهمیت ترکیه در منطقه و جهان، برای این کشور آرزوی «ثبات و خدمت به دین» کرده است.

پخش این بیانیه از نام کسی که ظاهرا از مسئولیت‌ها کنار رفته، گیج‌کننده است.

دو هفته پیش ملا هبت‌الله آخندزاده، ملا حسن آخند را به دلیل «بیماری» خانه‌نشین کرد و مسئولیتش را در کابل به صورت موقت به مولوی عبدالکبیر واگذار کرد. از مولوی عبدالکبیر به عنوان «کفیل» رئیس‌الوزرا یا سرپرست ریاست الوزرای طالبان یاد می‌شود.

اما بیانیه اخیر، که از نام ملا حسن آخند به رئیس یک دولت خارجی منتشر شده، نمادین و معنی‌دار است.

آیا حکومت طالبان اداره‌ای است که در آن دو نفر نقش رییس‌الوزرا را بازی می‌کنند؟

گروه طالبان توضیح نداده که با تغییراتی که ملا هبت‌الله آخند اعمال کرد، چرا این بار بیانیه از آدرس ملا حسن آخند منتشر شده است و نه وزارت خارجه، سرپرست ریاست الوزرا یا هم خود ملا هبت‌الله آخندزاده.

جالب است که این بیانیه از آدرس وزارت خارجه طالبان منتشر شده و بعید است که با مولوی عبدالکبیر، جانشین ملا حسن آخند، درباره آن مشوره شده باشد. طالبان سابقه طولانی در انتشار بیانیه‌ها از آدرس‌های مختلف دارند و تاکنون هیچ‌کسی چهره رهبر این گروه را که تصمیم‌های مهمی درباره سرنوشت مردم افغانستان می‌گیرد، ندیده است.

از این رو، اولین سوالی که به ذهن می‌رسد این است که آیا ملا حسن آخند به دفترش بازگشته است؟ هیچ گزارشی مبنی بر بازگشت ملاحسن آخند به ارگ در کابل یا حتی دفتری در قندهار منتشر نشده است. بنابرین، این بیانیه مانند بسیاری از بیانیه‌های طالبان از دفتر ارتباطات و سخنگویان حکومت طالبان به او منسوب شده است.

با توجه به فضای بسته اطلاع‌رسانی، که در اداره طالبان وجود دارد، دست یافتن به واقعیت‌ها در کابل یا قندهار بسیار دشوار است و از این جهت فضای گمانه‌زنی وجود دارد.

از سوی دیگر، اختلافات درونی گروه‌هایی که طالبان را تشکیل داده‌اند، دیگر بر کسی پوشیده نیست. دو جناحی که از رسیدن مولوی عبدالکبیر به بالاترین مقام اجرایی در کابل ناراضی هستند، گروه ملا عبدالغنی برادر، از بنیانگذاران گروه طالبان و امضاءکننده توافقنامه دوحه و سراج‌الدین حقانی، رهبر شبکه قدرتمند حقانی و وزیر داخله طالبان است.

هر دوی این مقام خود را شایسته ریاست کابینه حکومت طالبان می‌بینند و رابطه چندان مهمی با مولوی عبدالکبیر ندارند. ملا هبت‌الله آخندزاده هم عمدا افراد قدرتمندی را که ظاهرا استقلال رای دارند، به ریاست کابینه نگماشته است.

هرچند مولوی عبدالکبیر نیز مانند سراج‌الدین حقانی از شرق افغانستان و از قوم زدران است، اما در جهت‌گیری‌های سیاسی عضو سابقه‌دار گروه طالبان و رئیس شورای پیشاور بوده است که هدفش تضعیف جایگاه شبکه حقانی در دوران جنگ علیه دولت به حمایت غرب در افغانستان بوده است. وفاداری او بیشتر به پاکستان است و بسیاری از اعضای خانواده‌اش همچنان در شهرهای پاکستان به سر می‌برند.

نه سراج‌الدین حقانی و نه ملا برادر از انتصاب او ابراز نارضایتی علنی نکرده‌اند و نه هم برای انتصاب او این منصب تبریک گفته‌اند.

پس از اعلام انتصاب مولوی عبدالکبیر به ریاست الوزرا، ملاغنی برادر معاون اقتصادی و ملایعقوب سرپرست وزارت دفاع سخت ناراحت شدند و براین مسئله اعتراض کرده‌اند. منابع می‌گویند که این دو با استفاده از کانال مخصوص به امریکایی‌ها پیام فرستادند که این تحول افغانستان تحت کنترول طالبان را دوقطبی و به جنوب و شرق تقسیم می‌کند. از جانب دیگر، سنگینی نفوذ و حضور عناصر پاکستانی برای آنها قابل قبول نیست.

گفته شده که امریکایی‌ها از طریق مقامات قطری به خواسته‌های این دو عضو شاکی طالبان تمکین کردند. دیدار اخیر ملا یعقوب با برخی از نظامیان امریکایی از فرماندهی سنتکام در پایگاه بگرام نتیجه بده‌بستان اخیر بوده و منتظر تحول بیشتر قضایای سیاسی و نظامی باید بود.

همچنین گفتنی است که به مولوی عبدالکبیر در ارگ دفتر ندادند و رویای وی برای رسیدن به ارگ به حقیقت نپیوست.

بنابرین، با بازگشت دوباره ملا حسن آخند به فضای رسانه‌ای چنین به نظر می‌رسد که ممکن است سراج‌الدین حقانی مولوی عبدالکبیر را قبول نکرده و فرمان رهبر این گروه را وتو کرده است یا ملا برادر فرمان رهبر طالبان را به چالش کشیده است.

اگر این برداشت درست ثابت شود، بزرگ‌ترین اقدام علیه به چالش کشیدن دستورهایی که از آدرس نامعلوم از قندهار صادر می‌شود، تلقی خواهد شد. مولوی عبدالکبیر برخلاف ملا برادر و برخی دیگر از رهبران طالبان، رابطه بسیار نزدیکی با راولپندی دارد و انتصاب او می‌تواند به تضعیف طالبانی که خود را مستقل می‌تراشند، بینجامد.

هرچند سراج‌الدین حقانی نیز در گذشته بازوی عملیاتی سازمان اطلاعات ارتش پاکستان خوانده می‌‎شد، خودداری او از تحویل دادن اعضای تحریک طالبان پاکستانی به ارتش این کشور، تصویر دیگری از این رابطه ارائه می‌دهد.

گذشته از ماهیت انتخابات و کسب مشروعیت از صندوق رای و اراده مردم، که طالبان تاکنون با آن کنار نیامده، صدور این بیانیه از آدرس نخست‌وزیری که عملا برکنار شده است، دست‌کم بیانگر این واقعیت است که اداره طالبان دو سال پس از تصرف کابل، همچنان از گسست و هرج‌ومرج رنج می‌برد که نتوانسته سلسله مراتب را رعایت کند.

دشوار به نظر می‌رسد که ملا حسن آخند سر کارش برگشته باشد یا رهبران ناراضی طالبان قادر شده باشند که دستور رهبر را به چالش کشیده باشند، اما آنچه مسلم است، ناآشنایی طالبان با روابط بین‌الملل و هرج‌ومرج حاکم بر اداره افغانستان است.

ولی همزمان، افراد تاثیر گذاری مانند صدر ابراهیم، معاون ارشد وزارت داخله و قیوم ذاکر، معاون وزارت دفاع، که نزدیک به رهبر طالبان هستند، از تحول پیش آمده به او شکایت کردند. بنابر این تقابل، رهبر طالبان از موضع خود عقب‌نشینی کرده و لقب کفیل ریاست الوزرا را برای مدتی به مولوی عبدالکبیر تفویض کرده و به‌زودی ملاحسن بابر به ارگ بر می‌گردد تا ظاهرا به این گفت‌و‌گپ‌ها پایان دهد.

در این خبرنامه به نقل از عبدالجلیل شهیدخیل، رئیس معارف طالبان در بلخ آمده است که بعد از پیروزی طالبان مقامات این گروه و بازرگانان تلاش کرده‌اند تا در زمینه ساخت‌وساز مدارس دینی گام‌های عملی بردارند.

در همین حال یک منبع از وزارت معارف طالبان به افغانستان اینترنشنال گفت براساس طرحی که این گروه ترتیب کرده است، قرار است یک مدرسه بزرگ در مرکز هر ولایت و از ۳ تا ۱۰ مدرسه دیگر در ولسوالی‌ها اعمار شود.

طالبان پس از به دست گرفتن قدرت در افغانستان در ماه اسد ۱۴۰۰، به صورت گسترده‌ای دست به ایجاد مدارس دینی در سرتاسر افغانستان زده‌اند.

طالبان شماری از این مدارس را «مدارس جهادی» نامیده‌اند که در آنها افزون بر درس‌های دینی، آموزش‌ نظامی هم داده می‌شود.

برخی انتقاد کرده‌اند که طالبان در این مدارس نه تنها افراطگرایی را توسعه می‌دهند، بلکه این مدارس را به مراکز تربیت شبه‌نظامیان خود تبدیل می‌کنند.

براساس گزارش ویژه رویترز، از آغاز جنگ سودان، روزانه دو تا چهار کودک درگذشته‌اند، اما بزرگ‌ترین رقم درگذشتگان روز جمعه ثبت شد که در یک روز ۱۳ نوزاد جان دادند.

عبیر عبدالله، پزشک این یتیم‌خانه به رویترز گفته که بدون کارمند کافی برای مراقبت، این کودکان به سوءتغذیه حاد و کم‌آبی مواجه و فوت شدند.

به گفته دکتر عبدالله، «آنها باید هر سه ساعت یک‌بار تغذیه می‌شدند، اما کسی آنجا نبود که به کودکان غذا بدهد.»

خانم عبدالله افزوده که برخی از نوزادانی که از قبل وضعیت نامناسب داشتند، پس از ابتلا به تب شدید جان خود را از دست دادند. او گفت: «ما سعی کردیم درمان داخل وریدی انجام دهیم، اما بیشتر اوقات نمی‌توانستیم بچه‌ها را نجات دهیم.»

نوزادان جان داده یتیم‌خانه میگوما از جمله قربانیان نامرئی جنگ در سودان، سومین کشور پهناور افریقا هستند.

براساس گزارش سازمان ملل، این جنگ بیش از هفتصد کشته، هزاران زخمی و حداقل ۱.۳ میلیون آواره در پی داشته است.

یتیم‌خانه میگوما، که به طور رسمی «مرکز مراقبت یتیم» نامیده می‌شود، در ساختمانی سه‌طبقه در منطقه‌ای نزدیک به محل به درگیری در خرطوم، پایتخت، موقعیت دارد.

سازمان خیریه پزشکان بدون مرز پشتیبان مالی این مرکز است که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شده و معمولاً صدها نوزاد در سال دریافت می‌کند.