میثم مهدیپور، معاون سفیر جمهوری اسلامی در کابل از طالبان خواست علت توقف دفاتر کمیته امداد خمینی در افغانستان را توضیح دهد. رسانههای ایران دیروز پنجشنبه گزارش دادند که طالبان دفاتر کمیته امداد خمینی را در ولایتهای کابل، هرات و بلخ متوقف کرده است.
میثم مهدیپور، معاون حسن کاظمی قمی در توییتی نوشت: «کمیته امداد با بیش از چهار دهه تجربه خدمترسانی در افغانستان قریب به دو ماه است که از فعالیت محروم شده است. امید است طالبان علت این اقدام را شفاف بیان نمایند.»
کمیته امداد خمینی سازمانی شبهدولتی است که به فرمان روحالله خمینی، بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران، در ۱۴ حوت ۱۳۵۷ فعالیت خود را آغاز کرد. این کمیته در طول سالهای گذشته دفاتر خود را در افغانستان هم باز کرد.
فعالیت این نهاد از تابستان ۱۳۷۷ در دوران حکومت اول طالبان متوقف شده بود، اما پس از سقوط طالبان، دور دوم کار کمیته امداد خمینی در سال ۱۳۸۱ در شهرهای کابل، مزارشریف، هرات و زرنج از سر گرفته شد.
مقامهای طالبان تاکنون در خصوص منع فعالیت این نهاد وابسته به جمهوری اسلامی در افغانستان ابراز نظر نکردهاند.
رسانه جماران به نقل از منابع آگاه گزارش داد که بسته شدن دفاتر کمیته امداد خمینی در ولایت کابل، هرات و بلخ، «بدون اطلاع قبلی و بدون ارائه هیچ دلیل موجه و یا استناد حقوقی انجام شده است.»
این چهار نفر در اواخر ماه جوزا نیز زمانی که برای پیگیری دعوای حقوقی با کوچیها به دفتر عبدالله سرحدی، والی طالبان در بامیان رفته بودند، بازداشت شده بودند.
بازداشت دوباره
روز پنجشنبه دوازدهم اسد، هیئتی از آمریت سرحدات، اقوام و قبایل طالبان در بامیان به روستای «پشته غرغری» ولسوالی پنجاب رفت و اعلام کرد که فیصله پارسال کمیسیون حل منازعات کوچیها و دهنشین باید عملی شود و زمین تحت دعوا باید به کوچیها واگذار شود.
براساس ویدیویی که از این نشست در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار گرفته، ساکنان محل خطاب به هئیت طالبان میگویند که این کمیسیون پارسال بدون بازدید از ساحه، به گونه غیرعادلانه به نفع کوچیها فیصله کرد. آنها گفتند که تصمیم کمیسیون حل منازعات کوچیها و دهنشین را قبول ندارند.
بر اساس این ویدیو، یک باشنده محل که طرف دعوای زمین است خطاب به اعضای هیئت میگوید «زمین مورثی چند صد ساله مرا میخواهید تسلیم کوچیها کنید، از نظر اخلاقی و وجدانی این درست نیست.»
پس از اعتراض این باشنده محل، یک عضو طالبان در این نشست میگوید «من قاضی نیستم، من خبر دارم زمین از توست.»
این باشنده محل تاکید میکند که برای پیگیری این موضوع به والی طالبان در بامیان و به رهبری طالبان شکایت میکند.
منابع محلی میگویند پس از اعتراض ساکنان محل به فیصله طالبان، افراد این گروه چهار نفر شامل عوض دانش، علی حسین بخشی، محمد غلامی و انور محمدی را بازداشت و به فرماندهی امنیه ولسوالی پنجاب منتقل کردند.
منابع محلی گفتند پس از تسلط طالبان بر افغانستان، کوچیها ادعای مالکیت زمین در این روستا را مطرح کردند. به گفته این منابع، در پی ادعای کوچیها، کمیسیون حل منازعات کوچیها و دهنشین تشکیل شد و این کمیسیون سال گذشته این دعوای حقوقی را به نفع کوچیها فیصله کرد.
براساس ادعای ساکنان محل، آنها از زمینهای خود قباله شرعی دارند اما کوچیها هیچ سندی ارائه نکرده و تلاش میکنند این دعوا را با «زور و حمایت طالبان» تصرف کنند.
به گفته ساکنان محل که خود را مالکان زمین میدانند، کمیسیون حل منازعات کوچیها و دهنشین پارسال فیصله کرده است که آنها زمینها را تخلیه و اجاره زمین را به کوچیها پرداخت کند.
مقامهای محلی طالبان تاکنون در مورد بازداشت و دعوای حقوقی بین ساکنان محلی و کوچیها اظهار نظر نکردهاند.
«قتل یک باشنده محل به دست کوچیها»
از سوی دیگر، ساکنان محل میگویند که کوچیها در سال ۱۳۵۲ یک نفر از ساکنان روستای پشته غرغری به نام عوض بخش علی را «ربوده و سپس او را کشتهاند.»
بستگان عوض بخش علی میگویند کوچیها او را پس از اختطاف کشتهاند و جنازهاش را به آنها تحویل ندادهاند. آنها به افغانستان اینترنشنال گفتند که در سالهای اخیر بارها در این مورد به ارگانهای عدلی و قضایی حکومتهای پیشین افغانستان شکایت کردند اما به دلیل «فراری بودن کوچیها»، این موضوع پیگیری نشد.
آنها میگویند کوچی ها بدون آنکه در مورد این قتل به محکمه حاضر شوند و پاسخگو باشند و همچنین ادعای مالکیت زمین را از طریق دادگاه پیگیری کنند، سعی میکنند با حمایت طالبان زمینها تصرف کنند.
