جبهه آزادی می‌گوید در حمله به پاسگاه طالبان در بگرام، پنج عضو این گروه را کشته است

در مطلبی از او که در سایت حقوق بشر در روز پنجشنبه (۲۶ اسد) منتشر شده آمده است: در دو سال گذشته، افغانستان در یکی از بدترین بحران‌های بشری فرو رفته و دو سوم جمعیت آن با گرسنگی و حداقل سه میلیون کودک از سوء تغذیه حاد رنج می‌برند.

به گفته وی افغانستان همچنین دارای یکی از بالاترین میزان مرگ و میر نوزادان در جهان است و هزاران زن به دلایل مرتبط با بارداری جان خود را از دست می‌دهند.

دانیلا گاوشون یادآوری کرده که طالبان از زمان روی کار آمدن دوباره، حقوق زنان و دختران را محدود کرده است.

او توضیح داده که رسانه‌های فعال در افغانستان نیز با سانسور گسترده روبرو هستند و تعداد فزاینده‌ای از روزنامه‌نگاران و دیگر منتقدان پشت میله‌های زندان قرار دارند.

دانیلا گاوشون خطاب به دولت آسترالیا تاکید کرده که هر چه شرایط سخت‌تر باشد، نیاز به انعطاف بیشتر است.

او خواهان تسهیلات در روند پذیرش افغان‌ها شده و تاکید کرده بررسی‌های امنیتی بخشی ضروری از پذیرش پناهندگان است، اما شرایط غیرعادی باید به معنای کاهش موانع اداری باشد.

آسترالیا در سال ۲۰۲۱، ۲۶ هزار و ۵۰۰ ویزای بشردوستانه را برای پناهجویان افغان برای پنج سال اختصاص داد، اما به گفته دانیلا گاوشون تعداد درخواستی در حال حاضر به ۴۰ هزار رسیده است.

مدیر دیده‌بان حقوق بشر آسترالیا گفته که این کشور باید آماده افزایش تخصیص ویزای بشردوستانه به افغان‌ها باشد.

دانیلا گاوشون می‌گوید اگر دولت آسترالیا اراده داشته باشد، می‌تواند راه حلی بیابد و در ارائه ویزای بشردوستانه سریع عمل کند.

به لیه‌‌یی، یکی از مسئولان کمیته بین‌المللی محافظت از خبرنگاران همزمان با دومین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان در یادداشتی که در روزنامه نیکی آسیا منتشر شده است، نوشت فضای رسانه‌ای افغانستان که زمانی پر جنب‌وجوش بود، از زمان سقوط کابل زیر فشارسانسور، تهاجم، دستگیری‌های خودسرانه و محدودیت‌ها علیه خبرنگاران زن تحت فشار قرار دارد.

خانم لیه‌‌یی می‌گوید با گذشت دو سال، سرکوب رسانه‌ها در افغانستان بدون وقفه ادامه یافته است.

در دو سال گذشته برخی وبسایت رسانه‌های داخلی افغانستان بسته شده، موارد متعددی از ضرب‌وشتم و آزار خبرنگاران گزارش شده و شماری از رسانه‌های بین‌المللی از فعالیت در داخل کشور منع شده‌اند.

این مقام کمیته حفاظت از خبرنگاران نوشت طالبان گاهی از قوانین آپارتاید جنسیتی خود برای حمله به رسانه‌ها استفاده کرده است.

در ماه جاری رادیو تلویزیون خصوصی همیشه بهار، در ولایت ننگرهار به‌دلیل برگزاری یک جلسه آموزش خبرنگاری با حضور زنان و مردان تعطیل شد.

این سازمان جهانی حامی روزنامه‌نگاران می‌گوید خبرنگاران خارجی برای سفر به افغانستان برای تهیه گزارش با محدودیت ویزا روبرو هستند. طالبان همچنین خبرنگاران داخلی را مجبور کرده‌اند که نزد این گروه ثبت‌نام کنند و کارت‌های شناسایی دریافت کنند.

کمیته محافظت از خبرنگاران این تصمیم‌ها را آخرین اقدام برای تشدید کنترول و نظارت بر خبرنگاران خوانده است.

طالبان روز تا روز محدودیت‌هایی بر شبکه‌های اجتماعی نیز وضع کرده است. این کمیته نوشته است طالبان امسال مقررات جدیدی وضع کرده است که کانال‌های یوتیوب را هدف قرار می‌دهد.

خانم لیه‌‌یی همچنین از افزایش احتمال ممنوعیت فیس‌بوک در افغانستان نیز ابراز نگرانی کرده است.

طالبان پس از به قدرت رسیدن، پوشش کامل را بر زنان در افغانستان تحمیل کرده است اما تعداد زیادی از زنان، به خصوص در شهرهای بزرگ در برابر پوشش تحمیلی طالبان مقاومت کرده‌اند.

عاکف به اسوشیتدپرس گفت: «خیلی بد است که زنان بی‌حجاب در برخی مناطق شهرهای بزرگ دیده می‌شوند. علمای ما بر این نظر اند که روی زنان باید پوشیده باشد.» او افزود: «این پوشش به روی زن ضرر و آسیبی نمی‌رساند. هر زن برای خود ارزش دارد اما اگر مردان به صورتش ببینند، از ارزش او کاسته خواهد شد.»

پوشیدن روسری و چادری در میان زنان افغان رایج است اما طالبان بر پوشش خاص خود پافشاری داشته و رعایت نکردن آن را بی‌حجابی می‌گویند.

زنان در کشورهای مسلمان از انواع پوشش و روسری استفاده می‌کنند. در برخی از این کشورها، اخیراً ایران، زنان در برابر پوشش تحمیلی حکومت و طبقه مذهبی دست به اعتراض‌های گسترده زده‌اند.

یک کارشناس امور مذهبی به این خبرگزاری گفت که در متون دینی مسلمانان هیچ حکمی درباره پوشیدن روی زنان وجود ندارد که طالبان از آن برای تحمیل نقاب بر زنان افغان استفاده کند.

عاکف مدعی شد که پس از حاکمیت طالبان، زنان مانند گذشته در خیابان‌ها آزار و اذیت نمی‌شوند. او در مورد ممنوعیت رفتن زنان به پارک‌ها گفت که زنان تنها به مکان‌هایی رفته می‌توانند که مردان در آنجا حضور نداشته باشند.

ضیاالحق، آمر ارزیابی تلویزیون ملی افغانستان بود که پیش از اسد ۱۴۰۰ در این رسانه دولتی کار می‌کرد و پس از تسلط طالبان بر افغانستان نیز به کار خود ادامه داد.

منابع محلی گفتند طالبان روز پنجشنبه او را در ورودی رادیو تلویزیون ملی افغانستان واقع در وزیر اکبر خان کابل بازداشت کردند. به گفته یک منبع، ضیاالحق در هنگام بازداشت از سوی افراد طالبان لت‌وکوب شده است.

منابع گفتند طالبان کارمندان بخش خبر تلویزیون دولتی افغانستان را نیز به‌خاطر انتشار سخنان یک زن در جریان یک نشست خبری که به‌طور زنده از تلویزیون پخش می‌شد، تهدید کرده است. گفته می‌شود پخش تصاویر زنی که در جریان نشست خبری صورتش را نپوشیده بود، خشم استخبارات این گروه را برانگیخته است.

مسئولان رادیو تلویزیون دولتی افغانستان که تحت کنترول طالبان است، به سوال‌های خبرنگار افغانستان اینترنشنال در این مورد پاسخ ندادند.

بازداشت کارمندان رادیو تلویزیون ملی افغانستان در حالی صورت می‌گیرد، که در هفته گذشته موج جدیدی از بازداشت خبرنگاران در افغانستان آغاز شده است.

سازمان خبرنگاران بدون مرز گزارش داده است که در ده روز گذشته، طالبان ۹ خبرنگار را در ولایت‌های ننگرهار، قندهار، قندوز، پکتیا و دیگر ولایات بازداشت کرده‌اند.

در اثر غرق شدن قایقی در کانال مانش روز شنبه شش پناهجوی افغان جان باختند. تیم‌های نجات فرانسوی ۶۰ پناهجوی دیگر را نجات دادند.براساس گزارش‌ها اکثر سرنشینان این قایق پناهجویان افغان بودند.

خبرگزاری رویترز روز پنجشنبه (۲۶ اسد)، چهار روز پس از حادثه، با ادریس و فواد، دو نوجوان ۱۵ ساله‌ای که از این حادثه نجات یافتند، گفت‌وگو کرد.

ادریس که به کمک یک مترجم صحبت می‌کرد، از احتمال ۹۹ درصدی مرگ خود در این حادثه سخن گفت. به گفته ادریس اول موتور قایق از کار افتاد و سپس آب وارد قایق شد.

به گفته او، «وقتی قایق غرق شد، مردم فریاد می‌زدند، لحظه بسیار سختی بود. شش نفر بلافاصله جان باختند.»

این نوجوان افغان گفت در آن لحظات فقط به پدر و مادرش فکر می‌کرد. این‌که او این سفر خطرناک را آغاز کرده بود تا به خانواده‌اش کمک کند، برایش قدرت می‌داد تا سرپا بماند.

ادریس گفت: «من به سرعت قدرت شنای خود را از دست می‌دادم، اما به سختی تلاش می‌کردم به شنا کردن ادامه دهم. من به خاطر پدر، مادر و برادران و خواهرانم به شنا ادامه دادم. زیرا خانه را ترک کرده بودم تا به آن‌ها کمک کنم.»

ادریس گفت بعد از غرق شدن قایق، پناهجویان یا باید روی ‌تخته‌پاره‌های به‌جا مانده از قایق می‌نشستند یا باید خود را به یکی از آن‌ها می‌چسپاندند. به گفته او برخی مجبور بودند در موازات با تخته‌پاره‌های شناور قایق شنا کنند تا نوبت استراحت به آن‌ها برسد.

مانش، کانالی بین فرانسه و بریتانیا، یکی از مزدحم‌ترین خطوط کشتیرانی در جهان است. جریان‌ قوی آب باعث شده این کانال هم‌زمان به یکی از خطرناک‌ترین مسیرها برای عبور قایق‌های کوچک پناهجویان به بریتانیا بدل شود.

بارگیری بیش از حد بر قایق‌های کهنه توسط قاچاقچیان و ضربات محکم امواج، از دلایل اصلی غرق شدن قایق‌های کوچک پناهجویان در کانال مانش است.

ادریس نیز به یاد می‌آورد که پناهجویان زیادی بر قایق سوار بودند و امواجی که قایق را تکان می‌داد، بسیار قدرتمند بود.

فواد، نوجوان دیگر افغان گفت که وقتی قایق شکست، هوا کاملا تاریک بود و آنها نمی‌توانستند چیزی را ببینند. او گفت: «ما خیلی ترسیده بودیم.»

یک مقام قضایی در فرانسه روز پنجشنبه به رویترز گفت دو عراقی و دو سودانی که مظنون به قاچاق انسان اند، به دلیل کشته شدن شش پناهجوی افغان تحت تحقیقات رسمی قرار گرفته‌اند.

ادریس، یک سال پیش افغانستان را ترک کرد. او هشت ماه در فرانسه منتظر بود تا راهی بریتانیا شود. این پناهجوی نوجوان از این که اکنون زنده است، احساس خوشحالی می‌کند و می‌گوید: «دیگر برای رفتن به بریتانیا تلاش نخواهم کرد.»

ادریس به این نتیجه رسیده است که «اگر کسی می خواهد درخواست پناهندگی بدهد، بهتر است در فرانسه اقدام به این کار کند»، چرا که به گفته او «رفتن به بریتانیا خیلی خطرناک است.»

فواد که لباس سفیدرنگی پوشیده است، می‌گوید بعد از واژگون شدن قایق اول شنا کرد اما پسان‌تر بیهوش شد. او می‌گوید نمی‌داند چه اتفاقی برایش رخ داده و چطور نجات یافته است.

با این حال، این نوجوان افغان که دو ماه در فرانسه بوده و بیشتر در خیابان‌ها خوابیده است، در پاسخ به این سوال که بعدا چه کار خواهد کرد، گفت دوباره برای عبور از کانال مانش تلاش خواهد کرد.

اما، او بعدً با اندکی تردید گفت: «نمی‌دانم در فرانسه بمانم یا به سوی بریتانیا بروم. نمی‌دانم.»