براساس تصاویر جدیدی که از دانشگاه کابل در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار گرفته، طالبان در ساختمان دانشکده هنرهای زیبا پیراهنتنبان خود را خشک میکنند. طالبان پس از تسلط بر کابل، تغییرات گستردهای در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کابل آوردند.
این گروه برخی از دیپارتمنتهای دانشکده هنرهای زیبا، از جمله دیپارتمنت موسیقی و پیکرتراشی را لغو کردند.
طالبان همچنین برخی از مجسمهها و بسیاری از آثار انتقادی در دانشکده هنرها را نابود کردند.
مقامهای طالبان گفتهاند که کشیدن نقاشی موجودات زنده و ساختن مجسمه مغایر دستورهای اسلامی است.
پس از رویکارآمدن این گروه در ماه اسد ۱۴۰۰، بسیاری از استادان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کابل به خارج از کشور فرار کردند.
تمنا زریاب پریانی، زن معترض افغان در آلمان در اعتراض به سیاستهای طالبان در قبال زنان افغانستان، اعتصاب غذا کرد. خانم پریانی به افغانستان اینترنشنال گفت زنان در دو سال اخیر زیر شکنجه و خشونت قرار دارند و به دلیل جنسیت خود از حقوق انسانی محروم هستند.
تمنا زریاب پریانی در شهر کلن آلمان از روز جمعه، دهم سنبله، برای دوازده روز اعتصاب غذایی کرد.
او گفت که در افغانستان «آپارتاید جنسیتی» وجود دارد و جامعه جهانی بهویژه آلمان باید آپارتاید جنسیتی طالبان را به رسمیت بشناسد. خانم پریانی همچنین تاکید کرد که دولت آلمان هرنوع تعامل با طالبان را ممنوع اعلام کند.
قطع حمایتهای مالی و منع سفرهای مقامهای گروه طالبان از دیگر خواستههای خانم پریانی است.
این زن معترض همچنین خواهان رهایی زندانیان سیاسی از بند طالبان شد.
تمنا زریاب پریانی از جمله زنان معترضی است که با شماری دیگر از زنان در اولین روزهای بازگشت طالبان به افغانستان به خیابانهای کابل رفتند و با شعارهای «نان، کار، آزادی» در برابر قوانین سختگیرانه این گروه اعتراض کردند.
در پی این اعتراضات، اداره استخبارات طالبان به خانه خانم پریانی در کابل هجوم بردند و او و چهار خواهرش را از خانهشان بازداشت کردند. آنها ۲۶ روز در بند طالبان بودند.
خانم زریاب چند ماه بعد از رهایی از بازداشت طالبان با خواهرانش از افغانستان خارج و به آلمان منتقل شدند.
طالبان در دو سال گذشته زنان را از کار و آموزش محروم کرده و قوانین سختگیرانه علیه آنها وضع کرده است. با وجود اعتراضات گسترده و درخواستهای بینالمللی، طالبان از سیاستهای خود در قبال زنان عقبنشینی نکرده است.
"به رسمیت شناختن آپارتاید در افغانستان"؛ تمنا زریاب پریانی در کلن آلمان اعتصاب غذایی کرد
تمنا زریاب پریانی، زن معترض افغان مقیم آلمان در اعتراض به سیاستهای طالبان در قبال زنان افغانستان، اعتصاب غذا کرد.
خانم پریانی به افغانستان اینترنشنال گفت زنان افغانستان طی دو سال گذشته زیر شکنجه و خشونت قرار دارند و به دلیل جنسیت شان از همه حقوق انسانی محروم هستند.
تمنا زریاب پریانی روز جمعه دهم سنبله در شهر کلن آلمان برای دوازده روز اعتصاب غذا کرد.
او گفت که در افغانستان «آپارتاید جنسیتی» وجود دارد و جامعه جهانی به ویژه آلمان باید آپارتاید جنسیتی توسط طالبان را به رسمیت بشناسد. خانم پریانی همچنین تاکید کرد که دولت آلمان هرنوع تعامل با طالبان را ممنوع اعلام کند.
قطع حمایتهای مالی و منع سفرهای مقامات گروه طالبان از دیگر خواستههای خانم پریانی است.
این زن معترض همچنین خواهان رهایی زندانیان سیاسی از بند طالبان شد.
تمنا زریاب پریانی از جمله زنان معترض است که با شمار دیگر از زنان در اولین روزهای بازگشت طالبان به افغانستان به خیابانهای کابل رفتند و با شعارهای «نان، کار، آزادی» در برابر قوانین سختگیرانه این گروه اعتراض کردند.
در پی این اعتراضات، استخبارات طالبان به خانه خانم پریانی در کابل هجوم بردند و او و چهار خواهرش را از خانه شان بازداشت کردند. آنها ۲۶ روز در بند طالبان بودند.
خانم زریاب چند ماه بعد از رهایی از بازداشت طالبان با خواهرانش از افغانستان خارج و به آلمان منتقل شدند.
طالبان در جریان دو سال گذشته زنان را از کار و آموزش محروم کرده و قوانین سختگیرانه علیه آنها وضع کرده است. با وجود اعتراضات گسترده و درخواستهای بینالمللی، طالبان از سیاستهای خود در قبال زنان عقبنشینی نکرده است.
وزارت زراعت طالبان اعلام کرد که این گروه با جمهوری اسلامی ایران در زمینههای کشاورزی، آموزشی و مدیریت منابع طبیعی و آب به توافق رسیده است. سفیر ایران در افغانستان در دیدار با وزیر زراعت طالبان گفته که برای اجرای این توافقات باید هیئتی تعیین شود.
وزارت زراعت طالبان در خبرنامهای نوشت که عطاالله عمری، وزیر زراعت این گروه، روز پنجشنبه (نهم سنبله) در دیدار با حسن کاظمیقمی، سفیر ایران در افغانستان، گفته که این گروه آماده اجرای کردن این توافقات است.
براساس خبرنامه وزارت زراعت طالبان، آقای عمری در سفری به ایران، با کاظمی قمی در مورد همکاری در پنج بخش «زراعت، مالداری، منابع طبیعی، آبیاری و بورسیههای تحصیلی» به توافق رسید.
وزیر زراعت طالبان گفته که این گروه آماده اجرای این توافقات است.
طبق این خبرنامه، سفیر جمهوری اسلامی گفته است که برای اجرایی کردن این توافقات، باید هیئتی تعیین شود.
پیش از این نیز معاون وزارت کار و امور اجتماعی ایران در دیدار با معین وزارت زراعت طالبان گفته بود که ایران خواهان سرمایهگذاری در زمینه زراعت در افغانستان است.
چندی پیش هم هیئت جمهوری اسلامی در دیدار با مقامات طالبان، برای فعالسازی دستگاهها برای کنترول امراض و آفات گیاهی، کنترول مشترک ملخهای صحرایی، واردات و صادرات کود و ارتقای ظرفیت کارمندان وزارت زراعت طالبان وعده همکاری داده بود.
طالبان در واکنش به نگرانی عفو بینالملل از نصب دوربینهای نظارتی طالبان در شهر کابل، گفته که امریکا هم زمانی که در افغانستان بود، با بالن تمام مناطق از جمله شهر کابل را زیر نظر داشت. عفو بینالملل طالبان را به نقض حریم خصوصی مردم متهم کرده است.
روز پنجشنبه این هفته سازمان عفو بینالملل گزارش داد که طالبان با نصب بیش از ۶۲ هزار دوربین امنیتی در شهر کابل، یک سیستم کامل تجسس و نظارت بر شهروندان افغانستان را به وجود آورده است.
اما سخنگوی وزارت داخله طالبان در اکس، توییتر سابق پرسیده، زمانی که ایالات متحده و ناتو با قرار دادن بالن در تمام مناطق افغانستان، از جمله کابل، برای اهداف و اطلاعات استخباراتی خود، عملیات نظارتی انجام میدادند، چرا درباره نقض حقوق بشر و حریم خصوصی مردم صدای تان را بلند نکردید.
این وزارت گفته که نصب دوربینهای امنیتی در بسیاری از شهرها و پایتختهای کشورها در جهان «یک امر رایج» است و حکومت طالبان نیز با «حفظ همه حقوق مردم» و با «رعایت تمام موازین شرعی» بهدلیل مسائل امنیتی، اقدام به نصب این دوربینها کرده است.
عبدالمتین قانع، سخنگوی وزارت داخله طالبان افزوده که این دوربینها «با کمک و مشوره مردم» در جاهای که مردم انتخاب کردند، نصب شده و این وزارت در انتخاب مکان نصب آن دخالت نکرده است.
علاوه براین، آقای قانع گفته که اتاق کنترول دوربینها ایمن است و امکان دسترسی افراد به آن وجود ندارد.
اما سازمان عفو بینالملل هشدار داده است که طالبان با نصب این دوربینها به بهانه تامین امنیت، آزادی و حریم خصوصی مردم، به خصوص زنان را نقض میکند.
مت محمودی، از سازمان عفو بینالملل گفت: «این سیستم نظارتی حق داشتن حریم خصوصی و آزادی برگزاری تجمعات و اعتراضها را به تدریج از بین میبرد؛ آزادیهایی که پس از بازگشت طالبان به شدت مورد هجوم قرار گرفته اند.»
خبرگزاری رویترز در گزارشی به بیسرنوشتی بیش از هفتاد هزار افغان اشاره میکند که از آگست ۲۰۲۱ به امریکا منتقل شدهاند. در گزارش آمده که عدم تصویب لایحه موسوم به قانون تنظیم افغانها، باعث شده هزاران نفر در بلاتکلیفی بسر برده و احساس ناامنی بکنند.
در گزارش از فرزانه جمالزاده نام برده شده که در افغانستان برای دولت امریکا کار میکرد و اکنون برای تامین مخارج زندگی اش، در نیویورک با یک نهاد خیریه کار میکند.
اما منقضی شدن مدت اجازه کار او و فرهاد، همسرش در آخر این ماه باعث میشود که آنها در شرایط بلاتکلیفی بسر برند.
فرزانه میگوید: «ما واقعاً پسانداز زیادی نداریم. اگر بیمه یا مزایای خود را از دست بدهیم، چه باید بکنیم؟ بیمه درمانی در اینجا بسیار بسیار گران است.»
طبق گزارش رویترز، از آگست ۲۰۲۱ بیش از ۷۰ هزار نفر به امریکا منتقل شدهاند که بسیاری آنها جواز اقامت دو ساله دریافت کردهاند که به آنها امکان میدهد در امریکا کار و زندگی کنند.
در ماه جون دولت جو بایدن این برنامه را برای دو سال دیگر تمدید کرد، اما این وضعیت موقتی است.
به رغم تلاشها در میان نمایندگان هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات برای ایجاد یک مسیر مستقیم که به اقامت دائم و شهروندی افغانها در امریکا منتهی شود، اما لایحه موسوم به قانون تنظیم افغانها هنوز در سنا و مجلس نمایندگان به تصویب نرسیده است.
دانیلو زاک، معاون نهادی موسوم به سرویس جهانی کلیسا که به پناهندگان کمک میکند، گفته برای افغانهای که از طریق برنامه بشردوستانه به امریکا منتقل شدهاند دریافت اقامت دائم دشوار است.
رویترز میگوید افرادی مثل خانم جمالزاده و کسانی که به عنوان مترجم برای نیروهای امریکایی کار میکردند، مستحق ویزای ویژه مهاجرت هستند، اما به دلیل خروج سراسیمه از افغانستان این افراد نتوانستند ویزا بگیرند و باید برای دریافت کارت سبز و اقامت دائم، در امریکا به پرونده شان رسیدگی شود.
خانم جمالزاده و همسرش دوازهم این ماه مصاحبه دارند. او ابراز امیداوری کرده که کانگرس مسیر مستقیمی را برای دریافت اقامت دائم در امریکا هموار کند تا افغانهای منتقل شده در این کشور احساس امنیت بیشتری بکنند.
خانم جمالزاده با اشاره به سردرگمی افغانها در امریکا میگوید: «تو هرگز نمیدانی چه اتفاقی برایت میافتد.»
رئیس کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان امریکا درباره خروج «مرگبار» این کشور از افغانستان، از ۹ مقام کلیدی سابق ایالات متحده به شمول زلمی خلیلزاد تحقیق میکند. مایکل مکال گفت که این مقامات اطلاعات مهمی در پیوند به چگونگی و چرایی خروج امریکا از افغانستان دارند.
گفته شده راس ویلسون سفیر پیشین امریکا در افغانستان، سوزی جورج رئیس دفتر وزیر خارجه و زلمی خلیلزاد نماینده ویژه پیشین این کشور در امور افغانستان و چند فرد دیگر از جمله کسانی هستند که قرار است احضار شوند.
مکال در بیانیهای گفت: «این ۹ مقام اطلاعات مهمی دارند که برای کشف چگونگی و چرایی خروج حکومت بایدن از افغانستان و تسلیم ننگین به طالبان، حیاتی است.»
او علاوه کرد که این مقامات احضار شده همچنان اطلاعات مهمی در مورد کشته شدن ۱۳ سرباز امریکایی و مجروح شدن ۴۵ تن دیگر در حمله در میدان هوایی کابل دارند.
آقای مکال گفته این کمیته با انجام مصاحبه با مقامات فعلی و پیشین حکومت امریکا که در برنامهریزی و اجرای عقبنشینی دخیل هستند، ادامه خواهد داد.
این مقام امریکایی از حزب جمهوریخواه، بدین باور است که از همهای این موارد میشد جلوگیری کرد. مکال بارها با انتقاد از عملکرد بایدن گفته که او افغانستان را به طالبان تسلیم کرد.
این مقام امریکایی به منظور تحقیق بیشتر پیرامون خروج، بارها از وزارت خارجه ایالات متحده خواسته تا اسناد خروج از افغانستان را در دسترس وی قرار دهد.
بنابر درخواست مکرر مکال چندی پیش وزارت خارجه امریکا بیش از ۳۰۰ سند مرتبط با خروج از افغانستان را در اختیار کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان امریکا قرار داد. با اینحال مکال میگوید که تا رسیدن به حقیقت کامل، به تحقیقات ادامه خواهد داد.
او اینبار از ۹ مقام امریکایی خواسته تا برای انجام تحقیق و مصاحبه پیرامون علتیابی خروج از افغانستان، تاریخ و زمان مصاحبههای رونویسی شده را تا شش روز دیگر ترتیب دهند.
افزون بر آن، مکال چند روز پیش با خانوادههای ۱۳ سرباز امریکایی که در بیرون از میدان هوایی کابل در روزهای پایانی عقبنشینی کشته شدند، نشستی برگزار کرد.
مکال به خانوادههای سربازان گفت: «تنها کاری که میتوانم انجام دهم اینست که قول بدهم. من در این تحقیق تسلیم نخواهم شد.» او در این دیدار گفته تا زمانی که به حقیقت کامل در مورد چگونگی آن اتفاق دست پیدا نکند، تسلیم نخواهد شد.
با اینحال، سخنگوی وزارت دفاع امریکا در تقابل با آنچه مکال از آن به عنوان خروج آشفته یاد میکند، گفته است: «فرماندهان نظامی ایالات متحده در افغانستان بهترین تصمیمها را گرفتند و بهترین توصیههای نظامی خود را بر اساس آنچه در آن زمان شناخته شده بود، ارائه کردند.»
او میگوید که رهبران امریکا اقدامات مناسب را در پاسخ به تهدیدات گزارش شده در آن زمان، انجام دادند.
