طالبان از بازگشت بیش از ۹۰۰ خانواده افغان از پاکستان خبر داد

طالبان این نماینده سابق ولایت سرپل را به «قتل عمد» شخصی به اسم «جلال‌الدین» در سال ۱۳۷۶ متهم کرده است.

به گفته منابع، افرادی از قوم «پشتون اسحاق‌زی» ادعا کرده‌اند که آقای پاینده زمین‌های آنان در سرپل را «غصب» کرده است. آن‌ها همچنین گفته‌اند که این وکیل سابق پارلمان یک نفر از اقارب‌شان را به قتل رسانده است.

براساس اسنادی که به افغانستان اینترشنال رسیده، در حکم طالبان در این مورد آمده است: «اسامی حاجی پاینده به قصاص نفس محکوم به مجازات گردید.»

منابع نزدیک به خانواده این عضو پیشین مجلس نمایندگان گفتند که آقای پاینده در حال حاضر در زندان طالبان در ولایت جوزجان زندانی است.

طالبان ادعا می‌کند که «عفو عمومی» اعلام کرده و این گروه از مقامات حکومت پیشین پیوسته خواسته است که به افغانستان برگردند.

«کمیسیون ارتباط با شخصیت‌های افغان» که طالبان برای دعوت مقامات حکومت پیشین به کابل تشکیل داده، در ۲۳ سرطان ۱۴۰۱ از بازگشت آقای پاینده به افغانستان خبر داده است.

منابع به افغانستان اینترنشنال «کارت مصئونیت» متعلق به آقای پاینده را فرستاده‌اند که پس از برگشت به افغانستان، از سوی طالبان صادر شده است.

پیش از این نیز گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد طالبان به اعلام «عفو عمومی» پایبند نیستند و افرادی دارای «کارت مصونیت» را بازداشت کرده‌اند.

در همین حال منابعی که به افغانستان اینترنشنال تماس گرفتند، مشروعیت تصمیم دادگاه طالبان را زیر سوال برده و گفتند «اصول دادرسی عادلانه» در محاکم طالبان رعایت نمی‌شود.

این منابع گفتند طالبان حکم «قصاص» این نماینده پیشین مجلس را با «انگیزه‌های سیاسی» صادر کرده‌اند.

امضاکنندگان این نامه به شکل‌گیری جریان ضدمهاجر علیه افغان‌های ساکن ایران اشاره کردند که موج آن از روزهای پایانی تابستان آغاز شد.

در همین راستا حدود ۱۰ روز پیش جمعی از شهروندان ایرانی به حضور مهاجران افغان در خیابان‌های شهر اقبالیه در استان قزوین اعتراض و به خانه‌های آنان حمله کردند.

در مخابره این خبر برخی رسانه‌ها درباره «شدت گرفتن کارزار افغان‌ستیزی در ایران» هشدار دادند.

برخی نیز آن را «پروژه امنیتی» و منشا آن را چهره‌های وابسته به جمهوری اسلامی و در راستای سفیدشویی و رفع مسئولیت مشکلات مختلف مانند فقر، گرانی و تورم از دولت خواندند.

به گفته امضاکنندگان این بیانیه، کسانی که با این جریان همراه شدند با «فرافکنی، بزرگ‌نمایی و انتشار مطالب خلاف واقع» و گاهی با رفتارها و گفتارهای «نژادپرستانه» کوشیدند مهاجران را عامل مشکلات معیشتی و امنیتی جامعه معرفی کنند.

در این بیانیه بر عاملیت و نقش جمهوری اسلامی در بروز چنین جریانی و پیش از آن در مشکلات ۴۰ ساله مهاجران افغان در ایران تاکید شده است.

بر اساس این بیانیه، فقدان آمار دقیق از تعداد مهاجران در ایران دستاویزی برای ارائه اطلاعات دروغ، خبرهای ساختگی و جوسازی‌های غیرمنطقی علیه جمعیت افغان ساکن ایران شده است.

بر پایه گزارش‌های ارائه شده از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، افغان‌ها شش درصد از جمعیت ساکنان ایران را تشکیل می‌دهند.

امضاکنندگان این بیانیه تاکید کردند این جمعیت نمی‌تواند به تنهایی عامل به وجود آمدن گرانی‌، تورم، بیکاری، تشدید مشکلات زیست‌ محیطی، خطرات امنیتی و «ناکارآمدی دولت» در زمینه مهار بحران‌های ملی، اقتصادی، معیشتی و امنیتی جامعه باشد.

به گفته آن‌ها، مهاجران و پناهندگان افغان در ایران تنها «مصرف‌کننده» خدمات نیستند و طی چهار دهه گذشته «سخت‌ترین شرایط کاری را با کمترین دستمزدها» داشته‌اند.

در این بیانیه تاکید شده است نظام حقوقی ایران در این سال‌ها موجب شکل‌گیری مهم‌ترین مانع‌ها و چالش‌ها در راستای ادغام مهاجران در جامعه میزبان شده است.

با گذشت بیش از ۴۰ سال مهاجران نسل اول و دومی در ایران هستند که هنوز تابعیت نگرفته‌اند.

حکومت برای کودکانی که از مادر ایرانی و پدر افغان متولد شده‌اند، شناسنامه صادر نمی‌‌کند.

مهاجران افغان با مشکلات متعددی مانند محدودیت‌های قانونی در زمینه مالکیت اموال منقول و غیرمنقول، افتتاح حساب بانکی، خرید سیم‌کارت و ثبت‌نام دانش‌آموزان خود در مدارس مواجه‌اند.

این محرومیت‌های اعمال شده از سوی حکومت به گفته امضاکنندگان بیانیه، موجب از‌ دست‌دادن فرصت‌‌ها و امکان تحرک اجتماعی و طبقاتی مهاجران و در نهایت به حاشیه رانده‌ شدن سیستماتیک، افزایش آسیب‌پذیری و تراکم آنان در حاشیه شهرهای بزرگ شده است.

احترام برومند، رخشان بنی‌اعتماد، شهرنوش پارسی‌پور، لیلا حاتمی، پرویز پرستویی، محسن رنانی،‌ کیوان صمیمی، ژیلا بنی‌یعقوب، مقصود فراستخواه، عالیه مطلب‌زاده، مصطفی معین، بدرالسادات مفیدی، بی‌تا ملکوتی، مجتبی میرتهماسب، شارمین میمندی‌نژاد، ضیا نبوی و مرضیه وفامهر شماری از امضاکنندگان این بیانیه هستند.

آنان خواهان تدوین و تصویب قوانین به‌روز و کارآمد و قرار گرفتن‌شان در صدر اولویت‌ها و سیاست‌های مهاجرتی شده‌اند تا تکلیف شمار فراوان مهاجران و پناهندگان افغان در ایران مشخص شود.

امضاکنندگان بیانیه تاکید کردند که مردمان ایران و افغانستان تا ۱۶۰ سال پیش اعضای یک ملت و عضو «یک سرزمین واحد» بودند: «اجازه نمی‌دهیم قدرت‌طلبان و فرصت‌طلبان که منافعشان در تفرقه‌افکنی و دیگری‌هراسی است، میدان‌دار فضای فرهنگی جامعه ما شوند و این جامعه صلح‌طلب را به بیراهه خشونت و نفرت و نژادپرستی ببرند.»

طالبان پیش از این راهپیمایی‌هایی در کابل، کاپیسا و نیمروز برای حمایت از فلسطین و نکوهش حملات اسرائيل برگزار کرده است.

در اعلامیه طالبان با اشاره به محاصره غزه و جلوگیری از دسترسی مردم این منطقه به برق، مواد غذایی و مواد سوختی، آمده است که این گروه اقدامات اسرائیل را محکوم می‌کند.

طالبان سازمان‌های جهانی حقوق بشر را متهم کرده است که در مساله فلسطین خاموشی اختیار کرده‌اند.

گروه طالبان مدعی شده که حقوق بشر برای کشورها و سازمان‌ها ارزش ندارد و شعاری برای «اهداف شوم سیاسی و استخباراتی» است.

طالبان در این اعلامیه، خواست اسرائیل از ساکنان غزه برای ترک این منطقه را مصداق «جنایت جنگی» دانسته است.

این گروه خطاب به کشورهای اسلامی گفته در صورتی که برای جلوگیری از حملات اسرائیل علیه فلسطین اقدام نکنند، مسئولیت هرگونه فاجعه «به دوش همه خواهد بود.»

رادیو تلویزیون ملی افغانستان، تحت کنترول طالبان روز شنبه، ۲۲ میزان، گزارش داد که این گروه در دانشگاه پکتیا نشستی به نام «توسعه اقتصادی افغانستان» برگزار کرده است.

سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان در این نشست گفت که برای آبادی افغانستان حاضر است جانش را بدهد. او در این نشست گفته در این راه «پروای سر را نمی‌کنیم.»

این اظهارات در حالی مطرح شده که آژانس‌های سازمان ملل در دو سال گذشته پیوسته از خطر فروپاشی نهادهای عرضه‌کننده خدمات عامه و فقر و گرسنگی گسترده در افغانستان هشدار داده‌اند.

برنامه جهانی غذا پیش از این اعلام کرده بود که در حال حاضر از هر ۱۰ خانواده در افغانستان ۹ خانواده غذای کافی ندارند.

حمله به مسجد موسوم به «امام زمان» در پلخمری روز جمعه، ۲۱ میزان، رخ داد.

داعش با انتشار بیانیه‌ای در کانال تلگرامی خود مسئولیت این حمله را به عهده گرفت و گفت این حمله «۵۰ شیعه را کشته و ده‌ها نفر دیگر را زخمی کرده است».

مقامات طالبان در بغلان آمار را به مراتب کمتر گزارش داده‌ و گفته‌اند در این حمله هفت نفر کشته و ۱۵ نفر زخمی شده‌اند. سازمان ملل هنوز آمار قربانیان را منتشر نکرده است.

در سال‌های گذشته اماکن مذهبی و فرهنگی، مراکز آموزشی و گردهمایی‌های صلح‌آمیز هزاره‌ها و شیعیان افغانستان به‌طور پیوسته مورد حمله قرار گرفته است.

مسئولیت بسیاری این حملات را گروه داعش به‌عهده گرفته است.