پاکستان هم برای افغانستان «سفیر» معرفی می‌کند

مرتضی بهبودی روز دوشنبه (اول عقرب) در یک کنفرانس مطبوعاتی در مقر گزارشگران بدون مرز در فرانسه گفت: «بدون رسانه‌ها من زنده نبودم.»

او از افغانستان اینترنشنال و دیگر رسانه‌ها برای پوشش اخباری مربوط به بازداشت او و کمپین بین‌المللی رهایی وی تشکر کرد.

مسئول گزارشگران بدون مرز گفت که پوشش رسانه‌ها «پیام فوق‌العاده مهمی برای طالبان ارسال کرده است.»

بهبودی در ماه جدی ۱۴۰۱ برای تهیه گزارشی درباره وضعیت افغانستان وارد کابل شد و دو روز بعد از سوی طالبان به ظن «جاسوسی» بازداشت شد و سرانجام بعد از ۲۸۴ روز در زندان طالبان، روز چهارشنبه (۲۶ میزان) آزاد شد.

این روزنامه‌نگار روز دوشنبه از تجربه زندان مرکزی کابل گفت که حدود ۱۲۰۰ زندانی سیاسی دیگر نیز در آنجا نگهداری می‌شدند.

او که به گفته خودش بارها مورد بازجویی و شکنجه طالبان قرار گرفت، گفت که فکر نمی‌کرده زنده بیرون شود.

آقای بهبودی گفت که پس از پنج جلسه دادگاه، سرانجام بی‌گناه شناخته شد و به شرط «کسب تاییدی طالبان در انتشار مطالب آینده» آزاد شد.

صندوق کودکان در بیانیه‌ای گفت که بانک توسعه آسیایی پول تهیه این کمک‌ها را فراهم کرده است. به گفته این صندوق، ۴۳ هزار خانواده آسیب دیده به این کمک‌ها نیاز دارند.

این سازمان گفته است که در آستانه فرا رسیدن زمستان، کودکان در مناطق زلزله‌زده به کمک‌های بیشتری نیاز دارند. این سازمان گفته که ۹۶ هزار کودک از زلزله‌های اخیر در غرب افغانستان آسیب دیده‌اند و نیاز به رسیدگی دارند.

در دو زلزله قدرتمند در غرب افغانستان، بیش از ۱۵۰۰ نفر کشته شدند که به گفته یونیسف، ۹۰درصد آنان زنان و کودکان بودند.

این زلزله‌های بی‌سابقه ویرانی زیادی برجای گذاشته است. یونیسف می‌گوید که در سه ولسوالی هرات که بیشترین آسیب را از زلزله دیدند، خانه‌های حدود ۱۵۴ هزار نفر کاملاً ویران شده یا شدیداً صدمه دیده‌اند.

یوناما گزارش تازه خود را به ادامه نقض حقوق بشر در افغانستان تحت کنترول طالبان را در این ماه‌ها اختصاص داده است.

در این گزارش به محدودیت‌های شغلی، تحصیلی و رفت‌وآمد زنان و همچنین تلفات ناشی از منازعه، رفتار خشونت‌بار با مقام‌های دولت پیشین، تنبیه بدنی، بازداشت‌های خودسرانه و نقض آزادی رسانه‌ها نیز پرداخته شده است.

یوناما گفته است که «افراد ناشناس» بر کشاورزان هزاره در این منطقه حمله کرده‌اند و گزارش‌هایی درباره دست داشتن طالبان این کشتار و خشونت وجود دارد. اما سازمان ملل در این گزارش در مورد دست داشتن یا نداشتن طالبان در این حوادث سکوت کرده است.

در ۲۸ اسد منابع محلی از ولایت ارزگان به افغانستان اینترنشنال گفتند در دو سال گذشته ۱۴ باشنده روستای جوی نو ولسوالی ارزگان خاص «به طور سیستماتیک و هدفمند» کشته شدند.

آنان گفتند در این مدت فشارهای نظام‌مندی بر باشندگان این روستا وارد شده تا آنان را مجبور کند از زادگاه خود بکوچند.

آنها طالبان را به دست داشتن در خشونت و کشتار علیه مردم محلی هزاره متهم کرده بودند.

یوناما در گزارش جدید خود کشتار دست‌کم شش هزاره به دست «افراد ناشناس»، پنج مورد تخریب اموال، خانه‌ها و محصولات زراعتی هزاره‌ها را در این ولسوالی ثبت و تائید کرده است.

افزون بر آن، دست‌کم دو مورد لت‌وکوب هزاره‌ها به دست «افراد ناشناس» نیز در این ولسوالی اتفاق افتاده که در گزارش یوناما تائید شده است.

یوناما در گزارشش می‌گوید در ۱۶ سپتامبر هیئتی از جانب طالبان برای بررسی این رویدادها و وضعیت امنیتی به ارزگان خاص رفت و سرانجام، ۱۶ متهم بازداشت شدند که منتظر محاکمه اند.

تلفات ناشی از منازعه

یوناما در مقایسه با دوره مشابه در سال گذشته، تلفات غیرنظامی کمتری را مستندسازی کرده است. دلیل کاهش تلفات غیرنظامیان کم شدن موارد بمبگذاری دانسته شده است.

پیش از این، سازمان ملل در سال‌های گذشته، اکثر تلفات ملکی را ناشی بمبگذاری‌ها و انفجارهای انتحاری طالبان و داعش دانسته بود که اکنون با بازگشت طالبان به قدرت، از این حوادث کاسته شده است.

یوناما به تلفات ناشی از درگیری‌های مرزی در نیمروز و تورخم اشاره کرده که منجر به کشته شدن دست‌کم چهار نفر در نیمروز در مرز با ایران و زخمی شدن دست‌کم هشت غیرنظامی در مرز تورخم در نتیجه درگیری طالبان با نیروهای پاکستانی شد.

افزون بر آن، در ۲۳ ارسد در نتیجه انفجار در هوتلی در شهر خوست، دست‌کم پنج نفر (یک فرد ملکی و چهار عضو طالبان پاکستانی) کشته و ۱۸ نفر زخمی شدند.

یوناما در این گزارش خود به تلفات ناشی از انفجار مواد منفجر نشده نیز پرداخته است که تاکنون باعث کشته شدن حداقل ۲۴ نفر و زخمی شدن ۳۸ نفر شده است. گفته می‌شود بیشتر قربانیان مواد منفجرنشده کودکان بوده‌اند.

مقام‌ها و نیروهای امنیتی پیشین

یوناما در این گزارش نوشته که به‌رغم اعلام «عفو عمومی» رهبر طالبان، به نیروهای امنیتی و مقامات دولت پیشین آسیب‌های زیادی رسیده است.

به گفته یوناما، در طول دو سال اخیر، حداقل ۸۰۰ مورد کشتار فراقانونی، شکنجه و بدرفتاری، توقیف خودسرانه، حبس و ناپدیدسازی در مورد مقامات دولتی و نیروهای امنیتی پیشین را ثبت کرده است.

یوناما خواهان اقدامات فوری اداره طالبان در خصوص تعهد به عفو عمومی شده است.

طالبان آزار و اذیت سیستماتیک مقامات و نیروهای پیشین امنیتی افغان را رد کرده و آن را موارد خاصی و تصادفی دانسته است.

پیشتر منابعی به نقل از بستگان خانم صدیقی به افغانستان اینترنشنال گفته بودند که او دو هفته ناپدید بود و حالا مشخص شده که طالبان او را در خیرخانه کابل بازداشت کرده و به خانواده‌اش اطلاع نداده بوده است.

هنوز از وضعیت سلامت و محل بازداشت خانم صدیقی اطلاع دقیقی در دست نیست.

جنبش خودجوش زنان معترض در اعلامیه خود نوشته است که خانم صدیقی سومین عضو این جنبش معترض است که به دلیل «عدالت‌خواهی قربانی می‌شود».

این جنبش بازداشت خانم صدیقی را ادامه سیاست «آپارتاید جنسیتی» طالبان و گرفتاری فعالان زن و فعالان حقوق بشر به دست جنگجویان این گروه دانسته است.

منابع طالبان درباره بازداشت او به طور علنی اظهار نظر نکرده‌اند.

این گروه پیش از این هم بارها اقدام به بازداشت زنان معترض کرده است.

در پی روی کار آمدن طالبان در ۲۴ میزان ۱۴۰۰، این گروه محدودیت‌های گسترده‌ای علیه آزادی‌های مدنی و به ویژه فعالیت‌های زنان وضع کرده است.

فرمان‌های پیاپی منسوب به رهبر طالبان برای محدود کردن زنان در چهاردیواری خانه، اعتراض‌های گسترده فعالان زن را برانگیخته و در دو سال اخیر این فعالان برای پیگیری مطالبات خود جنبش‌های اعتراضی را تشکیل داده‌اند.

در پی اعتراضات خیابانی و همچنین اعتراضات فردی و گروهی در محلات سربسته، جنگجویان طالبان شماری از معترضان را بازداشت کردند.

یک منبع گفت: «پولیس اندونزیا برای انتقال جنازه این جوان تا جاکارتا سی میلیون روپیه اندونزیایی درخواست کرده‌ است. به همین دلیل، تا اکنون پناهجویان افغان موفق نشده‌اند جنازه را از شفاخانه تحویل بگیرند.»

منابع گفته‌اند اعضای خانواده این جوان در آسترالیا به سر می‌برند و برای انتقال جسد او به جاکارتا به یک شرکت آسترالیایی ١٢ هزار دالر پرداخته‌اند.

پیش از این شماری از پناهجویان افغان در اندونزیا در مقابل دفتر سازمان ملل در شهر مکاسار تجمع اعتراضی برگزار کرده و خواستار رسیدگی به پرونده‌های مهاجرت خود شده بودند.

آینده ناروشن، دوری از خانواده و محدودیت‌های ناشی از مهاجرت از مشکلات مهاجران افغان در اندونزیا گفته شده است. ادامه این وضعیت برای چند سال، برخی از آن‌ها را تحت فشارهای روانی قرار داده است.