جام جهانی فوتبال نوجوانان؛ برازیل تیم کالدونیا را گلباران کرد و انگلستان نیز ایران را برد

در متن دعوت‌نامه که برای ذکیه خدادادی فرستاده شده آمده است: «کمیته پارالمپیک ایتالیا تصمیم گرفته است تا شما را به چهارمین دوره جشنواره فرهنگ پارالمپیک، یکی از مهمترین رویدادها دعوت کند که هدف آن کمک به تغییر جامعه در مورد معلولیت است.»

بر اساس آن‌چه در دعوت‌نامه آمده، قرار است این رویداد از ١٤ تا ١٧ نوامبر در مکان‌های نمادین شهر تارانتو ایتالیا برگزار شود. موضوعی که انتخاب شده نیز «ورزش یک زبان جهانی»، ابزاری برای گفت‌وگو و غلبه بر هر مانع فیزیکی و فرهنگی است.

این برنامه شامل مناظره، نمایشگاه، گفت‌وگو، ارایه کتاب، فیلم از دنیای ورزش و سرگرمی است.

بازیکنان خارجی تیم ملی فوتبال افغانستان از فدراسیون فوتبال به فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا شکایت کرده‌ و گفته‌اند با حضور این کادر رهبری در فدراسیون فوتبال، دیگر در تیم ملی بازی نمی‌کنند.

اشلی وست‌وود، مربی انگلستانی نیز چند روز است که هدایت تیم را به عهده گرفته و مشخص نیست که در بازی با قطر و بازی‌های آینده، او کدام بازیکنان را در اختیار خواهد داشت؛ چون هنوز فهرست نهایی بازیکنان تیم ملی اعلام نشده است.

تیم ملی افغانستان سه روز دیگر باید با قطر بازی کند؛ اما تا حالا کسی نمی‌داند که چه بازیکنانی در فهرست نهایی آن حضور دارند.

در آخرین بازی این مسابقات تیم شیوا به مصاف پیروزی رفت و با یک گل به برتری رسید. در پایان رقابت‎‌ها جوایز برترین‌های این رقابت‌ها به این ترتیب توزیع شد:

• - بهترین دروازبان، نقیب الله شریفی از تیم فوتبال شیوا
• - بهترین گلزن، سید امیر هاشمی با ٩ گل از تیم فوتبال شیوا
• - ذبیح الله بای از تیم فوتبال پیروزی برنده جایزه اخلاق

- تیم فوتبال آریانا برنده جایزه بازی جوانمردانه

قرعه را هندوستان برد و ابتدا توپ‌زنی کرد. این تیم در ٥٠ آور با از دست چهار بازیکن، ٤١٠ دوش انجام داد.

هالند که هدف بزرگی پیش‌روی خود داشت در ٤٧.٥ آور تمام بازیکنانش را از دست داد و فقط توانست ٢٥٠ دوش انجام دهد و با تفاوت ١٦٠ دوش بازی را باخت.

هندوستان برای صعود به بازی نهایی باید پانزدهم نوامبر با نیوزیلند بازی کند.

بعد از تغییر حکومت در افغانستان و ممنوع شدن ورزش بانوان، بانوان ورزشکار معلول و عضو پارالمپیک افغانستان بی‌سرنوشت در خانه مانده و با افسردگی روبه‌رو هستند.

این بانوی ورزشکار نوشته است: «معلولان ورزشکار حالا در کنج خانه بار محنت زندگی را می‌کشند. کسانی که ورزش برای شان هم تفریح بود، هم آموزش و هم بازگشت به زندگی.»

او که پنج سال عضو تیم ویلچر بسکتبال و هندبال پارالمپیک بانوان افغانستان بوده و در مسابقات بیرونی نیز شرکت کرده است می‌گوید: «پیش از ورزش، معلولیت را محدودیت بزرگ می‌دانستم؛ اما ورزش به من کمک کرد که زندگی‌ام تغییر کند و فهمیدم که اگر تلاش کنم، می‌توانم زندگی‌ خود را تغییر دهم. من به زندگی امیدوار شده بودم و دوست داشتم که در آینده پیشرفت کنم و آدم مشهوری باشم؛ اما از زمانی که حکومت تغییر کرد، ما تا امروز تمرین نکرده‌ایم.»

او در ادامه می‌گوید: «ما ورزشکار هستیم و کاری به سیاست نداریم و از حکومت می‌خواهم که به ما اجازه دهد تا تمرین و ورزش کنیم. از جامعه جهانی نیز می‌خواهم به کسانی مثل من کمک کنند تا در بیرون از افغانستان به اهداف خود برسند.»

بانوان ورزشکار پارالمپیک افغانستان در گذشته دستاوردهای نیز از رقابت‌های بین‌المللی داشته و نشان داده‌اند که در صورت توجه، آنان توانایی رقابت در میدان‌های ورزشی را دارند؛ اما اکنون تمام این ورزشکاران از ورزش دور شده و زندگی شان به سختی می‌گذرد.