زمینه قهرمانی استرالیا در این دیدار زمانی فراهم شد که این تیم قرعه را برد و ابتدا توپاندازی کرد. بازیکنان این تیم در وقت اول مسابقه، اجازه ندادند تا توپزنان هندوستان هدف بزرگی را تعیین کنند.
میشل استارک (٣ ویکت) و جاش هازلوود با پت کومنز (هرکدام دو ویکت) از هندوستان گرفتند و هیچ کدام از توپزنان هندوستان نتوانستند، درخشش بازیهای گذشته را داشته باشند.
تنها کانور راهول، ویکت کیپر هندوستان بود که توانست ٦٦ دوش انجام دهد، بقیه توپزنان نامدار این تیم مثل روهیت شرما، شبمن گیل، ویرات کوهلی و... نتوانستند برای مدت طولانی ویکت خود را حفظ کنند.
هندوستان در حالی که در آخرین توپ ٥٠ آور، تمام بازیکنانش را از دست داد، فقط توانست ٢٤٠ دوش انجام دهد. هدفی که برای استرالیا دشوار نبود و فشاری از نظر روحی به این تیم وارد نمیکرد.
به همین خاطر استرالیاییها در نوبت توپزنی با آرامش وارد زمین شدند. هر چند دیوید وارنر، میچل مارش و استیون اسمیت خیلی زود از بازی حذف شدند؛ اما ایستادگی سرسختانه تراوس هید که به تنهایی ١٣٧ دوش انجام داد، راه را برای قهرمانی استرالیا هموار و آسان کرد.
جاسپریت بومرا، توپانداز هندی دو ویکت از استرالیا گرفت؛ اما دیگر توپاندازان این تیم مثل محمد شامی، راوندرا جادجا، کولدیپ یاداو و محمد سراج، روز خوبی نداشتند.
در نهایت استرالیا در روزی که همه فکر میکردند هندوستان با توجه به ارائه نمایشهای درخشان در مرحله گروهی و نیمهنهایی و بردن تمام بازیهایش که استرالیا را نیز در مرحله گروهی برده بود، بتواند قهرمان شود؛ اما استرالیا نشان داد که کیفیت و توانایی لازم را در زمان مناسب و بالاترین سطح کریکت دنیا دارد.
در پایان این مسابقه، تراوس هید از استرالیا به عنوان بهترین بازیکن میدان انتخاب شد و کانگوروها جام ششم را با درخشش او بالای سر بردند.
