در آتش‌سوزی در کارخانه ضایعاتی در شیراز شش کارگر افغان دچار سوختگی شدند

براساس این خبرنامه، افزون بر شلاق زدن در ملاء عام، یکی از آن‌ها به سه‌و‌نیم سال حبس و دو‌ تن دیگر هر کدام به یک سال و یک ماه حبس تعزیری محکوم شدند.

دادگاه عالی طالبان در خبرنامه روز يکشنبه (۱۲ حمل) خود نوشت که دادگاه ابتدایی شهری ولسوالی دولت‌آباد در ۱۹ ماه رمضان سه نفر را به اتهام «رابطه جنسی خارج از ازدواج زن و مرد» و «فرار از منزل» مجازات کرده است.

طالبان در باره هویت این افراد هیچ توضیحی نداده است.

طبق خبرنامه دادگاه عالی طالبان، متهمان با حضور عبدالوهاب زاهد، رئیس عمومی دادگاه مرافعه، قضات، مسئولان نظامی و غیرنظامی طالبان در ولایت فاریاب و جمع کثیری از مردم در ملاء عام شلاق زده شدند.

پس از روی کار آمدن طالبان در افغانستان، مجازات بدنی مانند شلاق زدن، قطع دست و اعدام از سر گرفته شده و طالبان گفته‌اند که شریعت اسلامی را اجرا می‌کنند.

اخیرا رادیو تلویزیون ملی تحت کنترول طالبان پیامی منسوب به هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان را منتشر کرد که در آن بر اجرای شریعت و مجازات بدنی و سنگسار زنان تاکید شده است.

اما نهادهای حامی حقوق بشر و جامعه جهانی پیش از این بارها از طالبان خواسته‌اند که مجازات شهروندان افغانستان با زدن شلاق، قطع دست و اعدام در ملاء عام را متوقف کند.

«آرایشگاه کابل» (Kabul Beauty) ساخته مارگو بن و سولن شاروون فیوریتی، که به تازگی در جشنواره تسالونیکی در یونان به نمایش درآمد، داستان دو دختر به نام‌های نگینه و صوفیا را دنبال می‌کند.

در روایت داستان فیلم گفته می‌شود که سازندگان یک روز بعد از به قدرت رسیدن طالبان در ماه اگست سال ۲۰۲۱، افراد این گروه تعقیب این دو شخصیت را آغاز کردند و قصد دارند تصویری از وضعیت آن‌ها و تغییری که در زندگی آن‌ها به واسطه سلطه طالبان رخ می‌دهد را روایت کنند.

این دو مستندساز این دو شخصیت را برای مدتی طولانی دنبال کرده‌اند و گریختن آن‌ها به اروپا را هم روایت می‌کنند.

در ابتدای فیلم به نظر می‌رسد آرایشگاه شلوغ آن‌ها و حدود ۲۰ نفری که در آن‌جا کار می‌کنند، بدون هیاهوی اتفاقات بیرون از آن، به کار خود ادامه خواهد داد. زنان مختلف از ایل و تبارهای گوناگون از این آرایشگاه استفاده می‌کنند و حتی زنی رو به دوربین می‌گوید: «طالبان هم از زیبایی لذت می‌برند.»

اما روند پیشبرد وقایع وضعیت متفاوتی را رقم می‌زند. زمانی که این دو فیلم‌ساز در تاکسی این دو دختر را دنبال می‌کنند، حضور نظامیان طالبان در خیابان چشم‌گیر است و بسته شدن دانشگاه اولین ضربه‌ای است که نگینه می‌خورد.

بعد از مدتی دانشگاه‌ها باز می‌شوند و نگینه به دانشگاه باز می‌گردد، اما این بار در صنف‌هایی بدون حضور مردان. دوربین سازندگان اجازه ورود به دانشگاه را نمی‌یابد، اما نگینه با تلفن همراه خود رسیدن خود به دانشگاه را فیلم می‌گیرد، ولی زمانی که تماشاگر منتظر است داخل صنف و مشکلات تازه‌اش را هم ببیند، فیلم موفق به نمایش مخفیانه آن نمی‌شود.

نگینه و صوفیا به تظاهرات زنان برای احقاق حق خود هم می‌رسند و در خیابان علیه ظلم و بی‌عدالتی طالبان درباره زنان فریاد می‌زنند، اما هر دو با نگهداشتن جانب احتیاط دور می‌ایستند تا از گزند طالبان در امان باشند.

فیلم اما برخی از تظاهرکنندگان را به نمایش می‌گذارد، کسانی که دستگیر می‌شوند و بعدتر نگینه و صوفیا با یکی از آن‌ها ملاقات می‌کنند. در حالی که ترس نگینه و سوفیا از ملحق شدن به این زنان، بسیار واقعی و «مستند» به نظر می‌رسد، صحنه دیالوگ آن‌ها با فعال زن، ساختگی و شعاری است، مشکلی که فیلم در برخی قسمت‌های مختلفش تجربه می‌کند و مرز میان مستند و حرف‌های شعاری و بازسازی شده درهم آمیخته می‌شود.

تصاویر داخل آرایشگاه و نمایش زندگی روزمره‌ای که از زنان در افغانستان دریغ می‌شود، واقعی و قابل توجه است، جایی که سازندگان فیلم صورت همه زنان به جز دو سه نفر، از جمله نگینه و صوفیا را شطرنجی می‌کنند تا آن‌ها در افغانستان امروز زیر سلطه طالبان دچار مشکل نشوند.

از جمله این زنان، ذکیه است که او هم در این آرایشگاه کار می‌کند، اما ما صورت او را نمی‌بینیم. مدت‌ها پس از آن که دو شخصیت اصلی فیلم از افغانستان خارج می‌شوند و در اروپا پناه می‌جویند، این دو فیلمساز به کابل باز می‌گردند تا سرنوشت این آرایشگاه و ذکیه را دنبال کنند: آرایشگاه خلوت شده و در انتهای فیلم گفته می‌شود که به دستور طالبان بسته شده است. ذکیه هم خانه‌نشین شده و سعی دارد اوقاتش را بدون فکر کردن به مشکلاتش سر کند و حسرت می‌خورد که به مانند دو دختر دیگر، زندگی در کشوری آزاد را تجربه نمی‌کند.

دنبال کردن نگینه و صوفیا در اروپا هم بخشی از تنهایی‌ها و دلتنگی‌های آن‌ها را به تصویر می‌کشد که حالا هر کدام در گوشه‌ای از اروپا به زندگی خود ادامه می‌دهند.

فیلم به تماشاگر نمی‌گوید که این دو چگونه موفق می‌شوند خودشان را به اروپا برسانند، اما تلاش آن‌ها برای وفق دادن خودشان در کشور مقصد از جمله با یاد گرفتن زبان تازه را روایت می‌کند و البته دلتنگی آن‌ها برای کابل را هم به نمایش می‌گذارد.

ملاقات این دو دختر در هامبورگ پس از مدت‌ها دوری از هم، قرار است تصویری صادق و مستند از وضعیت امروزشان ارائه کند، اما صحنه‌های این ملاقات هم به اندازه کافی طبیعی به نظر نمی‌رسند و مشکل چیده شدن صحنه‌ها از موفقیت مستند جلوگیری می‌کند.

هرچند فیلم قرار است سندی بر وضعیت زنان در افغانستان امروز باشد، اما به نظر می‌رسد برای روایت آن شیوه مستقیم و شعاری‌ای انتخاب شده که به فیلم لطمه می‌زند، در حالی که پناه بردن بیشتر به لحظات شخصی این دختران و پرهیز از روایت یا به تصویر کشیدن صحنه‌ها و دیالوگ‌های شعاری که مشخص است برای دوربین بازی شده‌اند، می‌توانست نتیجه جذاب‌تری به بار بیاورد.

این منابع که نخواستند نام‌های‌شان فاش شود، گفتند زمانی که مغازه‌داران با افزایش عرض جاده اصلی قندهار-هرات در شهر گرشک مخالفت کردند، محافظان این مقام محلی طالبان در برابر آن‌ها از خشونت کار گرفتند.

شماری از باشندگان شهر گرشک چند فیلم به افغانستان اینترنشنال فرستادند که در آنها دیده می‌شود که افراد مسلح طالبان برای پراکنده کردن تجمع معترضان، شلیک هوایی می‌کنند.

در یکی از ویدیوهای ارسالی به افغانستان اینترنشنال دیده می‌شود که مردم از شلیک‌های پیهم طالبان، پا به فرار گذاشتند.

همچنین در یک ویدئوی دیگر دیده می‌شود که افراد طالبان چوب‌هایی در دست دارند و شماری از مغازه‌داران را با سنگ می‌زنند.

مقام‌های محلی طالبان در هلمند تا اکنون درباره این رویداد چیزی نگفته‌اند.

شماری از باشندگان شهر گرشک گفتند که برخی از مغازه‌داران به دلیل نگرانی از تخریب مغازه‌های خود هنگام توسعه جاده قندهار-هرات، کوشیدند که اجناس مغازه‌های خود را جمع کنند و ببرند.

پیش از این هم بارها از لت‌وکوب مغازه‌داران و دست‌فروشان به دست جنگجویان طالبان در شهرهای گوناگون افغانستان گزارش شده است. در مواردی خبرهایی از اخاذی طالبان هم منتشر شده است.

به گفته رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان، این انفجار شامگاه روز یکشنبه (۱۲ حمل) زمانی رخ داد که کودکان بعد از پیدا کردن ماینی که از جنگ‌های گذشته به جا مانده بود، با آن بازی می‌کردند.

منابع از غزنی به افغانستان اینترنشنال گفتند کودکان کشته شده شامل پنج دختر بین ۵ تا ۱۰ ساله و چهار پسر ۱۰ تا ۱۵ ساله بوده‌اند.

در دوره جمهوریت، طالبان بدون هیچ نقشه‌ای به خطوط امنیتی دولت قبلی و نیروهای خارجی، در جاده‌ها و مزارع ماین جاسازی می‌کردند.

دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان گفته است که بخش وسیعی از زمین‌ها و زیرساخت‌ها با مواد انفجاری آلوده هستند که باعث آسیب فیزیکی شهروندان این کشور می‌شود.

منابع از ولایت غور روز پنجشنبه به افغانستان اینترنشنال خبر دادند که مقامات محلی طالبان دختر ۱۷ ساله‌ای را در ولسوالی پسابند به زور از خانه‌اش بردند و به نکاح اجباری یکی از افراد خود درآورده‌اند.

دستکم چهار منبع جداگانه از غور تایید کردند که مقامات محلی طالبان در روستای نورک ولسوالی پسابند ولایت غور یک دختر را به زور با خود برده‌اند.

منابع با فرستادن ویدیویی به افغانستان اینترنشنال گفتند که خیرالله خیرخواه، ولسوالی پسابند، عبدالحمید خالد، فرمانده پولیس، محمد مشفق، معاون استخبارات و توحیدی، آمر استخبارات طالبان در ولسوالی پسابند به خانه این دختر یورش بردند.

در ویدیویی که باشندگان غور به افغانستان اینترنشنال فرستادند، گروهی از افراد مسلح دیده می‌شود که یک دختر را با خود می‌برند.

منابع گفتند مقامات محلی طالبان این دختر جوان را به اجبار به نکاح فردی بنام شاه‌ولی، که از اعضای طالبان است، درآورده‌اند.

پس از انتشار این خبر ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان تایید کرد که مقامات محلی این گروه در درگیری دو خانواده در ولسوالی پسابند، دخالت کرده‌اند.

آقای مجاهد در آن زمان گفت این ماجرا، دعوای دو خانواده بر سر مهریه عروس بوده است.