سناتور روس از حمایت کشورهای پیمان امنیت جمعی برای تقویت مرز تاجیکستان و افغانستان‌ خبر داد

وزارت معارف طالبان روز پنجشنبه، ۱۱ اسد با پخش اعلامیه‌ای در صفحه اکس خود نوشت: «به اطلاع عموم مسئولین، استادان و شاگردان مکاتب و ‌مدارس اعم از رسمی و‌خصوصی ولایات و‌مناطق سردسیر کشور رسانیده می‌‍شود که به تاسی از فیصله هیئت رهبری وزارت معارف، نسبت گرمای شدید، رخصتی‌های تابستانی آن‌ها برای ده روز دیگر تمدید شد.»

سال آموزشی در ولایت‌های سردسیر معمولا از روز دوم حمل آغاز می‌شود و تعطیلات تابستانی در میان دو نیمه آن اعلام می‌شود.

این پایگاه خبری افزود که یک عضو سازمان استخبارات طالبان ظواهری را به کابل برده بود و دست‌کم سه عضو استخبارات از این موضوع آگاه بودند.

براساس این گزارش، ظواهری چندین هفته در دو محل مختلف در کابل اقامت داشت. محل نخست یک جای پنهانی متعلق به استخبارات طالبان بود. پس از آن که بر فراز آن پهپادی در حال گردش دیده شد، به سه‌راهی علاءالدین منتقل شد.

به گزارش اخبار الآن، وقتی سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، از حضور رهبر القاعده در کابل آگاه شد، او را به یک ساختمان دوطبقه [در شیرپور] برد، ولی امریکایی‌ها اقامتگاهش را کشف کردند و در ۳۱ جولای ۲۰۲۲ او را کشتند.

اخبار الآن به نقل از منابع خود در درون طالبان نوشت که جسد ظواهری در یک منطقه دور افتاده در ولسوالی «نیکه» در ولایت پکتیا به خاک سپرده شد.

حضور ظواهری در کابل مغایر توافقنامه طالبان با امریکا بود. به همین دلیل، رهبران طالبان خبر حضور و حتی مرگ او را انکار کردند.

پس از این آن که امریکایی‌ها از حمله پهپادی خود به اقامتگاه ایمن الظواهری در خانه‌ای متعلق به سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان در منطقه حفاظت‌شده شیرپور خبر دادند، طالبان ابتدا حضور و مرگ ظواهری را انکار کردند، اما بعدا گفتند که در این مورد تحقیق می‌کنند.

این گروه تا اکنون هیچ چیزی درباره حضور، مرگ رهبر پیشین شبکه القاعده در کابل و دفن جسد او به طور علنی اعلام نکرده است.

با این حال، اخبار الآن در گزارش خود نوشته است که طالبان در پی افشا شدن اقامتگاه ظواهری و کشته شدن او در کابل، حدود ۲۰۰ نفر را بازداشت و بیشتر آن‌ها را آزاد کرد.

در میان افراد دستگیر شده، یک عضو استخبارات طالبان، که رهبر القاعده را به کابل برده بود، هم حضور داشت. اخبار الآن از او با نام مستعار «نعمان» یاد کرده و نوشته است که او پس از دو سال اخیرا آزاد شد و به پاکستان رفت.

به گزارش اخبار الآن، طالبان برای این که خبر مرگ ظواهری مخفی بماند، نامه‌ای به سیف‌العدل، جانشین او در ایران نوشتند و از او خواستند که خبر مرگ ظواهری و جانشینی خود را اعلام نکند.

به گزارش این شبکه خبری، طالبان در پیام خود به سیف‌العدل نوشتند که طالبان یک بار در سال ۲۰۰۱ حکومت خود را بر سر حمایت از اسامه بن‌لادن از دست دادند؛ حالا بار دیگر آماده نیستند که به دلیل حضور ظواهری بار سقوط کنند.

طبق این گزارش، ظواهری در ۲۰۲۰ زمانی که امریکا‌یی‌ها آماده خروج می‌شدند، به منطقه «بهرامچه» هلمند رفت و بعد در زابل و غزنی در حرکت بود تا این که به کابل رفت.

براساس این گزارش، دلیل سفر رهبر پیشین شبکه القاعده به کابل نیاز او به درمان در یک بیمارستان پیشرفته در شهر بود، چرا که از بیماری‌های قلبی، کلیوی و پوستی رنج می‌برد.

این مقام پنتاگون، که نخواست نامش فاش شود، افزود که براساس این توافق، امکان تخفیف مجازات آن‌ها به حبس ابد وجود دارد.

خالد شیخ‌محمد شناخته‌شده‌ترین زندانی بازداشتگاه نظامی گوانتانامو است که امریکا آن را در سال ۲۰۰۲ تاسیس کرد. در آن زمان جورج بوش، رئیس‌جمهور وقت امریکا، دستور داد که افراد خارجی مظنون به دست داشتن در حملات یازدهم سپتامبر به این بازداشتگاه منتقل شوند.

شمار زندانیان این بازداشتگاه زمانی به حدود ۸۰۰ نفر رسید، ولی در حاضر شمار آن‌ها به ۳۰ نفر می‌رسد.

شیخ‌محمد متهم است که نقشه ربودن و کوبیدن هواپیماهای تجاری به ساختمان‌های مرکز تجارت جهانی در نیویارک و پنتاگون را کشیده بود.

امریکا به دنبال این حملات، که گفته شده منجر به مرگ حدود سه هزار نفر شد، برای شکار رهبران شبکه القاعده از جمله اسامه بن‌لادن، طراح اصلی این حملات به افغانستان نیرو فرستاد و دو دهه در این کشور درگیر جنگ شد.

در آن زمان گروه طالبان به رهبری ملا عمر با رد درخواست امریکا برای تحویل دادن این سرمایه‌دار تندرو عربستانی، زمینه تهاجم نظامی امریکا و ائتلاف بین‌المللی ضدترور به افغانستان را فراهم کرد.

بن‌لادن پس از حدود یک دهه تعقب و گریز و زندگی پنهانی، در دوم ماه می ۲۰۱۱ در عملیات ویژه کماندوهای امریکایی در منطقه ایبت‌آباد پاکستان کشته شد.

این شورا در بیانیه‌ای که روز چهارشبنه، به مناسبت دهم اسد، ۱۳۷۸، سالروز ورود طالبان به شمالی، بلخ، یکاولنگ و دیگر مناطق افغانستان، گفت که طالبان در شمالی مرتکب «جنایات سنگین» شدند.

این شورا نوشت: «قتل عام، به بند کشیدن، اسیر گرفتن زنان، آتش زدن باغ‌ها، قطع اشجار و درختان و ویران کردن تاسیسات از اعمال جنایتکارانه این گروه در شمالی بود که تاریخ آن را از یاد نخواهد برد.»

شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان با محکوم کردن این جنایات طالبان گفت که این گروه با تسلط دوباره بر افغانستان به روش‌های دیگر به سرکوب، قتل، شکنجه و دربند کشیدن مردم اقدام می‌کند.

این شورا تاکید کرده است که در حال حاضر، طالبان افغانستان را به لانه‌ امن تروریسم، ترویج و صدور آن مبدل کرده است.

شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان پس از تسلط طالبان بر افغانستان در خارج از کشور تشکیل شد.

مارشال عبدالرشید دوستم، عطامحمد نور، محمد محقق، عبد‌الرب رسول سیاف و سرور دانش از اعضای ارشد این جریان سیاسی اند.

یک خبرنگار پناهجوی افغان در اندونزیا به افغانستان اینترنشنال گفت که در پی اقدام این پناهجو به خودکشی با چاقو و زخمی شدن شدید او، گاردهای امنیتی دفتر سازمان ملل او را تنها وبدون همراه سوار تکسی می‌کنند تا به یکی از کلینیک‌های محل برسانند.

او افزود: «این پناهجو تهدید کرد بود که خود را می‌کشد، گاردهای امنیتی او را با تکسی از محل دور کردند، دیگر هیچ‌کس از چگونگی مرگ این پناهجو خبر ندارد.»

به گفته این خبرنگار، صبح روز چهارشنبه جنازه این پناهجوی افغان در منطقه سودرمن، در نزديكی ایستگاه قطار پیدا شده و پولیس او را به شفاخانه منتقل کرده است .

او افزود که هنوز جنازه نظری در شفاخانه است، کسی از دوستان او حضور ندارد و آن‌ها تلاش می‌کنند که خانواده او را پیدا کنند.

برخی دیگر هم گفتند که این پناهجوی افغان روز سه‌شنبه پس از آنکه گاردهای امنیتی دفتر سازمان ملل او را به کلینیک بردند، پس از حدود بیست دقیقه او با همان دستان خون آلود به محل تجمع پناهجویان در مقابل دفتر سازمان ملل برگشت.

آنها گفتند که شب هنگام پس از لحظات درنگ درمیان جمعیت معترض ناگهان از آنجا رفته و صبح وقت جنازه او در نزدیکی ایستگاه قطار پیدا شد.

به گفته پناهجویان، این شهروند افغان از اوایل سال ۲۰۱۵ وارد اندونزیا شده و احتمالا یک دلیل عمده اقدام او به خودکشی، شرایط روحی بد او و بی‌توجهی سازمان ملل به خواست‌های پناهجویان است.

در حدود دو دهه گذشته هزاران پناهجوی افغان برای دریافت پناهندگی استرالیا و کشورهای مهاجرپذیر مثل کانادا به اندونزیا رفتند. گفته می‌شود که دستکم شش هزار پناهجو در اندونزیا باقی مانده‌اند. برخی از این پناهجویان بیش از ده سال است که منتظر رسیدگی به پرونده پناهندگی شان اند.