دیپلومات‌های افغانستان خواهان تحقیق فوری درباره بدرفتای با نوجوان افغان در ایران شدند

روابط عمومی ارتش پاکستان روز یکشنبه، ۲۱ اسد اعلام کرد که در جریان تبادل آتش در یکی از مناطق درگیری، عزیر محمود ملک، سرباز ۲۴ ساله به شدت زخمی شد و در شفاخانه پیشاور جان باخت.

در بیانیه ارتش پاکستان آمده است که این درگیری‌ها روز جمعه، ۱۹ اسد در ایالت خیبرپختونخوا رخ داده است.

براساس گزارش سالانه مرکز تحقیقات و مطالعات امنیتی پاکستان، خیبر پختونخوا و بلوچستان مراکز اصلی درگیری‌ها در سال ۲۰۲۳ بوده و ۹۰ درصد از ۱۳۹ مورد تلفات و ۸۴ درصد از کل حملات در این دو ایالت ثبت شده است.

در خبرنامه‌ این وزارت که روز یکشنبه، ۲۱ اسد منتشر شد آمده است که راه سالنگ پس از اول سنبله به روی موترهای مسافربری کوچک همچنان باز خواهد بود.

این وزارت از رانندگان لاری‌ها و اتوبوس‌های «۵۸۰، ۴۰۴، و ۳۰۳» خواسته است تا پایان کار بازسازی این شاهراه از سفر در این مسیر خودداری کنند.

طالبان در سال ۱۴۰۲ اعلام کرد که شاهراه سالنگ بازسازی شده است. مقام‌های این گروه در ماه قوس همان سال در مراسمی تونل سالنگ را پس از بازسازی افتتاح کردند.

پس از شکایت شماری از شهروندان افغانستان درباره نیمه‌کاره ماندن این گذرگاه، وزارت فواید عامه طالبان در ماه جوزا اعلام کرد که بازسازی باقیمانده این شاهراه با مساعد شدن وضعیت هوا آغاز خواهد شد.

سالنگ یکی از مهمترین گذرگاه‌های افغانستان است که کابل را با چندین ولایت شمال کشور وصل می‌کند. در ماه‌های گذشته رانندگان و مسافران از راه‌های بدیل کابل و ولایت‌های شمالی به دلیل خرابی جاده‌ها شکایت داشتند.

این رسانه به نقل از یوسف اسرار، سخنگوی پولیس طالبان در میدان‌وردک گزارش داد که این حادثه ترافیکی شب شنبه، ۲۰ اسد رخ داده است.

گزارش شده است که موتر نوع لندکروزر که قصد سفر از بامیان به کابل را داشت در حصه اول ولسوالی بهسود این ولایت با یک موترسایکل تصادم کرده و سپس واژگون شده است.

بسیاری از شاهراه‌های افغانستان و همچنین مسیر ولسوالی‌ها به خصوص در ولایات مرکزی در چند ماه گذشته شاهد حادثات ترافیکی بوده است.

در اوایل اسد سال جاری خورشیدی در یک حادثه ترافیکی در جاده هرات - ادرسکن هشت جان خود را از دست داده‌اند.

سفیر پیشین طالبان در اسلام‌آباد روز یکشنبه ۲۱ اسد در واکنش به اظهارات اخیر تام وست، نماینده ویژه امریکا در امور افغانستان در صفحه اکس خود نوشت: «آن‌ها که نگران سه زندانی جاسوس خود هستند، باید بدانند که بشردوست نیستند بلکه بزرگترین جنایتکاران تاریخ بشریت‌اند».

پیش از این تام وست، نماینده ویژه امریکا در امور افغانستان بر رهایی سه زندانی امریکا از زندان طالبان تاکید کرده، گفته بود آن‌ها به «طور ناعادلانه» زندانی شده‌اند و امریکا تلاش دارد آزادشان کند.

عبدالسلام ضعیف در سال‌های آخر دوره اول حاکمیت طالبان تا زمان سقوط آن سفیر این گروه در پاکستان بود. ضعیف بعد از حمله امریکا به افغانستان در زمستان ۱۳۸۱ زندانی شد و به بازداشتگاه گوانتانامو منتقل شد.

او پس از آزادی از گونتانامو در پاییز ۱۳۸۴، به افغانستان بازگشت و در کابل اقامت کرد. این چهره برجسته طالبان خاطراتش از زندان گوانتانامو را در کتابی به زبان پشتو به نام "تصویری از گوانتانامو" منتشر کرده است. عبدالسلام ضعیف رئیس یک نهاد در کابل به نام «افغان‌بنست» است.

گزارش‌ها نشان می دهد که طالبان رایان کوربت، جورج گلزمن و محمود حبیبی افغان- امریکایی را در سال ۱۴۰۱ خورشیدی در اقدام‌های جداگانه بازداشت کرده است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان در ۱۳ سرطان اعلام کرد که در نشست دوحه با نمایندگان امریکا درباره تبادله زندانیان گفت‌وگو کرده است.

آقای مجاهد گفت طالبان شهروندان امریکایی را در بدل رهایی جنگجویان خود از زندان گوانتانامو آزاد خواهد کرد. او همچنان تاکید کرد که امریکا برای رهایی اتباعش باید شرایط این گروه را بپذیرد.

برخی از مقامات طالبان در شبکه‌های اجتماعی برای برپایی «جشن پیروزی» خود فراخوان داده و ۲۴ اسد را روز تحقق آرمان‌های خود خوانده‌اند.

عبدالمتین قانع، سخنگوی وزارت داخله طالبان در صفحه کاربری اکس خود نوشت: «سال‌ها مبارزه برای زندگی آبرومندانه در این روز به نتیجه رسید».

طالبان در حالی این روز را جشن می‌گیرند که بسیاری از فعالان حقوق زن و جنبش‌های زنان افغان با فرا رسیدن سومین سالگرد سقوط افغانستان، ۲۴ اسد را «روز سیاه» در تاریخ معاصر افغانستان خواندند.

پیش از این، جنبش زنان مقتدر افغانستان از جامعه جهانی خواست برای نجات مردم به ویژه زنان افغانستان اقدام کند. این جنبش ۲۴ اسد را «روز سیاه و تاریک در زندگی مردم افغانستان» دانسته گفت: «زنان به‌عنوان نیمی از پیکر جامعه افغانستان به‌صورت کل از جامعه حذف شدند».

در همین حالل، «جنبش زنان برای آزادی» روز شنبه بیستم اسد در اعلامیه‌ای گفت، مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران پس از شکل‌گیری یک حکومت مشروع و مردمی باز شود. این جنبش خواستار شکل‌گیری حکومتی در افغانستان شد که به برابری زنان و مردان باور داشته باشد.